Showing posts with label ζωή. Show all posts
Showing posts with label ζωή. Show all posts

Friday, January 11, 2008

Υπόθεση Ζαχόπουλου

Υπότιτλος: Όλοι οι δημοσιογράφοι είναι κότες

Κάθονται όλοι και ασχολούνται με το ποιος έδωσε το dvd, ποιος το είδε και ποιος την έπαιξε βλέποντας το. Κανείς δε λέει πως αν η μανδάμ ήθελε απλά και μόνο ένα διορισμό για να κρατήσει το στόμα της κλειστό, ο μεσιέ θα της τον είχε εξασφαλίσει εύκολα και απλά χωρίς ν' ανοίξει ούτε ρουθούνι. Κανείς επίσης δε λέει για το σόι του μεσιέ.

Ουφ, όταν ο Παναθηναϊκός μας βγάζει την ψυχή για να κερδίσει παρεκτρέπομαι (σα δε ντρέπομαι)...

Wednesday, December 19, 2007

Άμυνα και Διπλωματία


Κυκλοφορεί τώρα στα περίπτερα. Μην το χάσετε!

Monday, December 10, 2007

Greed’s all gone now

there’s no question

Sunday, December 02, 2007

Θολά Νερά

Όποιος έχει να προτείνει κάτι για διασκέδαση στην πόλη της Καβάλας ας το κάνει τώρα αλλιώς ας σωπάσει για πάντα.

Saturday, December 01, 2007

Του Χαμού

Με το θάνατο σαν ιδέα τολμώ να πω ότι είμαι κάπως εξοικειωμένος. Είδα και πριν λίγες μέρες στο όνειρο μου, έναν πολύ καλό μου φίλο να πεθαίνει από το δάγκωμα ενός τοξικού σκυλιού και ενώ έκλαψα έχω τη γενική εντύπωση ότι ήμουν κουλ. Τώρα τελευταία νομίζω ότι βλέπω πολλά παράξενα όνειρα αλλά δεν έχει σημασία αυτό τώρα. Πέρναγα από την Ομόνοια πριν λίγο και κοντοστάθηκα στο τεταρτημόριο με την Εθνική Τράπεζα και τον καφέ Βραζίτα όπου είχε στηθεί ένα βίντεο γουόλ κι ένα περίπτερο με ενημερωτικό υλικό για την παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS με σήμα κατατεθέν βεβαίως τον κόκκινο φιόγκο. Εν τω μεταξύ έχω να πάω και σε έναν γάμο σήμερα κι έχω απορία αν θα έχουν καρφιτσωμένους φιόγκους ή προφυλακτικά πάνω στις μπομπονιέρες έτσι για να υπάρχει και το κοινωνικό μήνυμα διότι γάμος είναι, η λέξη από μόνη της λέει πολλά και το καλό παράδειγμα πρέπει να το δώσουν οι μελλόνυμφοι.

 

Δεν είχα ποτέ κάποιον φίλο που να έχασα από AIDS, είχαμε όμως έναν συνεργάτη σε μια παλαιότερη δουλειά μου που είχε ζήσει κάτι τέτοιο και κάναμε μια μέρα τη σχετική κουβέντα. Η όλη διαδικασία της διαδρομής του αρρώστου προς το θάνατο ήταν τραγική. Μου έλεγε ο Κώστας (ο συνεργάτης) ότι χίλιες φορές να πεθάνει ένας φίλος σου από τροχαίο παρά από έρωτα. Νομίζω ότι «φοράω προφυλακτικό» σημαίνει πάνω απ’ όλα σέβομαι και όχι προσέχω.

 

Είδα χθες το Λέοντες Αντί Αμνών κι έτσι έκλεισα τη μέρα μου με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που την ξεκινώ. Σκεφτόμενος ότι πάμε κατά διαόλου κι ότι ο πάτος είναι πάντα πιο χαμηλά. Πάω να ετοιμαστώ γιατί δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα.

