Αχ-ούρειος άνεμος vol II

Εκείνη μπήκε μέσα, έβαλε μπρος και περίμενε ενώ άναψε και το εσωτερικό φως του αυτοκινήτου. Εγώ προχώρησα λίγο ακόμη και στάθηκα σ’ ένα καρτοτηλέφωνο όπου και προσποιήθηκα ότι μιλούσα κοιτάζοντας προς το μέρος της. Την είδα να βάζει κραγιόν και να ξεκινάει, άφησα το ακουστικό στη θέση του κι έστριψα στην πρώτη γωνία για να την περιμένω. Δεν πρόλαβε να ανάψει τα αλάρμ και είχα ήδη μπει μέσα. Φόρεσα τη ζώνη μου και διέκρινα ένα ίχνος ανησυχίας από την πλευρά της.
-Που πάμε, με ρώτησε διστακτικά.
-Συνέχισε ευθεία, να βγούμε Αλκαζάρ και μετά ακολούθησε τις ταμπέλες προς Αμπελώνα.
-Τι πάμε να κάνουμε εκεί;
-Είναι το σπίτι της γιαγιάς μου.
-Και η γιαγιά σου;
-Έχει φύγει...
-Λυπάμαι.
-...για Αθήνα.
-Α, συγγνώμη. Και δε μένει κανείς άλλος εκεί;
-Κανείς, είναι άδειο το σπίτι.
-Και δε θα κινήσουμε υποψίες τέτοια ώρα αν δούνε φώτα;
-Ξέρουν ότι είμαι φαντάρος κι όχι χρησιμοποιώ το σπίτι της γιαγιάς για τα βασικά.
-Δεν πιστεύω να έχει γυρίσει η γιαγιά σου, ε;
-Ούτε εγώ πιστεύω να άρχισε στα γεράματα να πετάει αεροπλάνο.

Δέκα λεπτά αργότερα ήμασταν έξω από το σπίτι, άνοιγα την πόρτα της αυλής για να βάλει μέσα το αυτοκίνητο και κοιτούσα για κάποια αδιάκριτη φάτσα από τα δίπλα σπίτια αν και ήταν τέτοια η ώρα που οι πιθανότητες ύπνου των ηλικιωμένων γειτόνων άγγιζαν το 100%. Προχωρήσαμε κατά μήκος ενός πλευρικού διαδρόμου για να μπούμε από την πόρτα της κουζίνας για την οποία είχα και το κλειδί. Άναψα μόνο το φως του διαδρόμου και της έδειξα το μπάνιο. Έμεινε εκεί μέσα τουλάχιστον είκοσι λεπτά ενώ εγώ είχα ήδη βάλει ένα ακόμη ποτό και είχα βγάλει από την κρεμάστρα καθαρά ρούχα για την επόμενη ημέρα. Πήγα στο δεύτερο λουτρό για ένα ντους και όταν βγήκα τη βρήκα να κρατάει το μισοτελειωμένο ποτό μου. Άφησε το ποτήρι πάνω στο τραπέζι και με πλησίασε. Έγειρε το κεφάλι της και το ακούμπησε στον ώμο μου ενώ τύλιξε τα χέρια της γύρω απ’ τη μέση μου. Ήταν μικροκαμωμένη, καμία σχέση με τον άντρα της που μου έριχνε ένα κεφάλι σχεδόν. Την πήρα αγκαλιά και πήγαμε στην καλή κρεβατοκάμαρα. Άφησε την πετσέτα της στη βάση του κρεβατιού, με κοίταξε με δυο πυρακτωμένα μάτια και μου χαμογέλασε.

-Θέλω να φορέσεις την παραλλαγή σου.
-Κι εγώ να με φωνάζεις πτέραρχο.
-Δε θα μπορέσω να σε γυρίσω πίσω το πρωί.
-Καταλαβαίνω.
-Και πως θα γυρίσεις;
-Περνάει το υπηρεσιακό από εδώ μπροστά.
-Κι αν το χάσεις;
-Ε θα πάρω ένα ταξί, μην ανησυχείς.

Ξεκρέμασε τα ρούχα μου και άρχισε να με ντύνει δίνοντας μου την ψευδαίσθηση ότι είμαι διοικητής μοίρας τουλάχιστον. Άρχισα να τη φιλάω στο λαιμό και αυτή να μου ψιθυρίζει «Πτέραρχε μου» πατώντας πάνω στα πόδια μου ενώ εγώ έκανα μικρά βηματάκια εμπρός. Φτάσαμε ως τον τοίχο έτσι και με μια κίνηση βρέθηκαν τα πόδια της τυλιγμένα γύρω από τη μέση μου ενώ τα χέρια της τραβούσαν το γιακά μου. Δεν έκλεισα μάτι όλη νύχτα και γύρω στις πέντε πήγα στην κουζίνα για να της φτιάξω έναν καφέ. Ο πρώτος που ετοίμασα μου φάνηκε πολύ χάλια κι έτσι έκανα άλλη μια απόπειρα που μάλλον ήταν περισσότερο πετυχημένη. Πήγα στο δωμάτιο και την ξύπνησα, τρόμαξε στην αρχή, παράξενο συναίσθημα να ξυπνάς αλλού από εκεί που έχεις συνηθίσει, αλλά το γλυκό χαμόγελο της γρήγορα επανήλθε. Σαράντα λεπτά αργότερα τη χαιρετούσα πίσω από το τζάμι του καθιστικού φορώντας πάντα την τσαλακωμένη πια παραλλαγή μου.

Ήπια κι εγώ έναν καφέ, μάζεψα τα πράγματα μου και βγήκα προς τη στάση που θα πέρναγε το υπηρεσιακό. Κουβέντιασα άκεφα με το θείο μου που ήρθε λίγα λεπτά αργότερα για να πάρει κι αυτός το λεωφορείο ενώ μου ανακοίνωσε ότι είχε κανονίσει το προηγούμενο μεσημέρι με το διοικητή να πάρω μια πενταήμερη τιμητική άδεια για υπερβάλλον ζήλο στην εκτέλεση του καθήκοντος.

Νέος διαγωνισμός ΑΣΕΠ για πολλές κατηγορίες πτυχιούχων και ΔΕ

Η στάνη όπως πάντα σας ενημερώνει πρώτη για τα τρέχοντα και τα σημαντικά.

Αχ-ούρειος άνεμος

Είμαι στις δύσκολες εποχές του στρατιωτικού και έχει έρθει η μέρα της πληρωμής. Το συγκλονιστικό ποσό των 8 και 72 έχει σαφέστατα βαρύνει την τσέπη μου και με τα ψιλά να κουδουνίζουν αποφασίζω να βγω για ένα ποτό εκεί στα σύνορα που μ’ έχουν στείλει. Στέκομαι έξω από την πύλη και περιμένω κάποιον γνωστό να περάσει για να με πετάξει μέχρι το κέντρο της Λάρισας διότι είχα ως ρητό το «δε μπορώ να περπατήσω με τραβάν οι μήνες πίσω».

Δεν πέρασε πολύ ώρα και βρέθηκα συνοδηγός στο μοβ ματίζ του διοικητή το οποίο οδηγούσε η γυναίκα του ενώ αυτός επέβλεπε τις νυχτερινές πτήσεις. Κάτι τέτοιο είχα κι εγώ στο νου μου όταν της πρόσφερα τον αναπτήρα μου για ν’ ανάψει το τσιγάρο της, ένα λευκό ντάβιντοφ που ταίριαζε γάντι με την ντάβιντοφ κολόνια μου, η χαρακτηριστική μυρωδιά της οποίας μπερδευόταν με τον καπνό γεγονός που μια ξινίλα μου την έφερνε αλλά ήταν τέτοια η ώρα που δε μπορούσα να κάνω και πολλά.

Είχαμε φτάσει κοντά στην Κεντρική Πλατεία και της ζήτησα να με αφήσει όπου τη βολέψει, όταν εκείνη για αδιευκρίνιστο τελείως λόγο σταμάτησε έξω από το μοτελ δώμα ακριβώς πάνω από εκείνο το κακορίζικο ροκ καφέ που ποτέ δε μου άρεσε αλλά οι συγκυρίες το είχαν φέρει να έχω πιει αρκετές μπύρες και σφηνάκια αμφιβόλου πάντα ποιότητας. Θέλησε να με ευχαριστήσει για τη φωτιά που της είχα ανάψει κι έτσι την προσκάλεσα για ένα ποτό στο μπαρ Αχούρι έπειτα από μια ώρα αφού πρώτα θα πήγαινα για ένα κεμπάπ στου Μαλλιώρα χωρίς κρεμμύδι και τζατζίκι για το φόβο των Ιουδαίων.

Μία ώρα αργότερα ήμουν ήδη καθισμένος στο μπαρ και τα έλεγα με τον Κώστα, τον ιδιοκτήτη του καταστήματος ενώ είχα μπροστά μου ένα επιβλητικό κρυστάλλινο ποτήρι το περιεχόμενο του οποίου ήταν ένα σπέσιαλ ουίσκυ που κατέβαζα αργά αργά περιμένοντας τα χειρότερα. Σαράντα λεπτά αργότερα το σκαμπό δίπλα μου έπαψε να είναι άδειο και άκουσα τη φωνή της να μου λέει:
-Σκέφτηκα ότι δε θα έχεις τρόπο να γυρίσεις και γι’ αυτό πέρασα.
-Έχω διανυκτέρευση κι έλεγα να μπω μέσα το πρωί με το υπηρεσιακό.
-Έκλεισες κανένα δωμάτιο;
-Όχι ακόμα.
-Από που είσαι;
-Κάποτε έμενα εδώ, πάνε πολλά χρόνια όμως. Πλέον η Αθήνα έχει γίνει η μόνιμη κατοικία μου.
-Υπηρετείς λοιπόν τη μαμά πατρίδα όνομα και πράγμα.
-Κατά το ήμισυ τουλάχιστον.
-Τι να πιω;
-Μεθάς εύκολα;
-Σκοπεύεις να με μεθύσεις;
-Δεν είναι σωστό, κάνουν και αλκοτεστ στους δρόμους, μην παρεκλίνεις και της πορείας σου και βρεθείς σε κανέναν αεροδιάδρομο.
-Θα με απογειώσεις λοιπόν;
-Αν ανοίξεις τα φτερά σου.-Παρήγγειλε για μένα.

Πήρα ένα μπουκάλι κρασί και με φανερή έκπληξη διαπίστωσα ότι γρήγορα το περιεχόμενο του εξαφανίστηκε. Ούτε εκείνη το περίμενε αλλά δίστασε στην προσφορά μου για ένα μπουκάλι ακόμη. Ο Κώστας μας έφερε από ένα ποτήρι ακόμη και αποσύρθηκε διακριτικά στην κουζίνα. Ο παχυλός μισθός μου εξαντλήθηκε μαζί και με τα περισσότερα χρήματα που είχα στο πορτοφόλι μου και την ακολούθησα διακριτικά μέχρι το αυτοκίνητο της.

(συνεχίζεται...)

Dance To The Underground - play this funky game again

Η πάντα επιλεκτική fieryfairy με προσκάλεσε στο διάσημο πια μπλογκοπαιχνίδι όπου πέφτουν οι μάσκες ειδικά τώρα που και Απόκριες μας τελείωσαν. Δε μπορώ παρά να την ευχαριστήσω και να γράψω τα πέντε λιγότερο ή περισσότερο σημαντικά πράγματα που μέχρι στιγμής ήταν άγνωστα:

1. Δε μπορώ να βγω απ' το σπίτι μου αν δε φοράω το ρολόι μου, δεν το ξεχνάω ποτέ και μοναδική εξαίρεση αποτελούν οι αγώνες 5 x 5 όπου το αφήνω σπίτι γιατί δε λέει να το φοράω και να τραυματιστεί κανένας. Δεν το έχω ξεχάσει ποτέ και ούτε στη θάλασσα το βγάζω. Το παράδοξο είναι ότι μέσα στο σπίτι μου δε μπορώ με τίποτα να φορέσω ρολόι. Είναι το πρώτο πράγμα που βγάζω λες και με βαραίνει. Στο σπίτι του κολλητού μου που αισθάνομαι μια οικειότητα συνήθως το βγάζω. Γενικά πάντως με το χρόνο τα πάω μια χαρά.
2. Αφήνω πράγματα για την τελευταία στιγμή απλά και μόνο επειδή έχω χρόνο. Αν π.χ έχω μια προθεσμία μέχρι την Πέμπτη το μεσημέρι δεν είναι καθόλου απίθανο να ξεκινήσω αυτό που έχω να κάνω την Πέμπτη το πρωί. Πάντα εκ των υστέρων λέω πως αν το είχα ξεκινήσει λίγο νωρίτερα θα το έκανα με το πάσο μου και ότι έτσι πρέπει να ενεργήσω την επόμενη φορά αλλά δεν το τηρώ.
3. Με ενοχλεί να είμαι καθιστός και να είναι κάποιος πάνω απ' το κεφάλι μου εκτός κι αν έχει έρθει να μου κάνει μασάζ. Για την ακρίβεια δε με ενοχλεί απλώς αλλά με εκνευρίζει σε μεγάλο βαθμό.
4. Με πιάνει νευρικό γέλιο στις κηδείες. Έχω τεράστιο πρόβλημα και συνήθως δε χρειάζομαι απλώς μαύρα γυαλιά και μαντήλι για να το καλύψω αλλά κουκούλα αναρχικού (full face). Τις περισσότερες φορές βγαίνω έξω τρέχοντας σχεδόν κι ακούω να λένε "αχ τον καημένο συγκινήθηκε" γεγονός που επιβαρύνει την κατάσταση.
5. Αν άλλαζα επάγγελμα θα γινόμουν ψυχίατρος.

Τώρα πρέπει να πετάξω και το μπαλάκι αν και πολύ φοβάμαι ότι οι περισσότεροι θα το 'χουν πιάσει ήδη. Την προσπάθεια πάντως θα την κάνω:

• Χουανίτα
• Αθήναιος
• Αρετή
• adamo
• Λεσπριτία

Άντε γεια μας!

