Πρόσκληση Πρόκληση!!

H Κατερίνα με κάλεσε σ' ένα παιχνίδι που θα βρει κάποιος σε αρκετά μπλογκς αλλά λόγω συνθηκών απλά πιάνω το μπαλάκι χωρίς να το πετάξω κάπου. Σχολιάζω λοιπόν τις φράσεις της χωρίς να βάλω κάποιες δικές μου. Ίσως το κάνω μελλοντικά.

“Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο

Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα” Οδυσσέας Ελύτης, Το μονόγραμμα

Για πόσο ακόμη θα είναι νωρίς; Οι περισσότεροι προερχόμαστε από μια κοινωνία η οποία έχει μείνει πίσω, είχε άσχημη εφηβεία και κουβαλάει τα τραύματα του παρελθόντος, στιγματίζει και στιγματίζεται. Αρκεί να συνεχίσουμε την προσπάθεια για ν’ ανθίσει η κοινωνία μας και να προσφέρει χώρο και λόγο σε όλους μας χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς ρατσιστικές διαθέσεις, χωρίς ταμπέλες. Ας βοηθήσουμε τον άνθρωπο να γίνει άνθρωπος πριν μεταλλαχθεί ολοκληρωτικά σε μηχανή.

Θεωρώ ότι υπάρχει ένα παγκόσμιο σχέδιο υποβίβασης της παιδείας και στροφής των ανθρώπων προς εφήμερες ανάγκες με απώτερο σκοπό την χειραγώγηση των λαών, την εξάλειψη της κρίσης και της άποψης, της ελεύθερης σκέψης και έκφρασης….

Πολλοί υποστηρίζουν την άποψη ότι για ν’ αφήσεις έναν άνθρωπο στην αμάθεια αρκεί είτε να μην του προσφέρεις καμία γνώση, είτε να τον βομβαρδίσεις με αυτήν. Αρκεί μια απλή παρατήρηση για να δούμε ότι από παιδιά ακόμη τρέχουμε σε ξένες γλώσσες, φροντιστήρια και άλλες δραστηριότητες που μας αφαιρούν οξυγόνο ενώ στη συνέχεια η μάχη των σπουδών με τη συγκέντρωση χαρτιών και η καριέρα με το όνειρο των δώδεκα ωρών εργασίας την ημέρα, ενώ κάποτε κάποιοι πάλευαν για το 8ωρο. Και το μοναδικό πράγμα που μένει σε κάποιον, η διασκέδαση, να κοστολογείται πανάκριβα. Αποπροσανατολίζεται ο άνθρωπος από τα πραγματικά προβλήματα του, ξεχνάει την εσωτερική αναζήτηση και κυνηγάει το αμερικάνικο όνειρο. Το σύνθημα στον τοίχο παραμένει διαχρονικό: «Ο πολιτισμός τους χάνεται όταν κόβεται το ηλεκτρικό ρεύμα».

Γελλάς - Τι θα γίνει φίλε μου μ' εμάς!

Στην αρχή ήταν απλά μια φήμη στη μπλογκόσφαιρα. Ήταν αρκετή όμως για να συνταράξει την πολιτική και επιχειρηματική ηγεσία του τόπου, που όπως ξέρουμε δεν ιδρώνει το αυτί της με τίποτα. Τα μεγαλοστελέχη της χώρας τηλεφωνιόντουσαν πανικόβλητοι «Είναι αλήθεια αυτό που λέγεται στους διαδρόμους?». Οι απαντήσεις κατάφεραν μόνο να θολώσουν το τοπίο, που ήδη μετά την υπόθεση των ομολόγων δε βλέπεις ούτε τη μύτη σου.

Τελικά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αναγκάστηκε να προβεί σε δηλώσεις, γιατί έπρεπε να φύγει και για διακοπές.
- Πράγματι κυρίες και κύριοι, στις 15 Ιουλίου θα κυκλοφορήσει μια εφημερίδα που γράφεται αποκλειστικά από μπλόγκερς!