Saturday, November 24, 2007

Αχ μυαλό τις τρέλες κόψε

Πολλά τα live που μπορεί να δει κάποιος στις μέρες μας αλλά λίγα αυτά που συνοδεύονται κι από ένα κοινωνικό μήνυμα. Το πιο δυνατό σχήμα λοιπόν (από κοινωνικής άποψης) είναι αυτό του Σταμάτη Κόκκοτα και της Καιτούλας της Ντάλη που πραγματικά δίνουν και την τελευταία ρανίδα του αίματος και της φωνής τους για τα τελευταία ένσημα της σύνταξης. Απορίας άξιο αν ο κύριος Αλογοσκούφης θα πάει να τους παρακολουθήσει. Να θυμίσουμε εδώ ότι πριν 8 χρόνια ο Σταματάκος έπαθε ένα ωραιότατο οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου ενώ βέβαια το γεγονός που πραγματικά συγκλονίζει είναι ότι φέτος έκλεισε 70 χρόνια ζωής. Ανεπιβεβαίωτες φήμες αναφέρουν ότι το σουξέ στο μαγαζί θα είναι το «Λίγα ένσημα του ΙΚΑ σου γυρεύω». Στο σχετικό ζήτημα του ασφαλιστικού οι δημοσιογράφοι ανακοίνωσαν ότι θα απεργήσουν την Τρίτη. Τι ωραία! Ευχή όλων είναι μια απεργία διαρκείας για να ξελαμπικάρουμε λιγάκι. Όσο σκέφτομαι ότι την Τρίτη δε θα έχει παράθυρα και μπαλκονόπορτες ανατριχιάζω. Θα επανέλθω με την ενότητα μαστορέματα.

Friday, November 16, 2007

Skid Row

Την πρώτη φορά κλείστε τον ήχο και μαντέψτε ποιό τραγούδι λέει :-)

Monday, August 27, 2007

bird(s) on a wire

Thursday, July 05, 2007

National Road

Ήταν ένα από εκείνα τα μαγαζιά που κάθε χρόνο αλλάζουν όνομα και σχήμα, μα η πελατεία μένει πάντα σταθερή. Εγώ το γνώρισα ως «caramela live» και από τότε δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να ξαναπάει. Η παρέα ήταν κάπως άκυρη, ένα ζευγάρι πρόσφατα αρραβωνιασμένο, ο ξάδερφος της κοπέλας κι εγώ σ’ ένα τραπέζι που για να το κλείσουμε χρειάστηκε η μεσολάβηση διάσημου γιατρού της πόλης. Η πρώτη τραγουδίστρια που εμφανίστηκε ήταν μια μετριότητα, τόσο από εμφάνιση, όσο και από φωνή. Ξανθό μαλλί, βυζί τούμπανο σιλικονάτο και άχαρη κίνηση.

Μόλις όμως βγήκε η δεύτερη χρειάστηκε να κατεβάσω μια γενναία γουλιά από το ουίσκι μου. Πράσινα μάτια που έβρισκαν στόχο με τη μία, μαύρα μαλλιά, ψηλή και με πολύ στητό στήθος μετρίου μεγέθους του οποίου τις ρώγες άρχισα να φαντάζομαι στο στόμα μου αυτόματα μόλις την είδα. Παρήγγειλα αμέσως δέκα πανέρια με λουλούδια και της τα έριξα. Μου χαμογέλασε και μου επέστρεψε μερικά. Αν ήμουν στο Φάληρο, ήξερα ότι θα μπορούσα να σπάσω και μερικά πιάτα, αλλά αυτή η επιλογή στο μαγαζί που ήμουν δεν υπήρχε κι έτσι μόνο με πανέρια μπορούσα να εκτονωθώ. Στη συνέχεια βγήκε το μεγάλο όνομα το μαγαζιού αλλά εμένα ο νους μου ήταν αλλού. Περίμενα τη δεύτερη εμφάνιση της και φανταζόμουν πως θα’ ναι το φόρεμα της.