Love is Respect

Safety Alert: Computer use can be monitored and is impossible to completely clear. If you are afraid your internet and/or computer usage might be monitored, please use a safer computer, and/or call the National Teen Dating Abuse Helpline at 1-866-331-9474 or TTY 1-866-331-8453. If you are viewing our site and need to quickly get away to an unrelated site, click the escape button in the top right corner and you will be redirected. Please test these features on your computer RIGHT NOW to ensure that they work.

http://www.loveisrespect.org/

Σαν πας στην Καλαμάτα

Ήταν κυριολεκτικά μια απόφαση της τελευταίας στιγμής και όχι με τις καλύτερες συνθήκες, αφού είχα ήδη καταναλώσει αρκετή ποσότητα κρασιού και αν αναλογιστεί κανείς ότι ήταν ήδη μία μετά τα μεσάνυχτα και θα έπρεπε να σηκωθώ στις εφτά το πράγμα σίγουρα ζόριζε. Άρχισα τα sms μπας και βρω κανέναν διαθέσιμο αλλά τα άκυρα ερχόταν το ένα πίσω από το άλλο κι έτσι αποφάσισα να τροποποιήσω κάπως το μήνυμα: «Εσύ που δεν αντιστέκεσαι στη μαγεία του άγνωστου και του μοναδικού, που το ταξίδι είναι ο προορισμός σου, θα γίνεις αύριο συνοδηγός μου;». Φυσικά ούτε αυτό έπιασε κι έτσι σκέφτηκα ότι θα μπορούσα ίσως από κοντά να πείσω μια φίλη που έμενε κοντά στο μαγαζί που ήμουν. Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο της τηλεφωνώ για να δω αν είναι ξύπνια. Πράγματι ήταν κι έτσι διακριτικά τη ρωτάω αν θα μπορούσα να τη δω για λίγο για ένα ζήτημα εξαιρετικά σημαντικό, δεν ήθελα να της κάνω και καμιά χαλαστική γι’ αυτό και ότι είπα ήταν διακριτικό και σύντομο. Δεν πέρασαν πέντε λεπτά και της χτυπούσα το κουδούνι, μπήκα σχεδόν συνωμοτικά και κάθισα στον καναπέ και πήρα το βλέμμα το καλό που πείθει και ελέφαντες για να τη ρίξω αφού πιο πριν με το sms δεν είχε βρει την πρόταση μου κατάλληλη για Κυριακή της Αποκριάς. Της ζήτησα ένα χυμό λάιφ καλημέρα και μου έφερε μια ολάκερη κανάτα για να σβήσω τη δίψα μου αλλά όπως κατάλαβα αργότερα που πήγα στην κουζίνα για να πάρω μια χαρτοπετσέτα ο χυμός είχε ήδη λήξει και προφανώς δεν τον είχε πετάξει. Σκέφτηκα ότι θα με πάει λουλάκι αλλά δεν έδωσα και ιδιαίτερη σημασία αφού και το γάλα πάντα το πίνω και την επομένη της λήξεως τους χωρίς να παθαίνω ζημιά. Με τα πολλά την έπεισα ότι είναι σημαντικό να έρθει μαζί μου στην Καλαμάτα όπου θα πήγαινα επισκεπτήριο σ’ ένα φίλο μου κάτι που κατάφερα όταν πια η ώρα είχε πάει τέσσερις παρά και της είπα «Μα καλά θα με αφήσεις να οδηγήσω με 3 ώρες ύπνο μόνο σ’ ένα δρόμο γεμάτο στροφές;». Αυτό πραγματικά ενεργοποίησε το φίλτρο της συμπόνιας και δίχως δεύτερη κουβέντα δέχτηκε. Έτσι σηκώθηκα κι έφυγα για να προλάβω να κοιμηθώ και να απολαύσω τις τρεις ώρες ύπνου μου. Το ξυπνητήρι φάνηκε βάρβαρο μαζί μου κι ας στριφογύρισα για λίγη ώρα ακόμη μπας και κερδίσω ελάχιστα λεπτά τα οποία δε θα άλλαζαν έτσι κι αλλιώς την κατάσταση. Πλένομαι και ντύνομαι γρήγορα γρήγορα και ξεκινώ για να φτάσω στο σπίτι της φίλης η οποία δεν ήταν έτοιμη αλλά δεν άργησε και πολύ και πήραμε το δρόμο το μακρύ για να φτάσουμε στην Καλαμάτα και το στρατόπεδο που ήταν ο φίλος μου. Εδώ τα πράγματα περιπλέκονται κάπως. Μέχρι την Τρίπολη όλα καλά. Από εκεί και πέρα όμως το χάος. Στροφές κακό και φάνηκε πως η επίδραση του χυμού αν και δεν έγινε άμεσα αντιληπτή μετά τα πρώτα 170 χιλιόμετρα ξεκίνησε να πιέζει καταστάσεις ενώ η φίλη πιο δίπλα είχε κρεμάσει το κεφάλι της έξω από το παράθυρο έτοιμη να βγάλει τα σωθικά της από τη ζαλάδα και με τα αυτιά της να βουίζουν και να την ταλαιπωρούν λόγω μιας ρήξης τυμπάνου. Φτάνοντας στο στρατόπεδο μετά το παρκάρισμα έτρεξα να βρω το φίλο ο οποίος με προμήθευσε με το απαραίτητο υλικό που οδήγησε τελικά στην πολυπόθητη λύτρωση. Η συνάντηση με το φίλο ήταν αρκετά συγκινητική, τα είπαμε και ο αποχαιρετισμός ήταν κάπως ζόρικος ενώ η επιστροφή συνοδεύτηκε από το συνεχόμενο ροχαλητό της συνοδηγού που πραγματικά έκανε τα τζάμια να τρίζουν και κρατούσε εμένα σε εγρήγορση. Οπότε φτάνοντας στο σπίτι μοιραία έριξα έναν υπνάκο για να ανακτήσω δυνάμεις έτσι ώστε να πετάξω με δύναμη τον αϊτό σήμερα. Ουφ, πάνε και οι Απόκριες.

Έμπνευση

Αν και είμαι σίγουρος ότι όλο και κάπου θα έχει ξανατεθεί το ζήτημα μέρα που είναι κι αφού μας τελειώσαν και οι απόκριες ας πετάξω τη σποντίτσα μου.

http://picasa.google.com/
http://www.integrine.ro/
http://www.forthnet.gr/

Let the good times roll

Δείγμα ερωτικής γραφής βασισμένο σε μια παλιά ιστορία που είχε συμβεί στις 13 Φεβρουαρίου του 2002. Παραθέτω τους διαλόγους με τη σειρά που περίπου τους θυμάμαι.

Είμαι σπίτι από το πρωί κι έχω αποφασίσει ότι δε θα το κουνήσω ρούπι, το μεσημέρι περνάει ένας φίλος για καφέ και γύρω στις πέντε τηλεφωνεί μια φίλη που θέλει να περάσει να της δώσω κάτι βιβλία. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο της λέω ότι είμαι διαθέσιμος από τις δέκα και μετά ενώ στην πραγματικότητα δεν είχα τίποτα απολύτως να κάνω. Πράγματι γύρω στις δέκα χτυπάει το κουδούνι και με το ουίσκι στο χέρι πάω ν’ανοίξω. Η φίλη μπαίνει φουριόζα, κάθεται στον καναπέ, ανάβει τσιγάρο και μου ζητάει να της βάλω ένα σαν το δικό μου με κόκα κόλα και το χαμόγελο απλώνεται στα χείλη μου διότι αντιλαμβάνομαι ότι δε θα είναι μια βραδιά σαν όλες τις άλλες. Δεν έπεσα έξω αφού ένας βαρβάτος τσακωμός με το γκόμενο της την είχε βγάλει από τα ρούχα της. Άρχισε να μου μιλάει για το περιστατικό αλλά την έκοψα γρήγορα λέγοντας της πως δεν είμαι σε φάση ψυχολογικής υποστήριξης αλλά αν γουστάρει μπορώ να κεράσω πίτσα και να βάλουμε καμία ταινία να δούμε. Σκέφτηκε ότι θα ήταν καλύτερα έτσι και πήγαμε με τα πόδια σε μια κοντινή πιτσαρία για να γυρίσουμε μισή ώρα αργότερα με κάτι υπέροχα κανελόνια και μία στρογγυλή θεά φουλ στο τυρί. Χωρίς να τη ρωτήσω έβαλα το «σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες», μια επιλογή που τελικά αποδείχθηκε σοφή.

Εκείνη: Θέλω να μου κάνεις κι εσύ το ίδιο, σεξουαλική ανάκριση αρχίζοντας από πιο σκληρές ερωτήσεις.

Τσέλιγκας: Οκ, όποτε θες σταματάμε.

Εκείνη: Δε θα σταματήσεις αν δεν το θες ακόμη κι αν σου πω εγώ στοπ.

Τσέλιγκας: Σ'έχουν χύσει μέσα στον κώλο χωρίς προφυλακτικό;

Εκείνη: Ναι

Τσέλιγκας: Κι όταν στάζανε πως ένιωθες;

Εκείνη: Έχεις μεγάλη περιέργεια?

Τσέλιγκας: Με ενδιαφέρει να μάθω τι σκεφτόσουνα εκείνη τη στιγμή, ότι πέρναγε από το μυαλό σου, ότι ένιωθες.

Εκείνη: Ήταν με τον Αντώνη, με εκείνον το σεξ ήταν ένα είδος τελετής, δεν ήταν ποτέ πρόχειρο, αδιάφορο, ασήμαντο, γι αυτό και άργησα να χωρίσω, ίσως γι αυτό κιόλας να μου στοίχισε τόσο, γιατί ταιριάζαμε πολύ, ήταν το μισό μου και δύσκολα θα βρω άλλον, ακόμη και στις πιο πρόστυχες περιπτύξεις, υπήρχε αγάπη, δέσιμο, συντονισμός, σαν χορογραφία ιερή, δεν είπαμε ποτέ λόγια άσχημα, που να θυμίζουν φτήνια, το σεξ, ο έρωτας ακόμη κι αν γινόταν με τρόπο που κάποιοι θεωρούν πρόστυχο και θυμίζει τσόντες φτηνές, ήταν ένωση, τότε λοιπόν, εκείνη τη φορά που θυμάμαι τώρα ήμουν αδιάθετη θυμάμαι να πονάω απίστευτα και να τον θέλω όσο δεν έχω ποθήσει ποτέ στη ζωή μου έλιωνε ο ένας μέσα στον άλλον δεν τον άφηνα να βγει αφού τελείωσε κι ας πονούσα ήταν τόσο δυνατό

Τσέλιγκας: Σε είχε στα τέσσερα;

Εκείνη: Όχι ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μπρούμυτα την πρώτη φορά που έγινε τη θυμάμαι πολύ έντονα ήταν η πρώτη της ζωής μου ήμουν πάνω του και τον φιλούσα και ξαφνικά βγήκα κατέβηκα και τον γύρισα με δύναμη μπρούμυτα άρχισα να τον φιλάω παντού ξάπλωσα πάνω του και του τριβόμουν με λύσσα εκείνος μου τράβηξε τα μαλλιά με γύρισε μπρούμυτα μου είχε με το ένα του χέρι τα δύο μου χέρια δεμένα και με το άλλο κάτι έψαχνε ένιωσα να με χαϊδεύει και κάτι υγρό και μπήκε μέσα μου χωρίς προειδοποίηση κι εγώ στρίγγλισα έβαλα τα κλάματα από τον πόνο και μου έλεγε «σσσ χαλάρωσε» και εγώ ούρλιαζα και φώναξα βοήθεια βγήκε κι εγώ κυλίστηκα πάνω στο κρεβάτι και έπεσα στο πάτωμα πονούσα απίστευτα νόμιζα ότι θα πεθάνω πονούσε όλη η ραχοκοκαλιά μου δεν μπορούσα να ανασάνω ήρθε με σήκωσε με πήρε αγκαλιά με ξάπλωσε κι άρχισε να με φιλάει σε όλο μου το κορμί τη δεύτερη φορά είχα βγει από το μπάνιο είχα βάλει τις κρέμες μου και είχα ξαπλώσει μπρούμυτα στο κρεβάτι του κάτι διάβαζα ήρθε και άρχισε να με φιλάει στην πλάτη μου κατέβασε το εσώρουχο και με φιλούσε πίσω και εγώ ανταποκρινόμουν τον ένιωσα να με φτύνει και μετά να προσπαθεί να μπει μέσα μου στο δίπλα δωμάτιο ήταν ο αδερφός του με την κοπέλα του μου είχε κλείσει το στόμα και εγώ του δάγκωνα τα δάκτυλα όση ώρα κράτησε του δάγκωνα με όλη τη δύναμη το χέρι το άλλο του χέρι το είχε μπροστά και με χάιδευε τελειώσαμε μαζί την άλλη μέρα στη σχολή δεν μπορούσε να κουνήσει τα δάκτυλα του αριστερού του χεριού αισθανόμουν τύψεις ήταν γεμάτος σημάδια μου είπε ότι ήταν ο πιο δυνατός και ωραίος πόνος που είχε ζήσει σαν τον δικό μου.

Τσέλιγκας: Δε μου είπες όμως, όσα σκεφτόσουν και ένιωθες την ώρα που έσταζαν τα χύσια του από το κωλαράκι σου, δε σε ρώτησα πως το κάνατε.

Εκείνη: Ηδονή.

Τσέλιγκας: Την ώρα που τα ένιωθες να κυλάνε μέσα σου.

Εκείνη: Απίστευτη ηδονή δεν ήθελα να βγει του τριβόμουν να με ξαναθέλει να αρχίσει πάλι από την αρχή.

Τσέλιγκας: Δύο φορές έχει γίνει μόνο;

Εκείνη: μμμ μπορεί και τρεις, δεν ξέρω τρεισήμισι, η πρώτη δεν μετράει. Μου αρέσει πολύ η ιδέα του να τελειώνει ο άλλος μέσα μου, αλλά δεν έχει γίνει φυσικά μόνο με τον Αντώνη έτσι ή όταν περίμενα να αδιαθετήσω ή όσο ήμουν αδιάθετη.

Τσέλιγκας: Πες μου για το πρώτο σου τσιμπούκι

Εκείνη: Ήμουν 19 και δεν είχα ιδέα πως γίνεται και ακριβώς επειδή το λένε τσιμπούκι φαντάστηκα ότι γίνεται όπως όταν καπνίζεις το τσιμπούκι κάτι που όπως καταλαβαίνεις δεν μπορεί να ισχύει φαντάσου το όμως, ήταν πολύ γελοίο, ήταν ξαπλωμένος μπροστά μου κι εγώ ανάμεσα στα πόδια του και το είχα στο οπτικό μου πεδίο τεράστιο, σκληρό, μεγάλο, έτοιμο και μου είπε είναι δικός σου κάνε τον ότι θες, εγώ το πήρα τοις μετρητοίς και τον πήρα στα χέρια μου και τον έπιασα σαν να ήταν τζόιστικ και έκανα για πλάκα ότι πυροβολώ τον είχα όρθιο στα χέρια μου και με τον αντίχειρα τον πίεζα πάνω σαν να ήταν το κουμπί για τις βόμβες και το πήγαινα και πέρα δώθε και έκανα και ήχους σαν αυτούς που έβγαζε το ατάρι ξαφνικά το τζόιστικ χάθηκε έγινε μια μπάμια στα χέρια μου φυσικό άλλωστε, πολύ γέλιο σου λέω, όταν του εξήγησα ότι δεν έχω ιδέα πως γίνεται εκείνος μου μάζεψε τα μαλλιά μου τα έπιασε κοτσίδα με κάθισε κάτω στα γόνατα και άρχισε να μου λέει τι να κάνω βήμα βήμα ήταν παράξενη αίσθηση ήθελα να γελάω βασικά σαν να ήμουν ρομποτάκι αν σταματούσε να μιλάει σταματούσα κι εγώ μετά κατάλαβα τον ρυθμό και συνέχισα μόνη ώσπου ακούσαμε την εξώπορτα και σταματήσαμε γιατί είχε έρθει η μαμά του, αυτό ήταν.

Τσέλιγκας: Το πρώτο ολοκληρωμένο;

Εκείνη: μμ, με τον Αντώνη, όλα με αυτόν, πριν από αυτόν ήμουν πολύ ανέραστη νομίζω απορώ πως μου έλεγαν ότι είμαι ότι καλύτερο τους είχε τύχει που να με είχαν τώρα δηλαδή που έχω απελευθερωθεί τελείως και ξέρω τι θέλω και τι με χαλάει.

Σε αυτό το σημείο η ανάκριση διακόπηκε...

stairway to hell

Για τη ζωή τα έχουμε και πει και προηγουμένως από αυτό εδώ το μπλογκ οπότε παρακάμπτω τους συνήθεις χαρακτηρισμούς για να καταλήξω στο σημαντικό και ουσιώδες γεγονός αυτό της ανόδου μου εις την Καβάλα, γνωστή και ως πόλη των κουραμπιέδων. Δεν ήθελα να το παίξω προληπτικός αλλά έπρεπε για να πετύχω τον πονηρό κατά τ’άλλα σκοπό μου. Διότι όπως και να το κάνουμε είναι διαφορετικό να φτάσεις στην πόλη Τρίτη και 13 και άλλο ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου. Προφασίζομαι λοιπόν την καταραμένη ημέρα και δηλώνω άρνηση στο να πετάξω με αυτές τις συνθήκες ενώ ταυτόχρονα μεθοδεύω το παρασκήνιο για την μετατόπιση του ταξιδιού, όπερ και εγέννετω. Συγκλονισμένος με το αποτέλεσμα σκέφτομαι ότι πρέπει να γυρίσω όλα τα μπαράκια της Καβάλας εκείνη την ημέρα όπου πλήθος των ευάλλωτων λόγω της γιορτής αζευγάρωτων γυναικών θα χιμήξει στο νέο αίμα της πόλης, τη φρέσκια σάρκα που θα κάνει δυναμική εμφάνιση και ως νέος Άγιος Βαλεντίνος θα ευλογήσει με το γνωστό τρόπο το ποίμνιον. Καβάλα!