Ταραταντάν! Τέτοιο σούσουρο στην αίθουσα είχαμε να δούμε από την παραίτηση Τσιτουρίδη.
- Αληθεύει ότι θα σατιρίζει τους πάντες και τα πάντα? ρώτησε δημοσιογράφος μεγάλης εφημερίδας, ενώ έτρωγε πασατέμπο και τα νύχια του.
- Ακόμα και τους εαυτούς τους και με αυτό σίγουρα δεν μπορούμε να τα βάλουμε, έκανε ο Τεό με σκυμμένο το κεφάλι..

Δεν επέτρεψε άλλες ερωτήσεις. Πήρε αργά το βήμα του και βγήκε από την αίθουσα, γιατί τον περίμενε ο Κώστας στο Μαξίμου για ούζα και αν αργούσε θα τέλειωνε πάλι όλους τους μεζέδες.

Όχι άλλο κάρβουνο...

Πριν λίγο καιρό είχα γράψει ένα ποστ σχετικά με ένα μπλογκ που είχα διαβάσει, στο οποίο ο ιδιοκτήτης παρίστανε τον αναγνώστη, ο οποίος υποτίθεται ότι έστειλε ένα μέιλ για μια ιστορία που έζησε και ζητούσε τη γνώμη του μεσιέ αυτού. Ο ίδιος λοιπόν ο μεσιέ αυτός έγραψε και την απάντηση παύλα σχόλιο στο γράμμα του (Δε σας λέω ποιος, πληροφορίες μόνο εντός).
Εξίσου κορυφαίο είναι να γράφεις σχόλια στο μπλογκ σου με άλλο ψευδώνυμο για να μη γίνεις αντιληπτός από τους αναγνώστες σου και να περάσεις τα μηνύματα που θέλεις "στα κρυφά".-

Προσεχώς Κοντά Σας

Για λόγους ανωτέρας βίας θα είναι αδύνατο το ποστάρισμα το διάστημα μεταξύ 7 και 25 Μαΐου. Ενδεχομένως να υπάρξουν κάποιες αιφνίδιες παρεμβάσεις αλλά δε μπορώ να εγγυηθώ για την ύπαρξη τούτων. Εις το επανιδείν.

Συμπαράσταση

Μία φίλη αποφάσισε να ξεκινήσει δίαιτα γιατί πραγματικά το έχει παρακάνει και χωρίς υπερβολή εξαφανίζει ότι φαγώσιμο μπορεί να βρεθεί μπροστά της εκτός ίσως από το αρνάκι το σουβλιστό. Η cyber στάνη πάντα κοντά στις ανθρώπινες ανάγκες και αδυναμίες πρωτοπορεί και συμπαραστέκεται στην προσπάθεια αυτή την οποία να τονίσουμε επίσης ότι επιβραβεύει και με το παραπάνω. Δυο τραγουδάκια λοιπόν ν'ακούς φανατική θαυμάστρια του μπλογκ αυτού για να ξέρεις ότι εκεί έξω υπάρχουν και άνθρωποι που ενώ τσακίζουν παϊδάκια σκέφτονται ότι εσύ πεινάς και τρώνε με βαρύ το αίσθημα της ευθύνης. Άντε αφιερωμένα στα περιττά κιλά σου :-)

Κάτω απ’ το πουκάμισο μου
Η κοιλιά μου κλείνει
Κι αν το βράδυ γουργουρίζει
Δείξε καλοσύνη

Φάγαμε ψητά ωραία
Έχουμε αποδείξεις
Τα κιλά μας τα περίσσια
Άντε να τα σβήσεις

Τα παράνομα σουβλάκια
Τα ‘χω κόψει σ’ το ‘χω πει
Βγάζω τα μισά απ’ το πιάτο
Και τα τρώει το σκυλί

Κάτω απ’ το πουκάμισο μου
Η κοιλιά μου κλείνει
Κι αν το βράδυ γουργουρίζει
Δείξε καλοσύνη

Πρώτη μου βραδιά στην πείνα
Μα όχι τελευταία
Τα πετάω όλα εκείνα
Που έφαγα λαθραία

Να παχαίνω είναι κρίμα
Δεν αντέχω άλλο
Να φοράω παντελόνια
Και να μη χοράω

Τα παράνομα σουβλάκια
Τα ‘χω κόψει σ’ το ‘χω πει
Βγάζω τα μισά απ’ το πιάτο
Και τα τρώει το σκυλί

Κάτω απ’ το πουκάμισο μου
Η κοιλιά μου κλείνει
Κι αν το βράδυ γουργουρίζει
Δείξε καλοσύνη

Πάμε και για το 2ο:

Το τελευταίο βρώμικο
Απόψε θα το φάω
Και όσοι χόρτασαν πολύ
Τώρα που φεύγω απ’ το φαί
Δίαιτα θα τους κάνω

Όλα είναι μια θερμίδα
Μια μπριζόλα, λίγη σως
Σαν αρνάκι μες στη σούβλα
Θα γυρνάμε τη λαμπρή.