Μαύρο όπως το περίμενα, μ’ ένα θανατερό σκίσιμο, η θέα από τα μπούτια της μέσα απ’ τις μαύρες κάλτσες με τρέλαινε όσο τίποτα άλλο. Όταν έφυγε απ’ την πίστα περίμενα πέντε λεπτά και πήγα να τη βρω στο καμαρίνι της. Πήρα από το μπαρ μια σαμπάνια και δύο ποτήρια και μπήκα χωρίς να περιμένω ν’ ακούσω τα καθιερωμένα ύστερα από ένα χτύπημα πόρτας. Φορούσε μόνο τις κάλτσες της, τις ψηλοτάκουνες γόβες της κι ένα στραπλες σουτιέν. Είχε βγάλει το φόρεμα και γύρισε τρομαγμένη να δει ποιος μπήκε χωρίς να προλάβει να κρύψει το κοντοκουρεμένο μουνάκι της. Άνοιξα τη σαμπάνια και σερβίρισα, ενώ εκείνη φόρεσε ένα κοντό και άνετα φορεματάκι που το είχε μάλλον για τα ενδιάμεσα του προγράμματος.

Με ευχαρίστησε για τα πολλά λουλούδια και κόλλησα τα χείλη μου στα δικά της. Δεν την άφηνα να πάρει ανάσα κι έτσι εκείνη άφησε το ποτήρι με τη σαμπάνια να πέσει κι άρχισε να μου χτυπάει τους ώμους με τις γροθιές της ενώ εγώ την έσφιγγα με το ένα χέρι από τη μέση πάνω μου και το άλλο της κρατούσε σταθερά το κεφάλι. Χαλάρωσα την πίεση κι έφερε τα χέρια της γύρω από το λαιμό μου χαϊδεύοντας τα μαλλιά μου κι άρχισα να τη ρουφάω στο λαιμό. Έριξα την τιράντα από το φόρεμα της και η γλώσσα μου πήγε από το λαιμό στους ώμους της για να κατέβει ως το στήθος της που είχα προηγουμένως απελευθερώσει από τα δεσμά του σουτιέν. Οι ρώγες της σκλήρυναν κι εγώ τις πήρα αμέσως στο στόμα μου, δεν τις χόρταινα, τις ρουφούσα, τις έγλειφα, τις πιπιλούσα, τις δάγκωνα ενώ με τα χέρια μου πίεζα το στήθος της.

Το χέρι της διέτρεξε όλη την πλάτη μου και τελικά το έφερε μπροστά για να μου πιάσει τον πούτσο. Πάντα με το ένα χέρι μου κατέβασε το φερμουάρ και τον έβγαλε έξω. Άφησα τις ρώγες της κι εκείνη γλίστρησε προς τα κάτω και τον πήρε στο στόμα της. Τον έγλειφε με φρενήρη ρυθμό ενώ εγώ της έλεγα πως είναι η καλύτερη πουτάνα. Τη σήκωσα και την έβαλα πάνω στην τουαλέτα σπρώχνοντας τα καλλυντικά της. Έμπαινα γρήγορα και βίαια μέσα της ενώ εκείνη άφηνε τα σημάδια της στην πλάτη μου χρησιμοποιώντας τα νύχια της. Την χαστούκιζα στο πρόσωπο κι εκείνη προσπαθούσε να με δαγκώσει.

Την έβαλα να καθίσει στα τέσσερα σε μια πολυθρόνα που υπήρχε εκεί και μ’ ένα φουλάρι που είχε της έδεσα τα μάτια. Πήρα και μια λεπτή κόκκινη ζώνη που ήταν κρεμασμένη σ’ έναν καλόγερο και άρχισα να τη μαστιγώνω. Τινάχτηκε στην αρχή κι έτσι αναγκάστηκα να της δέσω και το στόμα μ’ ένα δεύτερο φουλάρι για να μην μπορεί να ουρλιάξει και ν’ ακούγονται μόνο τα βογκητά της. Το σώμα της γυάλιζε από τον ιδρώτα, άφησα τη ζώνη και τα χέρια μου πήγαν ξανά στο στήθος της. Τσιμπούσα και έτριβα τις ρώγες της και είχα έρθει τόσο κοντά της που ο πούτσος μου άγγιζε το μουνί της αλλά δεν της τον έβαζα.