Κουίζ

Βγαίνεις στις 6:30 το πρωί από το σπίτι σου και βλέπεις φάτσα φόρα ένα αυτοκίνητο με έναν τύπο στο κάθισμα του συνοδηγού να κοιμάται. Τι κάνεις;

α) Πυροβολείς για εκφοβισμό στον αέρα;
β) Του σκας τα λάστιχα;
γ) Πας από πίσω με το αυτοκίνητο σου και κορνάρεις;
δ) Του αλλάζεις τις πινακίδες με αυτές του πιο κάφρου γείτονα σου και τον ειδοποιείς για ένα μυστήριο τύπο που έχει ίδιες πινακίδες με τις δικές του;

Ντέρμπυ Κορυφής

Είχα καθίσει σπίτι για να παρακολουθήσω το γενικού ενδιαφέροντος ντέρμπυ χωρίς όμως εκ των προτέρων να γνωρίζω ότι η βραδιά αυτή θα είχε στη συνέχεια της μίση, έρωτες και τσουρέκι σοκολάτας. Έχοντας κατορθώσει να μείνω σπίτι όλη μέρα και μάλιστα χωρίς να έχω πάει πουθενά το βράδυ του Σαββάτου δεν πρόβαλα και πολλές αντιστάσεις σε πρόσκληση που μου έγινε για ένα ποτό. Σενιαρίστηκα ως όφειλα, έβαλα και το κασκολάκι μου μήπως αποκλειστώ από τα χιόνια αν και ήταν σχεδόν σίγουρο ότι δε θα πηγαίναμε προς Πάρνηθα γιατί καλό το καζίνο αλλά δεν αποτελεί πάντα και την καλύτερη δικαιολογία προς τον εργοδότη σου "Εχμ, ξέρετε έχω αποκλειστεί από τα χιόνια και δε θα μπορέσω να έρθω στη δουλειά σήμερα", "Τι λες βρε αχαΐρευτε, πουθενά δεν το'χει στρώσει κι απ' όσο θυμάμαι δε μένεις στην Πάρνηθα", "Ναι αλλά εκεί είμαι αυτή τη στιγμή και δε μπορώ να κατέβω". Όχι αυτός ο διάλογος δε θα ήταν και ο καλύτερος για να ξεκινήσει η εβδομάδα κι έτσι αρκέστηκα σε συνοικιακό μέρος όπου τα ρακόμελα δίναν και παίρναν αλλά κυρίως τα παίρναμε εμείς και τα δίναμε απ' ευθείας στο στομάχι ακούγοντας μπλόντι, μάλαμα και αδερφούς κατσάμπα. Ο Θεός αγαπάει όοοοοοοοοοοοοοοοοοολο τον κόσμο σκεφτόμουν καθώς άνοιγε την πόρτα εκείνη η κοντούλα μελαχροινή με στήθος που θα έκανε ακόμη και τον Λένιν να δηλώσει τουλάχιστον συγκλονισμένος. Δίχως να χάσω λεπτό τρέχω να τη ρωτήσω αν είναι καθεστωτικιά. Μου απαντάει ότι δεν κατάλαβε ακριβώς τι εννοώ και ότι σε κάθε περίπτωση παραμένω σιχαμένος που τόλμησα να πάω στο τραπέζι της κρατώντας το πηρουνάκι μου με καρφωμένο έναν κεφτέ μάλλον πολίτικο όπως κατάλαβα αλλά και διαπίστωσα αργότερα ρωτώντας τον μαιτρ. Εγώ απτόητος τη ρώτησα αν συγκινείται όταν βλέπει την Αλέκα ενώ έριξα και το ανάλογο κέρμα στο τζουκ μποξ για να παίξει εκείνο το παλιό τραγουδάκι για τον Τσε Γκεβάρα έτσι ώστε να την κάνω επιτέλους να μπει στο νόημα. "Μάλλον είμαι αόρατη αγόρι μου και δεν καταλαβαίνεις ότι γίνεσαι ανεπιθύμητος και ενοχλητικός". Δάγκωσα το μισό κεφτέ και της πρότεινα τον υπόλοιπο. Αγρίεψε και αυτό το είδα στο πρόσωπο της που άρχισε να ροδίζει σιγά σιγά πράγμα που με έκανε να φάω και τον υπόλοιπο κεφτέ γιατί μυρίστηκα ότι αν τον άφηνα λίγο ακόμη μπροστά της θα πήγαινε εντελώς χαμένος. Προς στιγμήν νόμισα ότι είμαι χαμένος από χέρι αλλά η κατάσταση έσιαξε κάπως όταν με το καραφάκι στο χέρι γέμισα τα ποτήρια μας και τελικά κατάφερα να τσουγκρίσω μαζί της κάνοντας μια πρόποση σχετικά με την περί αοράτου δήλωση της. Περιμέναμε να ξεκινήσει να βρέχει έτσι ώστε να έχουμε μια καλή αφορμή για να φύγουμε μαζί από το μαγαζί και όσο αυτό δε γινόταν παραγγέλναμε αναγκαστικά καραφάκια τα οποία και λόγω της γλύκας τους εξαφανίζαμε σε χρόνο ρεκόρ πράγμα που επιτυχώς συνέδεσα με την επανεμφάνιση της πρωταθλήτριας μας Αικατερίνης Θάνου, γυναίκας που είναι προορισμένη για μεγάλα ρεκορ. Στο πρώτο μπουμπουνητό πληρώσαμε και εξαφανιστήκαμε λησμονώντας το γεγονός ότι κανείς μας δεν είχε μαζί του μεταφορικό μέσο. Δε δίστασα να σταματήσω ένα ταξί για να μας πάει στο γκαράζ μου οπου θα έβρισκα το χωρίς βενζίνη όχημα μου να μας περιμένει με τα κρύα δερμάτινα καθίσματα του. Αφού έβαλα σπορ εφ εμ για να ακούμε και τα παρελκόμενα του ντέρμπυ δε χρειάστηκε να δώσω και το παρασύνθημα αφού η μία και μοναδική μπύρα που αγόρασα από το γωνιακό περίπτερο στάθηκε αρκετή για να δώσει τις απαραίτητες κατευθύνσεις στη νεαρά μελαχροινή που οπωσδήποτε με σιχαινόταν όπως σωστά είχα αντιληφθεί από τις αρχικές αντιδράσεις της. Τελικά έβγαλα το συμπέρασμα πως η πίπα που μου πήρε ήταν μια εντελώς μηχανική διαδικασία για εκείνη κι έτσι την άφησα να κοιμηθεί στο ευρύχωρο σχετικά πίσω κάθισμα ενώ εγώ ανέβηκα στο διαμέρισμα, έφαγα ένα κομμάτι τσουρέκι και ξημερώθηκα στο ιντερνετ ως τις 3:30 σ' έναν πρωτότυπο αν μη τι άλλο διάλογο. Το πρωί με την αυγούλα ο πατέρας μου σοκαρίστηκε από το ροχαλητό στο πίσω κάθισμα αλλά εγώ τον διαβεβαίωσα ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας πράγμα που δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ότι πίστεψε αλλά τουλάχιστον δεν έδωσε συνέχεια στο θέμα κάτι που δε θα ήθελα να κάνει γιατί με τον ελάχιστο ύπνο που είχα απολαύσει δεν ήμουν σε θέση για να του εξηγήσω πως ακριβώς έχουν τα πράγματα. Η στάση στον σταθμό του μετρό εξαφάνισε τα περιττά ντεσιμπέλ αλλά όχι και το άθλιο αίσθημα που έχω στο στομάχι μου. Τελικά να φάω τυρόπιτα ή να πιω έναν καφέ;

Είδωλα

Εκεί μονάχα μπορώ να τα διακρίνω
ένα προς ένα,
αντικρυστά εμπρός μου
τόσα είδωλα πολλά,
σ' έναν μόνο καθρέπτη.
Κρύβω με τις παλάμες το πρόσωπο μου
ακίνητα αυτά απέναντι
σφίγγω με μίσος τις γροθιές,
παίρνω την πιο θυμωμένη μου έκφραση,
τα είδωλα την πιο γαλήνια.
Με δύναμη τσακίζω τον καθρέπτη
χίλια κομμάτια απλώνονται παντού
κλείνω τα μάτια και ελπίζω
κάθε μου είδωλο κομμάτι να'χει γίνει
που μ’ ευκολία θα μαζέψω χωρίς στοργή να το πετάξω,
μ’ ανοίγοντας τα, ξανά εκεί τα βλέπω
να έχουν πάρει, την πιο θυμωμένη τους έκφραση

5 x 5

Μας αλλαλιάσανε. Τι τρέξιμο ήταν αυτό διάολε. Θάνατος! Όλοι με 150 σφυγμούς στο τέλος. Άντε αύριο, πάλι πιασμένος θα'μαι. Ζητείται πρόγραμμα φυσιοθεραπείας.

Big City Life

Έχω πολύ καιρό (μα πάρα πολύ όμως) να πάω στο νηπιαγωγείο. Πως να είναι άραγε; Έχει κανείς καμια πληροφορία;

Έι τι κάνεις εκεί;

Θα μπορούσα άνετα να ρωτάω τον εαυτό μου και να μη βρίσκω ούτε μία απάντηση που να με ικανοποιεί. Για την ώρα κοιτάω κλειστά πατζούρια και πίνω καφέ και ίσως σε μία ώρα να βγω έξω. Δε θ'αλλάξει τίποτα.

Η μέρα μου

Ή αλλιώς «μια μέρα άδεια». Χθες λοιπόν αποφάσισα ότι δε θέλω να δουλέψω την Τρίτη κι έτσι έβαλα μία μέρα άδεια. Για την ακρίβεια ήταν ένα off που μου χρωστούσαν και έπρεπε μέχρι το τέλος του μηνός να το πάρω οπότε η Τρίτη αυτή μου κάθισε μια χαρά μέρα για καθισιό. Έπεσα χθες το μεσημεράκι για ένα τρελό ύπνο και με σήκωσε βίαια ένα τηλεφώνημα περί τις επτά και μισή. Ίσως θα ήταν διαφωτιστικό για τον αναγνώστη να ενημερώσω ότι μία ώρα και ένα τέταρτο πιο πριν είχα σηκωθεί για να φάω μια μπριζόλα, γεγονός που δε με πτόησε καθόλου και μάλιστα αν ήμουν απλός θεατής του γεγονότος και όχι πρωταγωνιστής άνετα θα έλεγα ότι πρόκειται για έναν υπνοβάτη ο οποίος αφού σκουπίστηκε και πλύθηκε επέστρεψε στο κρεβάτι του, γύρισε πλευρό και συνέχισε να κοιμάται. Το τηλέφωνο χτύπησε τόσες φορές που ενώ με έκανε να ξυπνήσω δεν στάθηκε δυνατό να το σηκώσω κιόλας. Απλά το άφηνα να χτυπάει ελπίζοντας πως κάποιο αόρατο χέρι θα φιλοτιμηθεί να απαντήσει για εμένα. Τελικά το χέρι αυτό δεν έκανε ποτέ την εμφάνιση του κι έτσι μοιραία ήρθε το κουδούνισμα του κινητού που με επανέφερε στην πραγματικότητα και εξαφάνισε από μπροστά μου όλων των ειδών τα αόρατα μέλη ακόμα κι ένα βαζάκι με μέλι που ήταν πάνω στο καλοριφέρ για να ξεπαγώσει. Ρωτήθηκα για την πρόθεση μου να συμμετάσχω σε ζυθολαγνική εξόρμηση, πρόταση την οποία σε καμία περίπτωση και δε θα μπορούσα να απορρίψω ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι η επόμενη δεν ήταν εργάσιμη μέρα για μένα. Συγκεντρωθήκαμε σχετικά νωρίς και πήγαμε σε κατάστημα του οποίου την ύπαρξη αγνοούσαμε μέχρι χθες αλλά εξωτερική πηγή μας πληροφόρησε για την ποιότητα του και νιώσαμε βαρύ το χρέος της εξακρίβωσης των όσων με περισσό ζήλο ελέχθησαν. Ήταν και πολύ κοντά στα σπίτια μας (είναι το μέρος που και με τα πόδια πας) κι έτσι πολύ σύντομα τα χείλη μας πλατάγιζαν στον αφρό όχι της θάλασσας αλλά του ζύθου. Αφού πιάσαμε μια συζήτηση για το Διακοφτό που έχει εξοχικό ένας της παρέας και σκεφτόμασταν ημερομηνίες για πιθανή έφοδο, σχολιάσαμε τα κοντινά μέρη ένα εκ των οποίων είναι και το χιονοδρομικό στα Καλάβρυτα, μπήκαμε στο κλίμα κι επειδή γενικά με το χιόνι το ζεστό τραβιέται κάναμε τη ριβέρς ντρίμπλα και πλακώσαμε τα ρακόμελα τα οποία έχουν την κακή συνήθεια να τελειώνουν γρήγορα. Τώρα δηλαδή που το σκέφτομαι το να τελειώνεις γρήγορα είναι γενικότερα κακή συνήθεια αλλά δεν είναι σωστό να μπλέξουμε αυτό το ποστ με σεξουαλικά υπονοούμενα. Γύρισα σπίτι χωρίς τύψεις ενώ είχα ήδη κανονίσει και τον πρωινό καφέ με φίλο που συνήθως 10 με 1 κάνει διάλειμμα από τη δουλειά του και πηγαίνει σπίτι για να παίξει playstation. Βάζω ξυπνητήρι κατά τις 9:30 και σηκώνομαι με τα χίλια ζόρια. Παίρνω τηλέφωνο το φίλο να δω που βρίσκεται και μου λέει ότι έχει μπλέξει λίγο και ότι θα περάσει σε κανένα σαραντάλεπτο. Μπαίνω στον πειρασμό να φτιάξω ένα καφέ αλλά με αποθαρρύνει το γεγονός ότι δεν έχω γάλα κι έτσι τη βγάζω με 2 μανταρίνια και μια μπανάνα που τελικά δε νομίζω ότι μπορούν να αντικαταστήσουν αυτό το σκουρόχρωμο ζουμί. Τελικά ο φίλος ήρθε λίγο πιο νωρίς και πεταχτήκαμε σε μια τράπεζα για μια δουλίτσα που είχα ενώ στη συνέχεια πεταχτήκαμε σε μια δουλίτσα που είχε αυτός ώσπου να καθίσουμε τελικά στην καφετέρια η οποία γενικά ήταν ψιλοάδεια. Σιγά σιγά όμως άρχισε να γεμίζει με μαθητές κυρίως του κοντινού γυμνασίου. Τώρα κοπάνα έκαναν, είχαν τρίωρα και τετράωρα ή καμιά συνέλευση δε ξέρω, πάντως ερχόταν ολοένα και περισσότερα και σχεδόν γέμισε το μαγαζί. Ευτυχώς δεν πίνουν καφέ και δεν καπνίζουν όλα τα παιδάκια. Φύγαμε και πήγαμε σε άλλες 2 δουλίτσες του φίλου και μετά με άφησε στο μπαρμπέρη για κούρεμα. Ευτυχώς δεν είχε καθόλου κόσμο κι έτσι πέτυχε το κούρεμα που του είπα, όχι ένα ιδιαίτερα δύσκολο, να μου τα ξυρίσει τελείως ήθελα και γενικά είμαι ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα. Εντάξει λέμε και καμιά μαλακία για να σπάσουμε τη σοβαρότητα. Απλά τα κόντυνα δεν τα ξύρισα. Φτάνοντας σπίτι αφού έκανα μια στάση στο ψιλικατζίδικο για γάλα χτυπάει το τηλέφωνο και κάτι συνάδελφοι μου προτείνουν να πάμε για τσίπουρα. Βαριόμουν και ήθελα να καθίσω σπίτι αλλά πες ο ένας, πες ο άλλος λούστηκα στα γρήγορα για να φύγουν οι τρίχες και ξεκίνησα για τον ηλεκτρικό. Έφτασα στο Μοναστηράκι ακριβώς στις τρεις και εντυπωσιάστηκα από το γεγονός της ταύτισης της ώρας άφιξης μου με την ώρα του ραντεβού δεδομένου ότι χρησιμοποίησα συγκοινωνίες. Συνήθως φτάνω νωρίτερα και γενικά δε θυμάμαι να έχω φτάσει ποτέ ακριβώς την ώρα του ραντεβού. Εντυπωσιασμένος λοιπόν περίμενα και τους υπόλοιπους για να πάμε στο Ούζου Μέλαθρον που μας έχει έρθει από την αγαπημένη Θεσσαλονίκη και είναι πολλά υποσχόμενο στον τομέα πίνεις και τρως μέχρι σκασμού με καλές σχετικά τιμές και λέω σχετικά διότι πάνω είναι πιο φτηνά, εδώ απ’ ότι φαίνεται έκαναν αναπροσαρμογή στις τιμές των Αθηνών. Γενικά νομίζω ότι το πάνω μαγαζί είναι καλύτερο αλλά κι αυτό τηρουμένων των αναλογιών δεν είναι άσχημο. Ήρθε μια παρέα τεσσάρων ατόμων και σπάγαμε τα κεφάλια μας μ’ένα φίλο να θυμηθούμε που ξέρουμε μια κοπέλα ψηλή σχετικά μ’ ένα ριγέ μπλουζάκι που βγήκε σε κάποια φάση έξω για να μιλήσει στο κινητό αλλά όσο κι αν προσπαθήσαμε δεν τα καταφέραμε. Τώρα που το ξανασκέφτομαι είμαι σχεδόν σίγουρος ότι την ξέρω από το μεταπτυχιακό. Ναι σίγουρα από εκεί είναι, κάπως αργά το θυμήθηκα αλλά τουλάχιστον μου έφυγε η απορία. Όχι ότι δε θα μπορούσα να κοιμηθώ ήσυχος αλλά πάντα είναι καλό εκεί που νομίζεις ότι η μνήμη σου τα έχει παίξει εντελώς να σκάει η φλασιά και να θυμάσαι. Λίγο μετά ή λίγο πιο πριν από αυτήν την παρέα ήρθε στο διπλανό μας τραπέζι παρέα τριών ατόμων όπου η μία και μοναδική γυναίκα δεν ήταν γνωστή σε κανέναν μας κι αυτό ήταν κρίμα διότι θα μας βόλευε. Γύρω στα σαράντα με διάφορα ψεγάδια που όμως το σύνολο έδενε τόσο αρμονικά. Και τι σύνολο! Σκασμένοι λοιπόν από τσίπουρο, ούζο και φαγητό πήγαμε στου Ψυρρή για έναν καφέ που όμως δε βοήθησε και πολύ τα πράγματα γι’ αυτό και αποφάσισα να γυρίσω με τον ηλεκτρικό και να μην πάρω ταξί ή να δεχτώ την προσφορά συναδέλφου να με γυρίσει σπίτι με το αυτοκίνητο. Ένα δεκάλεπτο ανηφοριάς θα ήταν ότι πρέπει αλλά που να ξέρω ότι η βραδιά δεν είχε τελειώσει ακόμη. Λίγα μέτρα πριν φτάσω στο σπίτι βλέπω παρκαρισμένο το αυτοκίνητο του δασκάλου οδήγησης και πάω να τον χαιρετίσω για καλή χρονιά και τα σχετικά. Μου είπε ότι είναι κρυωμένος αλλά αυτό που είδα μέσα στο πλαστικό ποτηράκι δεν ήταν τσαγάκι αν και στο χρώμα τουλάχιστον έμοιαζε. Μου έβγαλε λοιπόν κι εμένα ένα ποτήρι και αρχίσαμε να συζητάμε για τις διακοπές, το νέο αυτοκίνητο που σκοπεύει να πάρει καθώς και λίγα πράγματα για τη νέα μηχανή που περιμένει την οποία περιμένω κι εγώ με τη σειρά μου για να κάνω βόλτα. Με τα πολλά κι αφού θα έκλεινε και το γραφείο, τελείωσε και το μπουκάλι, έφτασα σπίτι σε κατάσταση αποσύνθεσης και περιμένω έναν χαλβά πολίτικο που ετοιμάζεται. Κι ύστερα σου λένε η άδεια είναι για να ξεκουράζεσαι. Την επόμενη φορά δεν το λέω σε κανέναν. Στην υγεία μας!