Εγώ όταν τρώω δε χωρά
Δεύτερος στο τραπέζι
Οι πίτσες κι όλα τα ψητά
Κάθονται πάντα χαμηλά
Και γίνονται ψωμάκια

Όλα είναι μια θερμίδα
Μια μπριζόλα, λίγη σως
Σαν αρνάκι μες στη σούβλα
Θα γυρνάμε τη λαμπρή.

Δύο μερίδες έφαγα,
Ήπια πολύ και έσκασα
Ένα ζαντάκ πήγα να βρω
Μα χρειάστηκα ένα γιατρό
Τσάκισα κι ένα παγωτό

Όλα είναι μια θερμίδα
Μια μπριζόλα, λίγη σως
Σαν αρνάκι μες στη σούβλα
Θα γυρνάμε τη λαμπρή.

Φώτα, Κάμερα - Πάμε!

Μια βλάχα βλαχοπούλα μου πέταξε το μπαλάκι για τις αγαπημένες ταινίες μόνο που ο αριθμός πέντε εξαντλείται απίστευτα γρήγορα. Θα προσπαθήσω πάντως να φανώ εγκρατής. Η σειρά είναι τυχαία:

• Ο Νονός Ι, ΙΙ και ΙΙΙ
• Στη φωλιά του Κούκου
• Ο ταξιτζής
• Τρέξε Λόλα, Τρέξε
• Ο άνθρωπος ελέφαντας
• Πολίτης Κέην
• Πι
• Ο Σημαδεμένος
• Τελευταία Έξοδος: Ρίτα Χαίηγουορθ
• Λεον

Το έκανα δεκάδα τελικά, πέντε επί δύο, αν και η λίστα χωράει πολλούς τίτλους ακόμη. Κι επειδή το παιχνίδι έχει γνωρίσει ήδη μεγάλη επιτυχία όποιος θέλει να βρει μια αφορμή για να γράψει περισσότερες ταινίες ας θεωρήσει πως την έχει :-)

Δηλητήριο

Τώρα τελευταία που το 7 x 7 πρωταθληματάκι έχει πάρει φωτιά δε θα μπορούσα παρά να δεχθώ την πάσα της πολύ καλής Deadend-Mind για μία ιστορία με πέντε λέξεις της επιλογής της. Συγκεκριμένα πήρα λίγο αίμα, ένα κρεβάτι κι έναν πίνακα, μια προδοσία και ένα τραπεζομάντιλο και έγραψα το παρακάτω:

Πήγε και την πήρε από το σπίτι της για να μη χάσουνε χρόνο. Όταν εκείνος έφτανε εκείνη έβγαινε από το μπάνιο και στο σινιάλο της αναπάντητης του ανταποκρίθηκε μ’ένα σημάδι που αρχικά θεώρησε ότι ήταν της νίκης αλλά γρήγορα πείστηκε πως εννοούσε «έρχομαι σε δύο λεπτά». Εννοείται πως περίμενε περισσότερα αλλά δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς. Η πρόταση του είχε μάλλον πέσει στο κενό και τελικά οι διαβουλεύσεις τους οδήγησαν σε κάποιο μπαράκι κοντά στο σπίτι του όπου κόσμος πήγαινε κι ερχόταν αλλά κυρίως έφευγε κι έτσι λίγο πριν τις τρεις έφυγαν αφήνοντας μία ή δύο παρέες ακόμη να τραβήξουν το κουπί. Στο δρόμο την πήρε ο ύπνος ενώ εκείνος είχε διάθεση για βόλτα κι έτσι χάθηκε στους δρόμους της Αθήνας δείχνοντας της μέρη που είχαν μια κάποια σχέση με τη ζωή του και ήταν σα να τα διηγούνταν στον εαυτό του ενώ συχνά πυκνά με το ένα του χέρι προσπαθούσε να τη βάλει σωστά στο κάθισμα του συνοδηγού γιατί είχε αφεθεί τόσο που ούτε η ζώνη δε μπορούσε να τη συγκρατήσει κι έπεφτε συνέχεια μπροστά του. Όποιος τους έβλεπε από τα διπλανά αυτοκίνητα θα μπορούσε να συμπεράνει ότι του παίρνει πίπα όμως αυτή ήταν ένα στάδιο πριν το ροχαλητό. Δε χρειάστηκε να την κουβαλήσει μέχρι το σπίτι, την έσυρε απλά σε μια διαδρομή που δε γράφτηκε ποτέ στη μνήμη της και την πήγε στο κρεβάτι που θα ξάπλωναν. Άρχισε να τον δαγκώνει. Με το δεξί της άστραψε ένα χαστούκι λέγοντας της «Γαμώ την παναγία μου, κοιμάται ο άλλος δίπλα σου λέω» κι έτσι κοιμήθηκαν πλάτη με πλάτη σε εμβρυακή στάση μέχρι το πρωί. Πέρασαν σχεδόν όλο το πρωί στο κρεβάτι όπου πηδήχτηκαν όσο και όπως μπορούσαν έχοντας μαζί τους μια κάμερα να έχει γίνει μάρτυρας της τελευταίας ερωτικής τους σκηνής. Η’ για την ακρίβεια της προτελευταίας αφού λίγο πριν φύγει πηδήχτηκαν και στον καναπέ εκτεθειμένοι στ’αδηφάγα βλέμματα των γειτόνων. Τρεις μέρες αργότερα εντόπισε έναν καφέ λεκέ στα σεντόνια. Δε μπορούσε να είναι τίποτα άλλο παρά αίμα. Δεν ήξερε τι να περιμένει πάντως όταν του είπε για την αιμορραγία δεν εξεπλάγην. Κανόνισαν τις λεπτομέρειες και βρέθηκαν στο γυναικολόγο. Άδειο τι ιατρείο, εκείνη μέσα, εκείνος στην αίθουσα αναμονής παρατηρούσε έναν πίνακα με μια γυμνή γυναίκα και απορούσε με την αισθητική του γιατρού. Του φάνηκε κάπως σαν μπλακ χιούμορ. Η αίθουσα μακρόστενη το ένα σετ καναπέδων μαύρο, το άλλο εμπριμέ σαν καλοκαιρινό τραπεζομάντιλο, παλιό διαμέρισμα που θα μπορούσε να είχε διατηρηθεί λίγο καλύτερα. Δεν έμειναν πολύ εκεί, ο δρόμος της επιστροφής ήταν μια πορεία προς το οριστικό αντίο, ένα αντίο που το σχεδίαζε αλλιώς αλλά ξέχασε τ’αμύγδαλα σπίτι του φουριόζος καθώς ήταν για να φύγει. Πικρό αντίο ύστερα από την εσχάτη προδοσία του.

Τούτη την ώρα δε μου βγαίνει να πετάξω το μπαλάκι κάπου, ίσως το πράξω στο προσεχές μέλλον.

Dance To The Underground - play this funky game again

Η πάντα επιλεκτική fieryfairy με προσκάλεσε στο διάσημο πια μπλογκοπαιχνίδι όπου πέφτουν οι μάσκες ειδικά τώρα που και Απόκριες μας τελείωσαν. Δε μπορώ παρά να την ευχαριστήσω και να γράψω τα πέντε λιγότερο ή περισσότερο σημαντικά πράγματα που μέχρι στιγμής ήταν άγνωστα:

1. Δε μπορώ να βγω απ' το σπίτι μου αν δε φοράω το ρολόι μου, δεν το ξεχνάω ποτέ και μοναδική εξαίρεση αποτελούν οι αγώνες 5 x 5 όπου το αφήνω σπίτι γιατί δε λέει να το φοράω και να τραυματιστεί κανένας. Δεν το έχω ξεχάσει ποτέ και ούτε στη θάλασσα το βγάζω. Το παράδοξο είναι ότι μέσα στο σπίτι μου δε μπορώ με τίποτα να φορέσω ρολόι. Είναι το πρώτο πράγμα που βγάζω λες και με βαραίνει. Στο σπίτι του κολλητού μου που αισθάνομαι μια οικειότητα συνήθως το βγάζω. Γενικά πάντως με το χρόνο τα πάω μια χαρά.
2. Αφήνω πράγματα για την τελευταία στιγμή απλά και μόνο επειδή έχω χρόνο. Αν π.χ έχω μια προθεσμία μέχρι την Πέμπτη το μεσημέρι δεν είναι καθόλου απίθανο να ξεκινήσω αυτό που έχω να κάνω την Πέμπτη το πρωί. Πάντα εκ των υστέρων λέω πως αν το είχα ξεκινήσει λίγο νωρίτερα θα το έκανα με το πάσο μου και ότι έτσι πρέπει να ενεργήσω την επόμενη φορά αλλά δεν το τηρώ.
3. Με ενοχλεί να είμαι καθιστός και να είναι κάποιος πάνω απ' το κεφάλι μου εκτός κι αν έχει έρθει να μου κάνει μασάζ. Για την ακρίβεια δε με ενοχλεί απλώς αλλά με εκνευρίζει σε μεγάλο βαθμό.
4. Με πιάνει νευρικό γέλιο στις κηδείες. Έχω τεράστιο πρόβλημα και συνήθως δε χρειάζομαι απλώς μαύρα γυαλιά και μαντήλι για να το καλύψω αλλά κουκούλα αναρχικού (full face). Τις περισσότερες φορές βγαίνω έξω τρέχοντας σχεδόν κι ακούω να λένε "αχ τον καημένο συγκινήθηκε" γεγονός που επιβαρύνει την κατάσταση.
5. Αν άλλαζα επάγγελμα θα γινόμουν ψυχίατρος.

Τώρα πρέπει να πετάξω και το μπαλάκι αν και πολύ φοβάμαι ότι οι περισσότεροι θα το 'χουν πιάσει ήδη. Την προσπάθεια πάντως θα την κάνω:

• Χουανίτα
• Αθήναιος
• Αρετή
• adamo
• Λεσπριτία

Άντε γεια μας!

Η αυτοχειρία του μόνιτορ

Γράφει για το θέμα (όχι το πρώτο) ο τουκιθεμπλόμ και τα λέει σωστά. Ανάμεσα στα τόσα comments ίσως ήταν ο μόνος που έπιασε το ζήτημα από τη σωστή του βάση.

"...τουκιθεμπλόμ
Posted 7|Jan|2007 at 04:34 | Permalink
Αν και άσχετος με την τεχνολογία προσπάθησα να παρακολουθήσω τόσο την αλληλογραφία mirandolina-vrypan όσο και τα σχόλια που ακολούθησαν. Έχω καταλήξει στην άποψη ότι ο Vrypan έχει κυρίως λόγους αρχής για τους οποίους δεν δέχεται την διαγραφή ενός blog από το monitor και θεωρώ πως με έχει πείσει.
Από τη στιγμή που δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο και εφόσον δεν προκύπτουν ζητήματα κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας το monitor νομιμοποιείται να κρατά στη βάση του όσα blog θέλει. Η αντίθετη άποψη θεωρώ πως ανοίγει το δρόμο για επιλεκτική χρήση και διάθεση ενός κατά τα άλλα ελεύθερου προϊόντος, κάτι το οποίο αντίκειται στη φύση του internet και της πνευματικής δημιουργίας όπως την αντιλαμβάνομαι."

Μη ξεχνάμε ότι το μόνιτορ είναι εθελοντική προσφορά και ως τέτοια στηρίζεται στον προσωπικό κόπο, χρόνο και διάθεση του δημιουργού του. Οπότε όταν απαιτούμε όλα αυτά θα πρέπει να τα αναλογιζόμαστε. Απ' την άλλη σίγουρα οποιοσδήποτε θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να βγει από το μονιτορ αλλά να μη θίγει ζήτημα πνευματικής ιδιοκτησίας όταν αυτό δεν υφίσταται.