Προσπαθούσε να μιλήσει αλλά το φουλάρι την εμπόδιζε, της χτυπούσα τα κωλομάγουλα και έβγαζε αναστεναγμούς ευχαρίστησης, της είπα ότι θα τη γαμήσω μόνο από κώλο έτσι στεγνά και πάλι κάτι προσπάθησε να πει αλλά η προσπάθεια της ήταν μάταιη. Τον ακούμπησα στον κώλο της κι άρχισε να κουνιέται προσπαθώντας ν’ αποφύγει το μοιραίο. Ξαναπήρα τη ζώνη στα χέρια μου και της έδωσα να καταλάβει ότι δεν πρόκειται να τ’ αποφύγει γι’ αυτό θα ήταν καλύτερα να σταματήσει ν’ αντιστέκεται. Ελευθέρωσα το στόμα της και τα πρώτα της λόγια ήταν «γάμησε με σε παρακαλώ, χώσ’ τον μου αμέσως, σε ικετεύω». Έβαλα το χέρι μου στο μουνί της, έκαιγε, κι έσκυψα για να το γλείψω. Η κλειτορίδα της είχε πρηστεί και η γλώσσα μου έπαιρνε όλα τα υγρά της. Πήρα το φουλάρι και την σκούπισα κι ύστερα σηκώθηκα όρθιος και μπήκα απότομα μέσα της έτσι όπως ήταν σχεδόν στεγνή. Της τράβαγα τα μαλλιά και τη σφυροκοπούσα χωρίς οίκτο, χωρίς να με νοιάζει αν πονάει μέχρι που δεν κρατήθηκε άλλο κι έχυσε απανωτά δύο φορές.

Τότε, με τον πούτσο λουσμένο απ’ τα υγρά της και χωρίς να το σκεφτώ δεύτερη φορά τον κάρφωσα στον κώλο της και με το χέρι μου της έκλεισα το στόμα. Με δάγκωσε τόσο δυνατά που νόμισα ότι θα μου έχει κόψει τα μισά δάχτυλα. Με το χέρι μου πάντα μέσα στο στόμα της την εκθείαζα για τον κώλο της κι εκείνη τον κούναγε για να με φτιάξει περισσότερο. Έχυσα μέσα της αλλά δεν την άφησα να σηκωθεί γιατί ήθελα να κοιτάζω τα χύσια μου να στάζουνε και να κυλάν σιγά σιγά προς τα έξω. Τα πήρε με τα δάχτυλα της και τα έγλειψε. Στη συνέχεια κάθισα εγώ στην πολυθρόνα κι εκείνη γονατιστή ξεκίνησε να με γλείφει από τα πόδια μέχρι τον πούτσο. Την έβαλα να ξαπλώσει στο πάτωμα και ν’ αυνανιστεί. Με το ένα χέρι έτριβε την κλειτορίδα της και με το άλλο εναλλάξ τις ρώγες της. Μόλις έχυσε, μπήκα μέσα της και έσφιξε τα πόδια της γύρω από τη μέση μου. Τα τακούνια της με κάρφωναν αλλά αυτό μ’ έκανε να τη γαμάω πιο δυνατά και να τη βάζω να μου λέει πόσο καριόλα είναι και πόσο πολύ γουστάρει να πηδιέται.