Τι λείπει;

Τα κάνεις όλα μετά τις δύο;

Αφορμή για το παρόν ποστ στάθηκε ένα άρθρο της προηγούμενης Κυριακάτικης στο οποίο μεταξύ άλλων διαβάζει κανείς: « Προσπαθώντας λοιπόν κανείς να αποκτήσει επίγνωση της παγωμένης βίας αυτού του είδους, δηλαδή της βίας που κυριαρχεί έχοντας προσλάβει την όψη της πιο αθώας ομαλότητας, πολύ λίγο θα ωφεληθεί από άρθρα που αφορούν την κακοποίηση ανηλίκων ή τους πολέμους των συμμοριών του υποκόσμου, ενώ θα φωτιστεί αρκετά ρίχνοντας μια ματιά εκεί απ' όπου η βία είναι, φαινομενικά, αποκλεισμένη, ας πούμε στα γυναικεία έντυπα, όπου το επιβαλλόμενο πρότυπο ωθεί εκβιαστικά το υποκείμενο στο να μάχεται εξαντλητικά, σε όλα τα μέτωπα ώς την τελική πτώση. Ικανό στέλεχος επιχείρησης και ταυτοχρόνως γατούλα του σεξ, μητέρα και διανοούμενη, κοσμική και νοικοκυρά, καταδικασμένη να χοροπηδάει στο γυμναστήριο και συνάμα μελετηρή αναγνώστρια άρθρων για τη δυσλεξία, όλ' αυτά σε συνδυασμό με την παντελή έλλειψη απάντησης στο φοβερό ερώτημα της ταυτότητας, η γυναίκα πλήττεται από έναν κατακερματισμό απείρως πιο επώδυνο και εξευτελιστικό απ' ό,τι η βία που ασκείται επάνω της στα καθυστερημένα καθεστώτα του τρίτου κόσμου. Ρωτήστε τη γυναίκα αυτή και ενδέχεται να σας μιλήσει για μιαν βία στ' αλήθεια ανυπολόγιστη, που οι άντρες δεν υποπτευόμαστε καν.»

Πράγματι είμαστε σούπερ απαιτητικοί εμείς οι άνδρες από τη γυναίκα και για την ακρίβεια εφαρμόζουμε το αντιφατικό σύστημα. Εξηγώ. Γνωρίζεις μία γυναίκα και θες να της πετάξεις τα μάτια έξω. Οι ορμές σου χτυπάνε κόκκινο, τρία γράμματα προβάλλονται στον ουρανό σου και για καλή σου τύχη γουστάρει κι εκείνη ακριβώς το ίδιο. Μοιραία λοιπόν καταλήγετε στο κρεβάτι (ή το αυτοκίνητο, δεν έχει σημασία) και περνάτε σπέσιαλ. Γενικά όλα έχουν πάει καλά. Κανένα παράπονο από κανέναν. Το τονίζω αυτό. Προφανώς η κοπέλα είναι πουτάνα έτσι; Διότι η πλειοψηφία των ανδρών δε θα διστάσει να τη χαρακτηρίσει έτσι επειδή κι εκείνη ήθελε ότι αυτός. Σκέψεις που ακολουθούν. Φαντάσου με πόσους έχει πάει για να την πηδήξω από το πρώτο βράδυ, πόσο εύκολη είναι κι όλα αυτά τα κόλπα στο κρεβάτι μυρίζουν μακροχρόνια εκπαίδευση. Φυσικά αν η γκόμενα δεν κάτσει παραμένει πουτάνα και σνομπ.

Συνεχίζω με παράδειγμα νούμερο δύο. Θέλω ντεκολτέ για τα μάτια μου μόνο. Δε με νοιάζει τι θα κάνεις αλλά δε θα βλέπει όλος ο κόσμος τα βυζιά σου (εδώ υπάρχει ο κίνδυνος η κοπέλα να γίνει πάλι πουτάνα που αφήνει τα στήθη της εκτεθειμένα). Αυτοί οι σχεδιαστές μόδας δεν έχουν φτιάξει κανένα ένδυμα της προκοπής που να προσφέρει το λάγνο θέαμα από τη μία και συγκεκριμένη οπτική γωνία (διαφορετική κάθε φορά) που θα τα κοιτάει ο συνοδός. Αυτό με τα ρούχα παίζει γενικώς. Σου αρέσει δηλαδή να βλέπεις κοπέλες ντυμένες με διάφορα ρούχα τα οποία όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να φορέσει η δικιά σου.

Σου αρέσει μπαγασάκο να λέει προστυχόλογα η άλλη στο κρεβάτι ε; Με έναν όρο όμως, μη ξεχνιόμαστε. Να της τα έχεις μάθει εσύ. Αλλιώς είπαμε είναι πουτάνα. Κυρία στο πλευρό του άντρα της, πουτάνα στο κρεβάτι. Τι σοφό ρητό ε;

Άπειρα τέτοια παραδείγματα φίλοι και φίλες που γενικά μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι έχουμε χάσει τη μπάλα. Γενικώς εννοώ και τα δύο φύλα. Πως να μη βάλεις άλλη μία μπίρα μετά;

Play

Έχω προγραμματίσει (επιμελώς πάντα) να μείνω σπίτι το βράδυ και γι’ αυτό έχω κάνει και τη σχετική προετοιμασία. Πετάγομαι στην κάβα για να προμηθευτώ ξηρούς καρπούς κι ένα μπουκάλι ουίσκι καλύτερο από το καλό που έχω στη γνωστή καβάτζα του σπιτιού. Επιστρέφω και κάνω τον απαραίτητο έλεγχο της θερμοκρασίας του νερού για να πάρω το μπάνιο μου, μη τυχόν και με βρει η Κυριακή άπλυτο και πάει στραβά η υπόλοιπη εβδομάδα. Παίρνω το φορητό ραδιοcd στο μπάνιο και βάζω ν’ ακούσω Tom Waits του οποίου τη φωνή ξεχωρίζω εύκολα παρά τον τεράστιο όγκο των υδρατμών που δε μου επιτρέπουν να δω ούτε τη μύτη μου. Ίσως σε αυτό να συμβάλλει και η μυωπία μου αλλά είναι ένα ζήτημα το οποίο δεν έχω εξετάσει λεπτομερώς. Αφού μιξάρω Rain Dogs με τρίψιμο, σαπούνισμα και αδιάλειπτη ροή νερού έχω πέσει στην απόλυτη νιρβάνα και διώχνω τις κακές σκέψεις ταυτόχρονα με το άνοιγμα της τάπας στη μπανιέρα. Κατά πως φαίνεται το σιφόνι τα ρουφάει όλα κι έτσι εξέρχομαι του λουτρού εμφανώς πιο ανάλαφρος αν και η ζυγομέτρηση δε με επιβεβαιώνει για κάτι τέτοιο. Μπουρνουζαρισμένος καθώς είμαι, κάθομαι στην καρέκλα του γραφείου μου για να κόψω τα νύχια μου ώσπου την ιεροτελεστική αυτή στιγμή διακόπτει ο ήχος κλήσης του κινητού. Η οθόνη με ειδοποιεί για τον υπαρκτό κίνδυνο και έτσι το σηκώνω προετοιμασμένος για όλα, αφού η απόκρυψη δεν έδινε και πολλά περιθώρια μαντεψιάς. Με σταθερά λάγνα φωνή το σηκώνω και νεαρά καλλονή εξέχοντος στήθους μου ζητά αφοπλιστικά να της ορίσω τόπο συνάντησης. Η συνεννόηση μας περνά σε δεύτερο επίπεδο και συμφωνούμε τελικά να έρθει να με παραλάβει για να την οδηγήσω σε άγνωστο προς εκείνη τόπο. Σε πείσμα των καιρών μας καταφέρνω και να τη στήσω στο ραντεβού αφού έκτακτη φυσική ανάγκη με κάνει να χάσω πολύτιμα λεπτά. Μπαίνω στο ανάποδα παρκαρισμένο σε μονόδρομο αυτοκίνητο της και ζοχαδιασμένη καθώς είναι δεν παρατηρεί το πληθωρικό στήθος της που καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες να συγκρατηθεί πράγμα που εγώ σε καμία προσπάθεια δεν καταφέρνω, αφού δεν προσπαθώ καν. Οι δρόμοι έχουν όση κίνηση θα περίμενε κανείς κι έτσι δεν αργούμε να φτάσουμε στον προορισμό μας, ισοφαρίζοντας έτσι τη δική μου καθυστέρηση. Βρίσκουμε ένα κομμάτι πάγκου να καθίσουμε και μέσα απ’ τον καθρέφτη κοιτάμε τις κοπέλες δίπλα που έχουν ξεσηκωθεί από τη μουσική και χορεύουν καθισμένες στα σκαμπό τους. Αν με ρωτάτε θα προτιμούσα να τις δω να χορεύουν όρθιες πάνω στα σκαμπό αλλά θα σιχαινόμουν μετά να καθίσω οπότε καλύτερα που έγινε έτσι. Ήταν τέτοια δε η στάση τους που αποκάλυπτε στα ήδη λαίμαργα μάτια μου το εσώρουχο της κορασίδος που καθόταν με πλάτη σε εμάς. Αντιλαμβάνεστε ότι εκτός από το εσώρουχο βλέπαμε και τον κώλο της τον οποίο ουδόλως κάλυπτε η συγκεκριμένη επιλογή της και μπορώ μετά βεβαιότητος να ισχυρισθώ ότι ήτο λευκός και απαλός λες και ήταν περιποιημένος με προδέρμ. Κι επειδή για πολλά πράγματα μπορεί να με κατηγορήσει κάποιος αλλά σε καμία περίπτωση δεν του επιτρέπω να μου αποδώσει το χαρακτηρισμό του μοναχοφάη, δε δίστασα από την πρώτη ματιά να ενημερώσω και τη συνοδό μου για το θέαμα αυτό το οποίο με ικανοποίηση αντιλήφθηκα ότι κι εκείνη απολάμβανε χωρίς όμως να καταφέρει με ασφάλεια να προσδιορίσει τη μάρκα του εσωρούχου. Η επιθυμία της για κόκα κόλα που πάει με όλα με ανάγκασε στην υποχρεωτική λήψη ενός λίτρου ζύθου τύπου βάις αφού σκεφτόμουν ότι το στήθος της είχε την ίδια χάρη με αυτήν την καραμελόχρωμη ουσία που δρόσιζε τον ουρανίσκο μου και γέμιζε την ουροδόχο κύστη μου ανάγκη την οποία εκτόνωσα αργότερα σε χώρο στάθμευσης πλησίον Ολυμπιακής εγκατάστασης στο Γαλάτσι. Αφού λοιπόν η ξεβράκωτη κορασίδα μετά της φίλης της εξήλθαν του καταστήματος με μια κίνηση ματ καταλάβαμε τα σκαμπό τους και καθισμένοι πια συζητούσαμε για έρωτες, ανθρώπους και καταστάσεις όχι απαραίτητα με την προαναφερθείσα σειρά. Το στήθος της είχε οδηγήσει τον ψυχισμό μου στ’ άκρα και η συσσώρευση της έντασης με έκανε να πληρώσω γρήγορα γρήγορα το λογαριασμό και λίγα λεπτά αργότερα χαριεντιζόμασταν έξω από το αυτοκίνητο της, πράγμα που μου φάνηκε κάπως επικίνδυνο διότι το δρομάκι ήταν στενό και τα διερχόμενα αυτοκίνητα σίγουρα θα έβρισκαν πάνω μας. Μπαίνουμε μέσα και βάζει μπρος για να ξεκινήσει. Αλλόφρων εγώ την αρπάζω απ’ όπου βρω και τη χεριάζω κοινώς κάτω απ’ τ’ αδιάκριτα βλέμματα των περαστικών. Με ελαφρά τραβηγμένο το κάθισμα του συνοδηγού προς τα πίσω εγώ, σε μια απροσδιόριστη στάση εκείνη και σίγουρα με το χειρόφρενο και το λεβιέ των ταχυτήτων σε διάφορες τρυφερές στιγμές με το σώμα της, οδηγήθηκε σ’ ένα εξίσου τρυφερό τετ-α-τετ με παραπλήσιο όργανο όχι του αυτοκινήτου αυτή τη φορά κι έτσι τελεσφόρησε η πράξη το κωδικό όνομα της οποίας είναι και συνώνυμο με το είδος καπνιστού που είχε στο στόμα του ο ηλικιωμένος κύριος που συνοδευόμενος από την κυρία του πέρναγε μπροστά από το αυτοκίνητο για να μπει στον προαύλιο χώρο της οικείας του. Δε θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητος αυτός ο παραλληλισμός γεγονός που μ’ έκανε να ενθουσιαστώ ενώ την κρίσιμη στιγμή φάνηκε ότι η ζέβα κάνει τη διαφορά. Για τη ζέβρα πάλι εγώ δε ξέρω τίποτα.

Παράπλευρες Απώλειες

Χάθηκε usb stick (γνωστό και ως φλασάκι) μάρκας Kingston, μοντέλου DTI, χρώματος λευκού, χωρητικότητας ενός (1) GB, χαμηλής σχετικά ταχύτητας ανάγνωσης κι εγγραφής, ασήμαντης αξίας ως συσκευής, ανυπολόγιστης ως περιεχομένου. Ο ευρών τη γάμησε, τον ψάχνει ήδη η αντιτρομοκρατική.

Χορεύοντας με τους λύκους

Παρασκευή βράδυ και είμαι καλεσμένος σε μαζική γιορτή, τουτέστιν δέκα σε ένα. Δέκα εορτάζοντες ένα μαγαζί κι όλο το μπούγιο στη νέα τάση παύλα τάξη των πραγμάτων όπου η προβολή του λαρτζ γίνεται συνώνυμο της διασκέδασης. Δε χαλιέμαι όμως, το βρίσκω μια καλή αφορμή να επισκεφθώ άγνωστα σ'εμένα μέρη και λέω σ'όλους ότι έχω να πάω σε εκπαιδευτική εκδρομή. Σενιάρω το λοιπόν τον εαυτό μου, αγκαζάρω και συνοδό κι εμφανίζομαι ολίγον τι καθυστερημένος αφού το παρκάρισμα δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Χαιρετώ γνωστό που δε θυμάμαι από πότε έχω να τον δω, εγκάρδιοι ασπασμοί και η ατάκα: "Να τα λέμε και μέσα, όχι μόνο έξω". Εντάξει στρατηγέ του κάνω και προχωρώ στο βάθος όπου δεν υπάρχει κήπος αλλά απλή, αγνή βότκα το μπουκάλι της οποίας θέλω να χρησιμοποιήσω για το ομώνυμο παιχνίδι κι έτσι αναγκάζομαι να εξαφανίσω το περιεχόμενο της με ένα τρόπο μαγικό που σου προσφέρει όμως τον απαραίτητο μανδύα για να την παλέψεις όπως θα λέγαμε. Κι έρχεται ένας εκ των δέκα για να ζητήσει μια χάρη κι εμένα αρχίζουν και με καίνε τα κρεμμύδια προτού ανοίξει ακόμα το στόμα του. "Θέλω να χορέψεις ένα ζεϊμπέκικο για μένα". Ώπα δικέ μου του λέω, δεν είναι σοβαρά αυτά τα πράγματα, να κάνω καμια παντομίμα καλύτερα; "Είναι λαϊκή απαίτηση" μου λέει και με τρόμο αντικρύζω γύρω μου τον κόσμο να με περικυκλώνει και χέρια να μου καρφώνουν μαχαίρια στην πλάτη με τη γνωστή μέθοδο του φιλικού χτυπήματος παύλα παρότρυνσης. Δαιμόνιος και πανούργος ως συνήθως δέχομαι, με τον όρο να διαλέξω εγώ τραγούδι, σκέψη η οποία με μαθηματική ακρίβεια θα με οδηγήσει στην απόδραση απ' τη μανούρα αυτή. Πλησιάζω λοιπόν με περηφάνια και βήματα βαριά τον μαέστρο στο αυτί του οποίου σκύβω για να του μηνύσω την παραγγελιά.
- Ποιο τραγουδάκι να σου παίξουμε άρχοντα;
- Ξέρεις τον αλήτη μαέστρο;
- Θάνατος!
Μέσα είσαι του λέω, με θανάτωσες για τα καλά και γυρνάω να τον παίξω με πλάτη όπως ακριβώς θα έκανε και ο Βρύζας στα πολύ καλά του. Σιτ χάπενς ολ δε τάιμ σιγοψιθυρίζω αλλά είναι πια αργά.

ΒΡΟΧΟΣ

Τώρα που σ' έχω διαγράψει απ' την καρδιά μου,

ξαναγυρνάς όλο και πιο πολύ επίμονα,

όλο και πιο πολύ τυραννικά.

Δεν έχουν έλεος τα μάτια σου για μένα,

δεν έχουν τρυφερότητα τα λόγια σου,

τα δάχτυλά σου έγιναν τώρα πιο σκληρά,

έγιναν πιο κατάλληλα για το λαιμό μου.


του Ντίνου Χριστιανόπουλου που χθες γι' άλλη μια φορά ήταν απολαυστικότατος.

Ποντιακό

Έστω ότι έχουμε δύο τουαλέτες, τις Α και Β. Υπάρχει ο προθάλαμος με τους νιπτήρες και στο βάθος οι Α και Β. Πηγαίνεις ένα πρωί και παρατηρείς ότι στην τουαλέτα Β (σειριακά η δεύτερη όπως μπαίνεις) έχει καμμένη τη λάμπα. Πας σε κάποια φάση να ξεπλύνεις την κούπα σου και βλέπεις έναν τύπο ν' αλλάζει τη λάμπα. Λογικό και αναμενόμενο. Την επόμενη φορά όμως που πηγαίνεις στην τουαλέτα διαπιστώνεις ότι η τουαλέτα Α δεν έχει πια λάμπα. Ναι, κάποιος πήγε στην Α, την έβγαλε και την τοποθέτησε στη Β. Διότι αν έχεις μάθει σε μια τουαλέτα, που να πηγαίνεις στη διπλανή της. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Α είναι πάντα πιο καθαρή από τη Β. Εκτός και αν υποψιαστώ ότι κάποιος θέλει να χέζει στο σκοτάδι.

Γιατί μαμά;

Έχω να σας διηγηθώ ένα πολύ καλό ανέκδοτο. Η Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη εξαρθρώθηκε. Θέλετε κι ένα με τον Τοτό τώρα ε;

Αλήθεια, τι ακριβώς συμβαίνει αυτές τις μέρες στους γείτονες μας; Υπάρχει μήπως κάποιος πολιτικός αναβρασμός;

Γεωμετρία

Κρατώντας τα πόδια της ανοιχτά έτσι που να σχηματίζουν μεταξύ τους γωνία εξήντα μοιρών σκεφτόμουν το ισόπλευρο τρίγωνο που δημιουργείται και τον εαυτό μου ως διχοτόμο, μόνο που δεν είχα προσδιορίσει ποιος τέμνει ποιον.

Άγχος

Από αυτό που σου στρίβει το στομάχι, που δε σ'αφήνει να κοιμηθείς, που σε κάνει να τρέμεις λες κι έχεις πιει μονοκοπανιά δεκαπέντε εσπρέσο. Κωλοκατάσταση.

Απλοί Καθημερινοί Διάλογοι

...που λαμβάνουν χώρα στο γραφείο. Πολλοί οι εορτάζοντες και μεζεκλίκια φέρουσι για να τους τιμήσουμε αλλά και να σκάσουμε από το φαγητό, το ποτό, το γλυκό και πάει λέγοντας. Η αθώα το λοιπόν συνάδελφος παίρνει ένα μεζεδάκι, το οποίο σχεδόν αμέσως το αφήνει κάτω. Ο σχετικά αθώος συνάδελφος της λέει:
- Παρ'το είναι καλό!
- Δε μ'αρέσει.
- Δοκίμασες;
- Όχι!
- Ε τότε πως λες ότι δε σ' αρέσει!
- Ε το βλέπω δε θα μ' αρέσει.
- Και στον άντρα σου όταν σου 'πε γύρνα να τον φας από πίσω του 'πες δε μ' αρέσει αλλά μόλις μπήκε του φώναξες όλο μέσα!

Διότι το παν είναι ο μεζές. Όλα τ' άλλα είναι ατμός!

Η αυτοχειρία του μόνιτορ

Γράφει για το θέμα (όχι το πρώτο) ο τουκιθεμπλόμ και τα λέει σωστά. Ανάμεσα στα τόσα comments ίσως ήταν ο μόνος που έπιασε το ζήτημα από τη σωστή του βάση.

"...τουκιθεμπλόμ
Posted 7|Jan|2007 at 04:34 | Permalink
Αν και άσχετος με την τεχνολογία προσπάθησα να παρακολουθήσω τόσο την αλληλογραφία mirandolina-vrypan όσο και τα σχόλια που ακολούθησαν. Έχω καταλήξει στην άποψη ότι ο Vrypan έχει κυρίως λόγους αρχής για τους οποίους δεν δέχεται την διαγραφή ενός blog από το monitor και θεωρώ πως με έχει πείσει.
Από τη στιγμή που δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο και εφόσον δεν προκύπτουν ζητήματα κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας το monitor νομιμοποιείται να κρατά στη βάση του όσα blog θέλει. Η αντίθετη άποψη θεωρώ πως ανοίγει το δρόμο για επιλεκτική χρήση και διάθεση ενός κατά τα άλλα ελεύθερου προϊόντος, κάτι το οποίο αντίκειται στη φύση του internet και της πνευματικής δημιουργίας όπως την αντιλαμβάνομαι."

Μη ξεχνάμε ότι το μόνιτορ είναι εθελοντική προσφορά και ως τέτοια στηρίζεται στον προσωπικό κόπο, χρόνο και διάθεση του δημιουργού του. Οπότε όταν απαιτούμε όλα αυτά θα πρέπει να τα αναλογιζόμαστε. Απ' την άλλη σίγουρα οποιοσδήποτε θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να βγει από το μονιτορ αλλά να μη θίγει ζήτημα πνευματικής ιδιοκτησίας όταν αυτό δεν υφίσταται.

Μεγάλες στιγμές της ελληνικής δημοσιογραφίας

Ο Μάκης εξαπολύει δριμύ κατηγορώ για όσους δεν πήγαν στο στρατό (βλέπε ειδήσεις άλτερ).

Κάτι τέτοια βλέπω κι ύστερα κάνω τρεις μήνες να την ξανανοίξω (εξαιρούνται ποδοσφαιρικοί αγώνες, μην τρελλαθούμε κιόλας).

Τιτανομαχίες

Αντιγράφω από το sportime.gr :

Νικητής ο Σπανούλης στην ελληνική κόντρα

4/1/2007 9:55


Ο Βασίλης Σπανούλης ήταν νικήτης, στην ελληνική κόντρα με τον Ανδρέα Γλυνιαδάκη, αφού οι Ρόκετς επικράτησαν των Σόνικς με 103-96. Και οι δύο Έλληνες δεν αγωνίστηκαν ούτε λεπτό. Σπουδαία νίκη των Κλίπερς, μέσα στο Μαϊάμι, επί των Χιτ με 110-95. Κέρδισε η Γιούτα τους Σίξερς με 98-87, ενώ χρειάστηκαν την παράταση οι Τίμπεργουλφς, για να λυγίσουν την αντίσταση των Σπερς, κερδίζοντας τους με 103-101. (93-93 κ.α).

Γάμησε πάλι ο Σπανούλης, του πήρε και τα σώβρακα του Γλυνιαδάκη.

Τα βραβεία των μπλόγκερζ για το 2006

Αφού συστάθηκε η γνωστή τριμελής επιτροπή, μι, μαισέλφ εντ άι κι αφού σήμερα κλείνουμε αισίως έναν ολάκερο μήνα από τα γενέθλια μου (κρυφό μήνυμα ίσον όσοι δεν έχετε πάρει δώρο ακόμη προλαβαίνετε αφού η χρονιά δεν έχει αλλάξει ακόμη και δεν έχουν περάσει και οι καθιερωμένες σαράντα ημέρες εορτασμού) ανακοινώνονται τα βραβεία με τυχαία σειρά και χωρίς να προβληθούν οι υποψηφιότητες. Επίσης δε ξέρω αν θα βάλω και λινκς γιατί η αλήθεια είναι ότι ψιλοβαριέμαι.

Το φάκελο παρακαλώ:

Πιο λατινογενές μπλογκ: Της Χουανίτας
Πιο κεφάτο μπλογκ: Της Σιτρονέλας
Μπλογκ με τον ωραιότερο γραφικό χαρακτήρα: Του George Le Nonce
Μπλογκ με το χειρότερο γραφικό χαρακτήρα: Του τσέλιγκα
Πιο όμορφος μπλόγκερ: Ο τσέλιγκας
Πιο ευαίσθητος μπλόγκερ: Ο τσέλιγκας
Πιο έξυπνος μπλόγκερ: Ο τσέλιγκας
Πιο φιλικός μπλόγκερ: Ο τσέλιγκας
Πιο γλυκός μπλόγκερ: Ο τσέλιγκας
Πιο δημοφιλής μπλόγκερ: Ο τσέλιγκας
Πιο αυθεντικός μπλόγκερ: Ο τσέλιγκας
Πιο εχθρικός μπλόγκερ: Ο τσέλιγκας
Πιο μισητός μπλόγκερ: Ο τσέλιγκας
Πιο αναίσθητος μπλόγκερ: Ο τσέλιγκας
Πιο πολυταξιδεμένος μπλόγκερ: Η Μιραντολίνα μαζί με την fieryfairy
Πιο ευλαβικό μπλογκ: Του Χοιροβοσκού
Πιο μόντερν αρτ μπλογκ: Του Κουκουζέλη
Πιο μπουρδέλο μπλογκ: Του τσέλιγκα
Πιο πρωτότυπο όνομα μπλόγκερ: Το κοτσάνι
Πιο καταναλωτικό μπλογκ: Του τσέλιγκα
Πιο νόστιμο μπλογκ: Του Αθηναίου
Πιο γλωσσολογικό μπλογκ: Το περιγλώσσιο
Πιο αντεξουσιαστικό μπλογκ: Του Ανχελίτο
Πιο IT-skilled μπλογκ: Του adamo
Πιο ευωδιαστό μπλογκ: Της Παπαρούνας
Πιο καθημερινό μπλογκ: Της Μαρίνας
Πιο μοναδικό μπλογκ: Της Αρετής
Πιο μοναχικό μπλογκ: Της Λεσπριτίας
Πιο ζεστό μπλογκ: Της Αρκάιβ
Μπλογκ με το καλύτερο τεμπλέιτ: Της μάιντστρίπερ
Μπλογκ με το χειρότερο τεμπλέιτ: Της Αργυρένιας

Ένεκα των ημερών κι αφού μοιράσαμε 31 βραβεία δε θα δώσω άλλα για να μην καούμε κιόλας. Άντε και του χρόνου!

Όλοι κερδίζουν!

Παρακάτω στο μοναδικό φωτογραφικό ντοκουμέντο που εξασφάλισε για εσάς ο τσέλιγκας μπορείτε να δείτε τα 154 δώρα της λαχειοφόρου αγοράς μιας χοροεσπερίδας μαθητών τρίτης λυκείου με σκοπό την εξασφάλιση των απαραίτητων πόρων για την πενθήμερη εκδρομή. Δηλαδή τα χρήματα για να πάνε τζάμπα οι υπεύθυνοι και να αγοράσουν και κανένα παπάκι. Απολαύστε!