Ήρθε από πάνω μου και κουνούσε τη μέση της δαιμονισμένα. Η ευλυγισία και η ταχύτητα της ήταν κάτι που δεν είχα ξαναδεί σε όλη τη ζωή μου, ανεβοκατέβαινε απίστευτα γρήγορα ή κουνιόταν κυκλικά ενώ εγώ έπαιζα με το στήθος της ή την χαστούκιζα στον κώλο. Τα υγρά της δεν άργησαν να με πλημμυρίσουν. Έπεσε σχεδόν ξέπνοη πάνω μου και οδήγησα το κεφάλι της στον πούτσο μου. Τον ρούφηξε χωρίς δισταγμό και τη στιγμή που είχε στο στόμα της τ’ αρχίδια μου την έχυνα στο πρόσωπο κι εκείνη με κοίταζε με το πιο καυλιάρικο βλέμμα που είχα δει ποτέ. Έφυγα από την πίσω πόρτα του μαγαζιού έχοντας ως λάφυρο στην τσέπη μου τις κάλτσες της.

Saturday, June 16, 2007

Τα παιδιά στη γειτονιά μεγαλώσαν και κάνουν πάρτυ...

Τώρα έσβησαν τα φώτα και παίζουν τα λεγόμενα "μπλουζ", τις κλασσικές ροκ μπαλάντες. Γι' αυτό γλυκάθηκαν οι σκόρπιονς και το 'χουνε κάνει Κολιάτσου - Παγκράτι. Τι πράγματα θυμάται κανείς τέτοια μέρα.

Thursday, June 07, 2007

Οργή και Πόνος


Friday, June 01, 2007

Για την Αμαλία


«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)


«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών. Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com , η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.» (Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ: «Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ
* ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Wednesday, May 30, 2007

Γαμιόμαστε στη δουλειά

Saturday, May 12, 2007

SpiderFuck

Άκουσα στο ραδιόφωνο για μια αράχνη της οποίας το δηλητήριο προκαλεί παρατεταμένη στύση στον παθόντα αλλά μην τρέξεις φίλε αναγνώστη στους αγρούς διότι μετά την καύλα έρχεται και ο θάνατος. Γίνονται μελέτες για τη χρήση του δηλητηρίου σε μικρές ποσότητες έτσι ώστε να είναι ακίνδυνο για τη ζωή αλλά σωτήριο για την ανδρική ανικανότητα. Εγώ πάντως ήδη φαντάζομαι τη συνέχεια του spider-man και είναι αδικία πραγματικά που η ανακοίνωση αυτή δεν συνέπεσε με την πρεμιέρα και της ταινίας στους κινηματογράφους. Στην πορνογραφική πάντως μεταφορά της ταινίας εικάζω ότι ο σούπερ ήρωας θα χύνει ιστό.

Sunday, April 29, 2007

Παλιά πληγή

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή
μονάκριβη δική μου
την ξεριζώνω απ' την καρδιά
φυτρώνει στην αυλή μου
την ξεριζώνω απ' την καρδιά
φυτρώνει στην αυλή μου
βαθιά πληγή, παλιά πληγή
μονάκριβη δική μου

Ανθίζει καταχείμωνο
που οι φωνές κοπάζουν
έχει τη φυλωσια πυκνή
και νύχια που χαράζουν
έχει τη φυλωσια πυκνή
και νύχια που χαράζουν
ανθίζει καταχείμωνο
που οι φωνές κοπάζουν

Αγάπημενα πρόσωπα
αγαπημένα μάτια
έρχονται σαν τα κύματα
και αφήνουν κατακάθια

Μαραίνεται απ' το γέλιο μου
πίνει απ' τα δάκρυα μου
έρχεται στις παρέες μου
και κλέβει τη μιλιά μου
έρχεται στις παρέες μου
και κλέβει τη μιλιά μου
μαραίνεται απ' το γέλιο μου
πίνει απ' τα δάκρυα μου

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή
πες μου τι να κοιτάξω
να μπω σε κόσμο σκοτεινό
ή πάλι να αγκαλιάσω
να μπω σε κόσμο σκοτεινό
ή πάλι να αγκαλιάσω
βαθιά πληγή, παλιά πληγή
πες μου τι να κοιτάξω

Αγάπημενα πρόσωπα
αγαπημένα μάτια
έρχονται σαν τα κύματα
και αφήνουν κατακάθια