Υ.Γ.: Τις είχα φέρει τούμπα αλλά κάτι παίχτηκε κι εμφανίζονται λοξές πάλι. Επειδή ετοιμάζω το ποστ που όλοι περιμένετε δεν έχω χρόνο για τις διορθώσεις. Στραμπουλήξτε λίγο τους λαιμούς σας, αξίζει!

Θα περιμένω άλλες μέρες

Επιστροφή στην Αθήνα σήμερα και οι Κατσιμιχαίοι να με συντροφεύουν στο ταξίδι. Δεν εννοώ ότι τους πήρα με ώτο-στοπ ή κάτι τέτοιο, δεν είμαστε φίλοι, δεν κάνουμε παρέα, να το ξεκαθαρίσουμε αυτό για να μη δημιουργούνται και λάθος εντυπώσεις. Τους αγαπάω, τους εκτιμάω αλλά βόλτα με τ' αμάξι δεν έχουμε κάνει. Έχουμε κάνει άλλες βόλτες βέβαια και αυτό μετράει. Και τώρα τα dvd του μποξ σετ. Δε μιλάμε βέβαια για ένα σετ με γάντια και σάκο του μποξ αλλά το κουτί με περιεχόμενο μουσική και εικόνα. Τα ίδια τραγούδια σε άλλες στιγμές. Ένα δώρο που έπρεπε να περιμένω να περάσουν οι μέρες για να βρω ένα dvd player και να το δω. Καλά Χριστούγεννα.

Σεισμός

Ήταν απλά ένα ελαφρύ κουνηματάκι :-)

Εντόπισε τις διαφορές

στο λούκι

Αυτό το άδειο βλέμμα στον καθρέφτη μου...

Ακούγοντας το καινούριο δώρο μου, το μποξ σετ των Κατσιμιχαίων ξεχνάω τι ώρα είναι και καταντώ ενοχλητικός για τους γείτονες, περιμένοντας ίσως την ερώτηση "ξέρεις τι ώρα είναι;".

Ο Θόδωρος, μόλις ένα χρόνο μικρότερος απ' τον πατέρα μου, προσπαθεί να πιάσει κουβέντα στην Μαρία, κοπέλα που έχει τα μισά του χρόνια, φοράνε και οι δύο μαύρα κι ένα κόκκινο κασκόλ.

"Είμαι ο Θόδωρος μα κάθε φορά που σε βλέπω ξεχνώ τ'όνομα μου"

Και κάπου αλλού την ίδια στιγμή σ' ένα ευρύχωρο δυάρι εκείνοι χορεύουν, εκείνη χαμογελά καθώς εκείνος τη χουφτώνει ασύστολα, στα βυζιά και τον κώλο κυρίως. Πίνει μια γουλιά κρασί και του λέει "οι μποέμ χουφτώνουν".
Κι αυτός πίνει το αίμα του πια.

Αισθησεις

Γεύση κι Όσφρηση.

Συγκεκριμένα ένα ουίσκι.

Γιατί; Έτσι.

Κι έτσι έμειναν ορφανές οι άλλες τρεις.

Επιστροφή στον τόπο του Εγκλήματος...

Με μια λέξη (άλλωστε δε χωράνε δυο): Α Υ Τ Ο Κ Ι Ν Η Σ Η
Και μάλιστα για επαγγελματικούς λόγους! Δις τάιμ ρίλι ροξ!
Γιούρια - Γιούρια στον ντορβά με τα κουλούρια (ναι ξέρω τορβάς γράφεται μα προφέρεται με παχύ το νι -εις τη μι).
Πολλοί το γνώρισαν με άλλα ονόματα όπως Τάνγκο, Ένβι, Κακό Λύκο και δε συμμαζεύεται μα οι παλιοί το ξέρουν ως "Αυτοκίνηση". Νάθινγκ μορ, νάθινγκ λες.
Υπόσχομαι ότι θα βάλω τα δυνατά μου.

μ-πέτα

γαμήθηκε το σύμπαν όπως βλέπετε, θα φτιάξει με τον καιρό που θα πάει.

Βζιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιουμ

Οι φωτογραγίες είναι από τη σημερινή εξέταση για το δίπλωμα της μηχανής. Στην πάνω φωτογραφία με βλέπετε να κάνω την αργή ευθεία ενώ στην κάτω μόλις έχω τελειώσει την πορεία και πάω να παρκάρω. Νο χαλούλου καθολούλου.

Lights On...

Γενέθλια

Είναι ωραίο να σου κάνουν πάρτυ έκπληξη στη δουλειά ακόμη κι αν το περιμένεις.

Αυτόματος Πωλητής String

Όποιος πάει να πιει μια μπυρίτσα στο "Έκκεντρο" σίγουρα θα πιει και μια δεύτερη. Επομένως για να πιει και την τρίτη θα πάει στην τουαλέτα για ένα κατούρημα. Εκεί θα δει αυτό το μηχάνημα με τα βρακιά. Και μετά θα δει την πρενσές. Για το φεστιβάλ.

Γιατί καλέ γειτόνισσα;

μου άφησες το string σου στο μπαλκόνι, μαζί με αποτσίγαρα και cosmopolitan; Αυτά τα σκουπίδια βρήκε προχθές ο φίλος που με φιλοξενεί κι έμεινε κυριολεκτικά μαλάκας. Οι δύο νεαρές κορασίδες του διπλανού διαμερίσματος νομίζω ότι άρχισαν να εκδηλώνουν τις προθέσεις τους. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Τρομοκράτες

Απίστευτο τρέξιμο χθες στο αεροδρόμιο για να περάσω ένα άρωμα των 125ml. Αν ήταν 100ml δε θα είχα πρόβλημα αλλά με 25 παραπάνω μπορώ να φτιάξω άνετα μία βόμβα και να τα γαμήσω όλα. Ευτυχώς οι άνθρωποι της AEGEAN με εξυπηρέτησαν κι έτσι δε βρέθηκα στη δυσσάρεστη θέση να αδειάσω όλο το περιεχόμενο στην τουαλέτα (διότι δεν υπήρχε περίπτωση να τους την αφήσω πεσκέσι). Οπότε τελικά έφτασα στην αγαπημένη μου Θεσ/νικη αρωματούχος κι έτοιμος για γλέντι!

Βαμπίρ

Η αλήθεια είναι ότι διψάμε για αίμα. Καθηλωνόμαστε μπροστά στις τηλεοράσεις και περιμένουμε να γίνουν επεισόδια στο πολυτεχνείο. Αν δε γίνουν βλέπεις στα πρόσωπα ζωγραφισμένη την απογοήτευση. Ο καθένας για το δικό του λόγο. Αν γίνουν ανάβουν τα αίματα και πάλι ο καθένας μας για το δικό του λόγο ζητάει εκδίκηση. Έχει καταντήσει η γιορτή του πολυτεχνείου χωρίς επεισόδια να είναι φαγητό χωρίς αλάτι. Άνοστη. Ο ένας θα χειροκροτήσει τους αναρχικούς που τα σπάνε, ο άλλος την αστυνομία που επεμβαίνει, θα υπάρχει γενικά μια κινητοποίηση, θα είμαστε σε εγρήγορση. Αλλιώς χασμουριέσαι μπροστά στην οθόνη και δε σε συγκινεί καμία ομιλία, καμία πορεία. Έτσι κι αλλιώς η δική σου είναι προδιαγεγραμμένη.

Ο Ι Σ Α Ρ Α Κ Α Τ Σ Α Ν Ο Ι ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Γράφει ο Νίκος Γ. Ζυγογιάννης

Οι Σαρακατσαναίοι είναι ένα πανάρχαιο πρωτοελληνικό φύλο. Νομάδες κτηνοτρόφοι, , ζούσαν στα βουνά το καλοκαίρι και το χειμώνα στα χειμαδιά διασκορπισμένοι σ’ ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα. Κοιτίδα των Σ. ήταν η οροσειρά της κεντρικής και νότιας Πίνδου και η Ρούμελη με επίκεντρο τα ΑΓΡΑΦΑ, χώρος που λόγω της γεωφυσικής του κατάστασης ήταν απάτητος, δεν ήταν γραμμένος πουθενά και γι’ αυτό κατοικούνταν από αυτόνομους και ελεύθερους ανθρώπους. Ο διασκορπισμός τους από την αρχική κοιτίδα τους προς την υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα έγινε επί Τουρκοκρατίας και κυρίως τον 18ο αιώνα, στα χρόνια του Αλή Πασά. Ως προς το όνομά τους υπάρχουν πολλές και διάφορες ετυμολογίες. Σύμφωνα με τη Σ. παράδοση πήραν το όνομά τους από τους Τούρκους. Όταν έγινε η άλωση της Κων/πολης, οι Σ. φόρεσαν μαύρα ρούχα, ως ένδειξη πένθους, και δεν υποτάχθηκαν στον κατακτητή. Οι Τούρκοι τους έβλεπαν στα μαύρα και ανυπότακτους να μετακινούνται συνεχώς. Γι’ αυτό τους ονόμασαν «Καρακατσάν» (καρά =μαύρος και κατσάν=φυγάς, ανυπότακτος ), δηλ. «μαύροι φυγάδες». Από το Καρακατσάν με παραφθορά προήλθε η λέξη «Σαρακατσάνος».Μια άλλη πιθανή ετυμολογία είναι από την τουρκική λέξη σαράν που σημαίνει «φορτώνειν» ή σιαρίκ(=κλέφτης) και την τουρκική μετοχή κατσάν=φυγάς,ανυπότακτος, (σαράν + κατσάν = Σαρακατσάνος) γιατί από καιρό σε καιρό φόρτωναν τα πράγματά τους και μετακινούνταν με τα κοπάδια τους και γι’ αυτό τους έδωσαν αυτό το όνομα οι Τούρκοι. Ανεξάρτητα από τις μετακινήσεις τους και τον εναλλασσόμενο τόπο διαμονής τους έχουν τα ίδια ήθη και έθιμα και κυρίως μιλούν την ίδια γλώσσα, την Ελληνική, απαλλαγμένη από ξένα στοιχεία, αναλλοίωτη, που φέρει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της δωρικής διαλέκτου. Το ίδιο αναλλοίωτοι και αμόλυντοι από αλλόφυλες επιμειξίες παρέμειναν και οι Σ., οι «καταλαγαρώτεροι Έλληνες» όπως έγραψε ο Στέφανος Γρανίτσας. Διατήρησαν τα έθιμα, τις συνήθειες και τους κανόνες συμπεριφοράς και διαβίωσης κατά τρόπο πιστό και αυθεντικό. Στηρίχθηκαν στα παραδοσιακά τους έθιμα και στην ελληνική τους ταυτότητα και δεν επέτρεψαν στην περιβάλλουσα αλλοεθνή και ξενόγλωσση κοινωνία να εισβάλλει στη δική τους. Η οικονομική τους ευρωστία και αυτονομία και η διαβίωσή τους σε καλλίτερες υλικές συνθήκες τους οδήγησε, σε μια ουσιαστικά και τυπικά, εσωτερίκευση, τήρηση και εφαρμογή των εθιμικών κανόνων διαβίωσης και κοινωνικής συμπεριφοράς. Η χρήση μιας και μόνο γλώσσας, της Ελληνικής, αποδεικνύει ότι οι Σαρακατσιαναίοι είναι διαφορετικοί από τους Βλάχους,( Οι Βλάχοι της Ελλάδας γνωστοί και με άλλα ονόματα κατά περιοχές: Κουτσόβλαχοι, Αρβανιτόβλαχοι, κ.τ.λ .ενώ οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται Βλαχόφωνοι Έλληνες) που μιλούσαν εκτός από τα Ελληνικά και τα Βλάχικα. Επειδή η λέξη βλάχος χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει τον άνθρωπο που έχει πρόβατα, τον κτηνοτρόφο, τον βοσκό και επειδή η κτηνοτροφική ζωή ήταν κοινό τους στοιχείο, επήλθε σύγχυση πότε ένας βλάχος (=αυτός που έχει πρόβατα, ο κτηνοτρόφος, ο βοσκός) είναι Σαρακατσιάνος και πότε Βλάχος (=Βλαχόφωνο ). Με τη διαφορά όμως ότι οι Σ. ήταν καθαροί νομάδες και δεν είχαν πουθενά χωριό, ενώ οι Βλάχοι ζούσαν νομαδικά και ημινομαδικά, ήταν πριν αιώνες εγκαταστημένοι σε χωριά και ασχολήθηκαν και με το εμπόριο, τις τέχνες και τα γράμματα, ενώ οι Σ. στα μέσα του προηγούμενου αιώνα εγκατέλειψαν το νομαδισμό. Αλλά και στην ενδυμασία, στα ήθη και έθιμα, στον τρόπο ζωής ξεχωρίζουν οι Σαρακατσαναίοι από τους Βλάχους, που δεν έρχονταν σε επιμειξία μεταξύ τους αλλά ούτε και επαγγελματικό αλισβερίσι είχαν.. Ο τρόπος ζωής τους ήταν οργανωμένος με ένα είδος ποιμενικής συνεργασίας, το «Τσελιγκάτο». Είτε βρίσκονταν στα βουνά για ξεκαλοκαιριό, είτε το χειμώνα στα χειμαδιά, αδέρφια, πρωτοξαδέρφια και δεύτερα ξαδέρφια έσμιγαν τα κοπάδια τους σε ένα είδος συνεταιρισμού, για την καλλίτερη παραγωγική συνεργασία και διάθεση των κτηνοτροφικών τους προϊόντων. Αρχηγός του «Τσελιγκάτου» ήταν ο τσέλιγκας ( αρχιποιμένας ), πλούσιος κτηνοτρόφος, με πολλά πρόβατα, που ξεχώριζε για τις ικανότητές του: έξυπνος, δυναμικός, κοινωνικός, ευέλικτος,τολμηρός, έντιμος και δίκαιος, ανοιχτοχέρης. Αυτός κανόνιζε σχεδόν τα πάντα που είχαν σχέση με το τσελιγκάτο ( ενοικίαση βοσκοτόπων, πώληση γάλακτος και τυροκομικών προϊόντων, αρνιών, μαλλιών κ.τ.λ.). Είχε όμως και κοινωνικό ρόλο στη στάνη: συμβούλευε- μαζί με τους γεροντότερους- και έλυνε διαφορές. Όλοι οι σμίχτες είχαν συμμετοχή στα κέρδη και τις ζημιές του κοπαδιού. Του Αγίου Δημητρίου για το καλοκαίρι και του Αγίου Γεωργίου για το χειμώνα έκαναν λογαριασμό και απολογισμό των εσόδων και εξόδων του τσελιγκάτου και πάντα κρατούσαν παραστατικά ( τεφτέρια ). Οι Τσοπαναραίοι ήταν αυτοί που είχαν λίγα ή καθόλου πρόβατα και δεν είχαν δικό τους τσελιγκάτο. Με τα πρόβατα αλλά και τα άλλα ζώα τους έδενε στενή σχέση. Τα φρόντιζαν και τα πρόσεχαν ιδιαίτερα, αφού ήταν γι’ αυτούς όλη τους η περιουσία. Το σπίτι των Σ. ( το κονάκι ), που το κατασκεύαζαν μόνοι τους, ήταν ένα καλύβι με σάλωμα και ήταν δυο τύπων: α) το ορθό κονάκι ( κωνοειδής καλύβα ), που κατέληγε στην κορυφή του σε σταυρό και είχε στο κέντρο την εστία ( φωτογώνι ) και γύρω-γύρω διασκευασμένους χώρους όπου τοποθετούσαν ρούχα, είδη μαγειρικής κ.τ.λ., ενώ υπήρχε σταθερή θέση για το εικόνισμα β) ο πλάγιος τύπος με δίρριχτη στέγη που κατασκευαζόταν από κορμούς δέντρων, ξύλα ( πελεκούδια ) και κλαδιά ελάτων ( μπάτσες ). Τα «κονάκια», ο οικισμός δηλ. το σύνολο των νομαδικών οικογενειών αποτελούσε τη Στάνη. Στάνη και τσελιγκάτο δεν ταυτίζονταν. Μπορεί μια στάνη να είχε δυο ή περισσότερα τσελιγκάτα. Το αντίστροφο όχι. Η Σ. οικογένεια ήταν πατριαρχική. Αυστηρή πειθαρχία και άγραφοι απαρασάλευτοι νόμοι όριζαν τη συμπεριφορά του κάθε μέλους της. Αρχηγός της οικογένειας ήταν ο άνδρας, ο πατέρας. Στον πατέρα και τη μάνα υπήρχε απόλυτος σεβασμός. Το κορίτσι το χαρακτήριζε η ντροπαλοσύνη, η καλή ανατροφή και ο καλός ψυχικός κόσμος. Το αγόρι έπρεπε να ήταν σεμνό, συγκρατημένο στις πράξεις, τα λόγια και τους τρόπους του. Ο στυλοβάτης όμως της οικογένειας ήταν η γυναίκα, που σήκωνε όλο το βάρος των ευθυνών. Αυτή είχε καθημερινά αναλάβει όλες τις δουλειές του νοικοκυριού ( να φέρει ξύλα, ν’ ανάψει φωτιά, να φέρει νερό από τη βρύση με τη βαρέλα, να περιποιηθεί τα παιδιά, να κάμει το νοικοκυριό του κονακιού κ.τ.λ. ), αλλά και τις εξωτερικές δουλειές των προβάτων ( παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων, κατασκευή, στρώσιμο, ξέστρωμα μαντριών κ.τ.λ. ).Η ρόκα, για το γνέσιμο του μαλλιού, ήταν η αχώριστη συντροφιά της. Όπου κι αν πήγαινε την είχε μαζί της. Το γνέσιμο του μαλλιού ήταν για τη Σ. ευχαρίστηση και «σκόλη». Εκείνο όμως που την κρατούσε «σκλαβωμένη» ήταν ο αργαλειός. Η Σ. ήταν μια αφανής ηρωίδα της καθημερινής ζωής. Έπρεπε να υπηρετεί την οικογένεια με θρησκευτική ευλάβεια και προσήλωση. Ενέπνεε όμως σεβασμό και έχαιρε εκτίμηση, ιδιαίτερα όταν γίνονταν μητέρα. Η παιδεία των Σ. ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Οι σκληρές συνθήκες ζωής και οι συνεχείς μετακινήσεις τους στις ορεινές περιοχές δεν επέτρεπαν τη μόρφωση των παιδιών τους σε σχολεία. Κάποια τσελιγκάτα, το καλοκαίρι, με δικά τους έξοδα μίσθωναν δάσκαλο, συνήθως συνταξιούχο, για να δώσει κάποιες γνώσεις στα παιδιά. Τα παιδιά παρακολουθούσαν τα μαθήματα σε μια ειδικά διαμορφωμένη καλύβα, το «δασκαλοκάλυβο». Είχαν όμως μια βαθιά αίσθηση του ελληνικού γλωσσικού οργάνου. Από τις αφηγήσεις τους διαπιστώνει κανείς μια λιτότητα και παραστατικότητα στην έκφραση, ενώ στα τραγούδια τους φαίνεται μια βαθιά αίσθηση του ρυθμού και του μέτρου. Οι Σ. ήταν πιστοί χριστιανοί, χωρίς μεγάλη θεωρητική κατάρτιση. Τελούσαν όμως τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και ένιωθαν δέος για τα μυστήρια, ειδικά του γάμου και της βάπτισης. Τις μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης και τις ονομαστικές γιορτές τις γιόρταζαν με μεγαλοπρέπεια, όπου κι αν βρίσκονταν. Γλεντούσαν συχνά με χορό και τραγούδια. Τα τραγούδια, προϊόν ιστορικής και συναισθηματικής εσωτερίκευσης γεγονότων και καταστάσεων, κατατάσσονται σε τρεις ενότητες: στα κλέφτικα, στα ποιμενικά και της λεβεντιάς, της Χαράς ( γάμου ) και της αγάπης, και του χωρισμού και της ξενητειάς. Οι χοροί τους λεβέντικοι, έχουν την καταγωγή τους στον αρχαίο ελληνικό ρυθμό. Το παίξιμο της φλογέρας ? το κατεξοχήν μουσικό όργανο ? για το Σ. τσοπάνη ήταν μια ιεροτελεστία. Ιδιαίτερα γλεντούσαν, όταν γίνονταν κάποιος γάμος στο τσελιγκάτο. Ο γάμος μαζί με τη γέννηση των παιδιών αποτελούσε τους δυο κύριους πόλους της Σ. κοινωνίας. Ο γάμος ήταν ένα κοινωνικό φαινόμενο πολυδιάστατο, με ένα κύκλο πράξεων, στάσεων, συμβόλων και συμπεριφορών. Χαρακτηριστικό του ήταν η ενδογαμία. Κοινωνικός σκοπός του γάμου ήταν η αναπαραγωγή ( γέννηση και ανατροφή παιδιών ) και η κοινωνική κατανομή της εργασίας. Αλλά, και το θάνατο περιβάλουν με ένα κύκλο εκδηλώσεων και πράξεων που φανερώνει ότι ήταν προετοιμασμένοι για το αναπόφευκτο αυτό γεγονός. Στις μετακινήσεις τους, στο ξεκαλοκαιριό ή το χειμαδιό, είχαν πάντα μαζί τους τη νεκροαλλαξιά. Τα τσελιγκάτα συνέβαλαν αποφασιστικά στους αγώνες της ανεξαρτησίας. Στην επανάσταση του 1821 οι Σ. ήταν τα στηρίγματα της κλεφτουριάς ? όπως και όλοι οι άνθρωποι του βουνού ? και της εξασφάλιζαν τα απαραίτητα. Κάθε οικογένεια είχε δώσει κι από έναν κλέφτη. Πολλοί ήταν και οι επώνυμοι Σ. αγωνιστές ( αρματολοί και κλέφτες ) της προεπαναστατικής και της επαναστατικής περιόδου, όπως οι αρματολοί του Καρπενησίου Συκάδες, ο Β. Δίπλας, ο Χασιώτης και ο Λεπενιώτης ( αδέλφια του Κατσαντώνη ), ο Φαρμάκης, ο Γ. Τσόγκας, ο Αραπογιάννης, ο Λιάκος και κυρίως το καμάρι των Σ., ο Κατσαντώνης, ο πολεμιστής και καπετάνιος των Αγράφων και των Τζουμέρκων. Στον Μακεδονικό Αγώνα βοήθησαν τα ελληνικά αντάρτικα σώματα ως οδηγοί, αγγελιοφόροι, τροφοδότες και σύνδεσμοι. Περιέθαλψαν τραυματίες στις στάνες τους, διέθεσαν τρόφιμα, ιματισμό, μετέφεραν όπλα και συμμετείχαν οι ίδιοι στα αντάρτικα σώματα, όπως ο οπλαρχηγός Κ. Γαρέφης κ. α. Ο Παύλος Μελάς συνεργάστηκε στενά με τους Σ. Ανώνυμοι αγωνιστές επίσης αντιστάθηκαν σ’ όλους τους κατακτητές? Αυτό που άφησαν πίσω τους ως κληρονομιά οι Σ. δεν είναι μαρμάρινα αγάλματα, πίνακες ζωγραφικής, βιβλία προγονικά, αλλά μας κληροδότησαν υπέροχα ξυλόγλυπτα και όμορφα υφαντά, αντικείμενα που φιλοτέχνησαν για να κάνουν τη ζωή τους ευκολότερη. Η γυναίκα έφτιαχνε μόνη της τις αντρικές και γυναικείες φορεσιές. Μετά τον κούρο, το ξάσιμο του μαλλιού, το γνέσιμο, η ύφανση, το ράψιμο ήταν δικιά της δουλειά. Οι Σ. δε φόρεσαν ποτέ άλλο ξενικό ύφασμα, παρά μονάχα υφάσματα δικής τους κατασκευής. Η χαρακτηριστική σοβαρότητα των σκούρων χρωμάτων στις φορεσιές, τα υπέροχα χρώματα και σχέδια στις «παναούλες», τις μικρές ποδιές από χοντρό μάλλινο ύφασμα, ο ολοκέντητος κόκκινος φλάμπουρας του γάμου με θέματα αυστηρής συμμετρίας ανάμεσα και γύρω από τις τέσσερις γωνίες του σταυρού είναι μερικά από τα στοιχεία της Σ. τέχνης. Σήμερα η ποιοτική μεταβολή και ο κοινωνικός μετασχηματισμός των Σ. είναι πραγματικότητα. Η κάθοδός τους από τα βουνά στις πεδιάδες, η εγκατάλειψη του πλάνητα βίου, η αγροτική διαβίωση ( ένα μικρό ποσοστό ασχολείται με την κτηνοτροφία ) αλλά και η ενασχόληση με ελεύθερα επαγγέλματα, η συμμετοχή τους στις μισθωτές υπηρεσίες, ιδιωτικές και δημόσιες, η ανάδειξή τους στην επιστήμη, τις τέχνες, τα γράμματα και την πολιτική διαμόρφωσαν μια Σ. κοινωνία που συνδυάζει την παράδοση με τον εκσυγχρονισμό. Ιδιαίτερα διέπρεψαν στις επιστήμες, αλλά δεν υπάρχει τομέας στον επαγγελματικό χώρο, στον οποίο να μην έχουν συμμετοχή οι Σ. Όμως οι αρχές τους και οι αξίες της ζωής δεν άλλαξαν. Φιλήσυχοι και φιλόξενοι, νομοταγείς, αξιοπρεπείς, εργατικοί και αξιόπιστοι διακρίνονται για το μαχητικό τους πνεύμα, το σφρίγος και την αγωνιστικότητά τους? Από το 1960 και μετά, που οι Σ. διασκορπίστηκαν στις πόλεις και τα χωριά, σαρανταπέντε πολιτιστικοί σύλλογοι και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Σαρακατσαναίων ( ΠΟΣΣ ) προσπαθούν να κρατήσουν και να συνεχίσουν τη Σ. παράδοση και να αντισταθούν στην αφομοιωτική και ισοπεδωτική τάση της εποχής μας, με το να συγκεντρώνουν και να καταγράφουν τα Σ. τραγούδια, να μαθαίνουν τους χορούς στους νέους, διατηρώντας δικά τους χορευτικά συγκροτήματα. Με τα τμήματα γερόντων αναπαράγουν το πλούσιο και ανεξάντλητο υλικό, αφού οι γέροντες είναι οι μοναδικοί αδιάψευστοι μάρτυρες της Σ. ιστορίας. Μεγάλη είναι η προσφορά στη διάδοση του Σ. τραγουδιού, των Σ. τραγουδιστών, επαγγελματιών και μη, που έχουν ηχογραφήσει σε δίσκους και κασέτες τα τραγούδια τους. Το Λαογραφικό Μουσείο Σ. στις Σέρρες, όπου εκτίθεται αυθεντικό υλικό απ’ όλες τις περιοχές της Ελλάδας που έχει σχέση με τη ζωή και τη λαϊκή τέχνη των Σ., έτυχε Ευρωπαϊκής αναγνώρισης και βραβεύτηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Μουσείων. Υπάρχουν όμως μουσεία, μικρότερης ίσως εμβέλειας, και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας με υλικό από τη λαϊκή τέχνη και τη ζωή των Σ. Υπαίθριοι παραδοσιακοί οικισμοί ( Στάνες ) σε διάφορα μέρη της χώρας κατασκευάστηκαν από συλλόγους και αναβιώνουν σκηνές από την καθημερινή ζωή των Σ. Έντυπο υλικό κυκλοφορεί για ενημέρωση των απανταχού Σ., όπως η «Σαρακατσαναϊικη Ηχώ» που εκδίδεται από την ΠΟΣΣ, το ετήσιο περιοδικό «Σαρακατσαναίοι» από την αδελφότητα Σ. Ηπείρου και το Ίδρυμα Σαρακ. Μελετών, το περιοδικό «Τα Δέοντα των Σαρακατσαναίων» από το Σύνδεσμο Σαρακ. Φθιώτιδας κ.ά. Σε συνέδρια πανελλήνια και ημερίδες με εισηγητές διάφορους επιστήμονες συζητούνται ποικίλα θέματα σχετικά με τους Σαρακατσαναίους. Το Πανελλήνιο Αντάμωμα στο Περτούλι Τρικάλων την τελευταία Κυριακή του Ιουνιου και άλλα τοπικά, σε θέσεις που συνήθως ξεκαλοκαίριαζαν οι Σ., που γίνονται κάθε χρόνο καθώς επίσης, συνεστιάσεις, συνάξεις και χοροεσπερίδες βοηθούν στη διατήρηση της παράδοσης αλλά και στη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των Σ. Τέτοια τοπικά ανταμώματα οργανώνονται στο Βελούχι ( θέση Άγιοι Απόστολοι Μερκάδας ) την πρώτη Κυριακή του Ιουλίου από το Σύνδεσμο Σ. Φθιώτιδας, στην Πάρνηθα ( στη θέση Μόλα ) του Αγίου Πνεύματος από τους Συλλόγους Σ. Αττικής, στο Γυφτόκαμπο ( κεντρικό Ζαγόρι Ηπείρου ) την πρώτη Κυριακή του Αυγούστου από την Αδελφότητα Σ. Ηπείρου, στην Ελάτεια Δράμας ( θέση Μπουζάλα ) στις 20 Ιουλίου από τους Συλλόγους Σ. Μακεδονίας και Θράκης κ. α. Επίσης στη Βουλγαρία ( Σλίβεν ) από την Ομοσπονδία Σ. Σ., που έχουν μείνει εκεί μετά το κλείσιμο των συνόρων, αλλά διατηρούν τη γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα της Σ. παράδοσης? Πολλοί είναι εκείνοι, Έλληνες και ξένοι, ερευνητές, λαογράφοι, κοινωνιολόγοι, ιστορικοί που ασχολήθηκαν και ασχολούνται με τη ζωή και τον πολιτισμό των Σ., όπως οι λαογράφοι Αγγελική Χατζημιχάλη που μελέτησε τον ποιμενικό βίο των Σ., και ο Ε. Μακρής, ο ανθρωπολόγος διδάκτωρ Άρης Πουλιανός που έδωσε νέα διάσταση στο θέμα της προέλευσης των Σ., οι καθηγητές κοινωνιολογίας Γ. Καββαδίας, Δ. Μαυρόγιαννης, Gr. Hoeg, Glaube Fauriel κ.α?

ΝΙΚΟΛΑΟΣ Γ. ΖΥΓΟΓΙΑΝΝΗΣ Καθηγητής Πρ.Πρόεδρος Πανελλ. Σ. Σαρακατσαναίων

Λάδωμα

Όταν ήταν να δώσω τα σήματα της μηχανής προέκυψε ένα επαγγελματικό ταξίδι κι έτσι έπρεπε σύμφωνα με το νόμο να τα ξαναδώσω έπειτα από 15 μέρες. Τώρα που ήρθε η σειρά της οδήγησης μου λέει ο δάσκαλος να μην κλείσουμε ημερομηνία αν δε μπορώ 100% γιατί μετά θα πρέπει να περιμένω 2 μήνες! Ούτε ν' αρρωστήσεις δε μπορείς του λέω και μου αποκάλυψε την τραγική αλήθεια. Επειδή πολλοί πάνε και θέλουν να λαδώσουν, αν δουν επιτροπή που δεν τα παίρνει σηκώνονται και φεύγουν. Οπότε με αυτήν την καθυστέρηση στην επανεξέταση προσπαθούν να μειώσουν το φαινόμενο αυτό. Αντί να φροντίσει ο νομοθέτης να τιμωρήσει αυτόν που τα παίρνει, "τιμωρεί" αυτόν που πάει να τα δώσει και μαζί και όλους όσους έχουν την ατυχία να μη μπορούν να προβλέψουν τι θα τους τύχει 4 μέρες μετά. Είμαστε ωραίοι!

Ζώα

Ανοίξανε (και δε μας περιμένουν) το αυτοκίνητο ενός φίλου χθες το βράδυ κάπου στην Καλλιθέα και αφού δε μπορούσαν να κλέψουν τίποτα (μιλάμε για το κλασικό σαραβαλάκι που αφήνει προίκα ο πατέρας στον γιο όταν αγοράζει καινούριο) έχεσαν και κατούρησαν μέσα στο αυτοκίνητο! Έχω ακούσει για τσιγγάνους που όταν κλέβουν ένα σπίτι συνηθίζουν να χέζουν πριν φύγουν αλλά με αυτοκίνητο πρώτη φορά. Είμαστε άρρωστοι έτσι, δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα.

Ταγάρι πήρατε;

Σίγουρα δεν ήταν η ερώτηση που θα περίμενα ν’ακούσω στο Χίλτον και μάλιστα χωρίς να έχω προλάβει να πιω ακόμη τον καφέ μου αφού προς στιγμήν μπερδεύτηκα και νόμισα ότι έχω έρθει σε λάθος μέρος. Βέβαια δεν πτοήθηκα και γρήγορα απάντησα στην αγενέστατη κυρία με τον εξής τρόπο: «Κοτζάμ τσέλιγκας είναι δυνατόν να έχω έρθει χωρίς ταγάρι;». Με κοίταζε εμβρόντητη ενώ εγώ χάιδευα αργά, σαδιστικά σχεδόν, το μούσι μου. Μου είπε ότι δεν κατάλαβε ακριβώς τι εννοούσα και μετάνιωσα που δεν είχα την γκλίτσα μαζί μου έτσι ώστε να γίνομαι πιο πειστικός. Της έδωσα ραντεβού την ώρα του μπουφέ που όλοι θα έπεφταν με τα μούτρα στη μάσα, στο Galaxy για τις περαιτέρω διευκρινίσεις. Μου έκλεισε το μάτι λέγοντας μου «εγώ θα είμαι εκεί, φροντίστε εσείς να μην αργήσετε κύριε τσέλιγκα, δε θα μπορώ να λείψω για πολύ» κι έσκυψε στα χαρτιά της. Έβγαλα το μπουφάν μου γιατί είχα αρχίσει να σκάω και πήγα στην είσοδο του συνεδρίου. Όπως ήταν χαμηλωμένα τα φώτα κόντεψε να με πάρει ο ύπνος αφού είχα κοιμηθεί μόλις τρεις ώρες και δεν είχα προλάβει να πιω καφέ. Πήρα λοιπόν το σχετικό ύφους του σκεπτόμενου όπου κάθεσαι σταυροπόδι με το αριστερό πόδι να είναι πάνω από το δεξί και στη συνέχεια τοποθετείς τον δεξί σου αγκώνα πάνω στο αριστερό σου γόνατο και ανοίγεις έτσι την παλάμη σου έτσι ώστε να δημιουργήσει μια υποδοχή για το σαγόνι σου όπου ο αντίχειρας πιέζει το δεξί σου μάγουλο και τα υπόλοιπα δάχτυλα εφάπτονται στο αριστερό κι έτσι δίνεις την εντύπωση του απορροφημένου από την ομιλία ακροατή. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν απορροφημένος στο όνειρο που μόλις είχα ξεκινήσει να βλέπω. Φρόντισα να ζητήσω όσο πιο ευγενικά στη νεαρά που καθόταν δίπλα μου να με σκουντήσει αν τυχόν και αρχίσω να ροχαλίζω και σε κάθε περίπτωση λίγο πριν τελειώσει η παρουσίαση να με ξυπνήσει για να χειροκροτήσω, αφού αυτή είναι η αγαπημένη μου στιγμή σε κάθε συνέδριο. Ίσως γι’ αυτό και το χειροκρότημα της Πρωτοψάλτη να είναι το αγαπημένο μου τραγούδι. Ποιος ξέρει. Πράγματι λίγο πριν αρχίσουν τα παλαμάκια ένιωσα ένα σκούντημα στον δεξιό ώμο μου και ταραγμένος γυρνάω και της αστράφτω ένα χαστούκι το οποίο σίγουρα η καημένη η κοπελίτσα θα θυμάται για πολύ καιρό. Της ζήτησα ευγενικά συγγνώμη και προσφέρθηκα να την κεράσω ένα καφέ από αυτούς που δωρεάν μπορούσες να πάρεις και να πιεις και που λαχταρούσα από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου εκεί αλλά ο χρόνος με πίεζε πάρα πολύ κι έτσι σκέφτηκα ότι θα την παλέψω μέχρι το πρώτο κόφι μπρέικ αν και κάτι τέτοιο ποτέ δε συνέβη. Το να την παλέψω εννοώ γιατί το κόφι μπρέικ μια χαρά έγινε. Ζαλωμένος με ταγάρι και μπουφάν φτάνω στον καφέ μπουφέ και ζητάω δύο καφεδάκια, ενώ έβαλα και ένα χυμό, τσίμπησα και κάτι κουλούρια, ένα κομμάτι κέικ, ένα ποτήρι νερό και της τα πήγα για να επανορθώσω. Την είδα να βάζει γρήγορα γρήγορα ένα καθρεφτάκι στην τσάντα της όταν με είδε να πλησιάζω και σκέφτηκα ότι το είχε βγάλει για να μου κάνει κάποιο σινιάλο το οποίο όμως ποτέ δεν έλαβα. Αφού ήπιε το χυμό της άρχισε να πίνει τον καφέ της πράγμα που άρχισα να κάνω κι εγώ, όχι το δικό της φυσικά αλλά τον δικό μου και της είπα να βουτήξει και κανένα κουλουράκι μέσα αφού τελικά όλοι από χωριό είμαστε και ήμουν σίγουρος ότι και σπίτι της θα έκανε το ίδιο πράγμα. Άρχισε να μου λέει για τη ζωή της την ώρα που εγώ ένιωθα την κύστη μου να φουσκώνει αφού ο γαμημένος ο καφές ήτο διουρητικός και όχι διορατικός. Ευτυχώς σε λίγα λεπτά τελείωσε το κόφι μπρέικ κι έτσι θα μπορούσα να ξεγλιστρήσω εύκολα αφού θα πήγαινα σε διαφορετική αίθουσα. Της ζήτησα το e-mail της με τον πλέον ευγενικό τρόπο και αφού με ασπάστηκε τρεις φορές ωσάν να ήταν Σέρβα χαιρετηθήκαμε εκφράζοντας τις πιο θερμές ευχές μας για κάποια μελλοντική συνάντηση εντός ή εκτός συνεδρίου. Έσπευσα στην τουαλέτα και μετά στην επόμενη αίθουσα που ήθελα να πάω αν και παίζει να έγιναν και αντίστροφα αυτά τα δύο. Τελικά είχε αργήσει και η μαντάμ που θα μιλούσε οπότε δεν εκτέθηκα γι’ άλλη μία φορά. Κατάφερα αυτή τη φορά να μην κοιμηθώ ενώ έβλεπα ότι η παρουσίαση θα τελείωνε κανένα δεκάλεπτο νωρίτερα απ’ την προγραμματισμένη διάρκεια κι επομένως θα μπορούσα να φτάσω πρώτος στο Galaxy και να περιμένω την κυρία της υποδοχής.

Συνεχίζεται...

Mystify

Τότε:
Η Κυβέλη, ένα νεαρό κορίτσι γεμάτο ενθουσιασμό και τάση για ανατροπή του συστήματος, τρέχει, οργανώνει, έχει το δικό της ανεξάρτητο πολιτικό σχήμα, χωρίς χρηματοδοτήσεις και τα σχετικά, με κοιτάει δειλά και με προσφωνεί στις φίλες της ο κύριος τάδε και μου μιλάει στον πληθυντικό.
Τώρα:
Η Κυβέλη μόλις έχει επιστρέψει από το κομμωτήριο, κάθεται δύο ώρες στον καθρέφτη για να ντυθεί και να βαφτεί και κάνει πρόβες με τις καινούριες δωδεκάποντες γόβες της που ακόμη δεν έχει συνηθίσει να φοράει. Συναντιόμαστε στον κινηματογράφο και νομίζω ότι θέλει να φανεί πιο εντυπωσιακή κι από τις ηρωίδες του Αλμοδοβάρ που θα περάσουν σε λίγο μπροστά απ' την οθόνη.

Κι έχει περάσει μόλις ένας χρόνος.

Ταπεινά Ένστικτα

Ε ε ε / ο ο ο / πούτσα και στο μπάσκετ / πούτσα και εδώ

Υ.Γ.: Επιτέλους Ανάσταση, χαλάλι η φωνή η κλεισμένη.

Παθέτικ

Αντιγράφω από το μπλογκ του μανιφέστου:

"...στη συνέχεια κάνει μια προσωπική επίθεση στον "δημοσιογράφο του Βήματος Δ. Γαλάνη" αναφέροντας ότι τον αποκάλεσε "τσόκαρο και ρουφιάνο"

επειδή αυτοί οι χαρακτηρισμοί μου ανήκουν πρέπει εδώ να δηλώσω πως εγώ τα έγραψα αυτά και όχι ο κ Γαλάνης

δεν γνωρίζω τι προτίθεται να κάνει ο δημοσιογράφος του Βήματος και δεν με αφορά

αλλά η επίθεση αυτή στην μπλογκόσφαιρα είναι απίστευτα άκαιρη..."

Μα κανένας στον τόπο αυτό δεν έχει τ' αρχίδια να αναλάβει τις ευθύνες του;

Κι έπεφτεν το ξύλο το πολύ

Εξομολογείται ο «Τζι-Αι-Τζο»

Είχα φτιάξει μια καλή ομάδα μ’ ένα φίλο μου που κάναμε μαζί μαχητική πάλη, πήρα και κάτι ειδικούς φρουρούς και κάθε βράδυ πλακωνόμασταν. Με όλες τις φυλές. Αλβανούς, Ρώσσους, Κούρδους, αυτούς μην τους βλέπεις έτσι κακομοίρηδες, φέρνουν όλη την πρέζα, Έλληνες, Γεωργιανούς, αναρχικούς, τα πάντα. Δεν είχα πάρει ούτε ένα ρεπό. Πήγαινα με σπασμένα πλευρά και ξέρεις τα σπασμένα πλευρά πρέπει να τα αφήσεις να θρέψουν, δενόμουν εγώ και πήγαινα, βάλτε με να δουλέψω τους έλεγα δε με νοιάζει το χτύπημα. Είχα πιάσει και δύο παπατζήδες ε, τότε στην πλατεία Βάθης, ήμουνα με το παπί και έπεφτα πάνω τους, πλάγιαζα το μηχανάκι κι άντε να ξεφύγουν μετά. Τζι αι τζο με φωνάζανε τότε. Δε μ’ένοιαζε, αφού κάθε μέρα σου λέω έκανα προπόνηση για την πάλη, εκεί να δεις ξύλο που έτρωγα, τι θα με πείραζε αν έτρωγα και το βράδυ δυο τρεις ακόμα; Αφού το γούσταρα το ξύλο. Είχε καθαρίσει ο τόπος όμως έτσι; Δεν καταλάβαινα τίποτα.

Η συνέχεια; Θλιβερή.

Χάσμα Γενεών

Κάποτε στα σχολεία κυνηγούσαν τους μαθητές για το τσιγάρο, τώρα για τα τσιμπούκια. Κατά πως φαίνεται πηδήξαμε τα πούρα.

Τα σύνορα

Μία χοντρή μύγα έχει εγκλωβιστεί ανάμεσα στο τζάμι και το παντζούρι. Σκέφτομαι ότι αν πέρναγε μέσα στο δωμάτιο θα είχε χέσει τον τόπο όλο. Ή μήπως έχει στερηθεί την έξοδο της εκεί έξω στα σκατά; Έχει βρωμίσει από καιρό ο τόπος κι αναρωτιέμαι ποιο θα είναι το επόμενο στάδιο.

«...άλλα λόγια δε ρωτώ...»

Η 16χρονη αποβλήθηκε επειδή ακολούθησε το φίλο της στις τουαλέτες ή μήπως επειδή στο κοντινό δεν έγραφε τόσο καλά; Η μαθήτρια που τράβηξε το επίμαχο βίντεο ανήκει στο γυμνάσιο οπότε δε μπορούν οι καθηγητάδες να αποφανθούν. Είναι του λυκείου βλέπετε αυτοί. Και αυτή. Εγώ λέω ότι θα έπρεπε να αθωώσουν τα τέσσερα παιδιά και να την αποβάλλουν δια παντός. Τα μαλλιά της ήταν προκλητικά χτενισμένα και στην ουσία αυτή είναι που παρέσυρε τους νεαρούς μαθητές. Αυτοί μιλάν κι όμως κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.

Just A Little Heat

Σηκώθηκα από το κρεβάτι έντονα πιασμένος και με διάθεση να μην κάνω απολύτως τίποτα όμως μια μαγική δύναμη με έσπρωξε στην κουζίνα όπου έφτιαξα ένα καφέ αν και δεν τον χρειαζόμουν πραγματικά αφού έπειτα από 3 ώρες μεσημεριανού ύπνου αρκεί ένας κουβάς νερό για ν’ανοίξει το μάτι και όχι η ίδια ποσότητα σε καφέ που συνήθως είναι απαραίτητη κάποια πρωινά που χρειάζεσαι μανταλάκια για να κρατήσεις τα βλέφαρα σου στην ίδια θέση. Ένα ήταν σίγουρο, με τέτοιο ύπνο, το βράδυ στη Μεγάλη Βρεταννία θα είμαι ο πιο φρέσκος με μάγουλο βερίκοκο κι ας έχω να ξυριστώ σχεδόν 20 μέρες. Πρέπει να βρω και αυτό το αναθεματισμένο το παπιγιόν ενώ θα έλεγα ότι είναι εξαιρετικά εκνευριστικό να σου τηλεφωνούν όταν ακούς μουσική και δε θέλεις να σε ενοχλεί κανένας αφού έτσι αναγκάζεσαι να χαμηλώσεις την ένταση, να χάσεις το τραγούδι το καλό και γενικότερα να χάσεις τα αυγά και τα πασχάλια και ποτέ δε ξέρεις αν θα χάσει ή αν θα κερδίσει σήμερα η ΑΕΚ. Πάντως έχω κάνει μερικούς μαγικούς συνδυασμούς που ακόμη και ο Κόπερφιλντ ο οποίος θαρρώ ότι ήρθε να μας εξαφανίσει δε θα μπορεί να φανταστεί. Σίγουρα το να πάει μερικούς από εμάς κάπου μακριά δε θα ήταν καθόλου άσχημη ιδέα. Αν μάλιστα μπορούσε να πάρει και τα αυτοκίνητα όλων αυτών θα του ήμουν προσωπικά ευγνώμων. Ακόμη και με 500.000 λιγότερους θα συμβιβαζόμουν. Ε κι αν βλέπαμε ότι θέλουμε λίγο ξαλάφρωμα ακόμη, τον φωνάζουμε και του χρόνου για άλλη μία γενική. Ακούμε Σοφία Αρβανίτη στο Μπλέχτηκα και γουστάρουμε αγρίως ενώ θα πρέπει να αναφέρουμε ότι όποιος Αργύρης γιορτάζει σήμερα να στείλει γλυκά στη γνωστή πια διεύθυνση διότι έχει τσάμπιονς λιγκ λέμε και δεν είμαστε να τρέχουμε σε γιορτές. Μια κοινωνική υποχρέωση θα πάμε να βγάλουμε κι αυτή σε μέρος που διαθέτει τελεβίζιον αρκεί να πιάσεις τη στρατηγική τη θέση για να μη γίνεις ρεζίλι λοξοκοιτάζοντας παράλληλα με τη βρώση του μπον φιλέ σου. Και για επιδόρπιο πανακότα μέσα σε μια τερακότα. Ουφ, τι κουραστική μέρα και η σημερινή. Πάω να πάρω έναν υπνάκο.