Genesis

Ο ήλιος πυροβολούσε ανελέητα κι εγώ δεν έκανα καμία προσπάθεια για να τον αποφύγω, με τύφλωνε κι ούτε το χέρι μου δεν έβαζα μπροστά, τον άφηνα να μου χαρακώνει το πρόσωπο με ρυτίδες, μορφασμοί πόνου, χαράς, λύπης και λύτρωσης. Χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι έλεγε εκείνο το τραγουδάκι, μέρος που έμελλε να επισκέπτομαι συχνά τον τελευταίο καιρό, να βγαίνω στο μπαλκόνι ενός ρετιρέ και να χαζεύω τη θέα προς το κέντρο της πόλης, τα ενδότερα όπως θα λέγαμε, ενώ στα ενδότερα κεριά αναμμένα και ο καπνός από ένα τσιγάρο να τα τυλίγει και σαν ινδιάνικα σήματα να με καλούν να σβήσω τη φλόγα τους. Φτηνές διαδρομές με τον ηλεκτρικό, η πράσινη γραμμή αγκομαχάει και τα όνειρα γεννιούνται και πεθαίνουν κάτω από γέφυρες ή από πλακόστρωτα σοκάκια. Κι οι μάσκες οξυγόνου δεν πέφτουν ποτέ όταν τις θέλεις.

Σκόρπιες Σκηνές Μιας Γεμάτης Μέρας

Α'

Λίγο μετά τις εννιά το βράδυ στο Μελωδία ακούγεται το γνωστό τραγούδι του Ismael Lo από το soundtrack της ταινίας "Όλα για τη μητέρα μου". Είναι όμως η μέρα γενεθλίων της αδερφής σου και ξεχνιέσαι σ' ένα φανάρι αρμενίζοντας στο παρελθόν, χαμογελάς.

Β'

Συζήτηση off the record με θέα όλη την Αθήνα ενώ βλέπεις τον ήλιο να δύει στον οποίον και επικεντρώνεις την προσοχή σου. Ξεχνάς αυτά που άκουσες πριν προλάβουν να καταγραφούν από τη μνήμη και πληρώνεις με τα χρήματα των φιλοφρονήσεων.

Γ'

Νιώθεις μια σκιά πίσω σου, δε γυρίζεις πριν να τελειώσεις και μια αυστηρή φιγούρα σου λέει ότι δε σε έχει ξαναδεί εκεί. Συνεχίζεις στα επόμενα βήματα και με θράσσος του λες "ούτε εγώ" για να εισπράξεις χαμόγελο. Σε ρωτάει αν ετοιμάζεσαι για την Κέρκυρα και απαντάς μονολεκτικά. Δέχεσαι μια πρόσκληση για στάση στην Άρτα και συνεχίζεις σαν να μη μίλησες ποτέ με κανέναν.

Δ'

Ακούς "You can go your own way" με τη φωνή της Dolores και χτυπάς ρυθμικά το πόδι σου στο ξύλινο πάτωμα ενώ περιμένεις όρθιος τη σειρά σου. Η συζήτηση είναι ολιγόλεπτη αλλά αρκετή για να καταλάβεις ότι το Φθινόπωρο ήρθε.

Ε'

Πίνεις τον καφέ σου και βλέπεις τον ήλιο ν' ανατέλλει. Πάντα η ίδια διαδρομή σκέφτεσαι και γυρίζεις την πλάτη.

Πρόσκληση Πρόκληση!!

H Κατερίνα με κάλεσε σ' ένα παιχνίδι που θα βρει κάποιος σε αρκετά μπλογκς αλλά λόγω συνθηκών απλά πιάνω το μπαλάκι χωρίς να το πετάξω κάπου. Σχολιάζω λοιπόν τις φράσεις της χωρίς να βάλω κάποιες δικές μου. Ίσως το κάνω μελλοντικά.

“Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο

Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα” Οδυσσέας Ελύτης, Το μονόγραμμα

Για πόσο ακόμη θα είναι νωρίς; Οι περισσότεροι προερχόμαστε από μια κοινωνία η οποία έχει μείνει πίσω, είχε άσχημη εφηβεία και κουβαλάει τα τραύματα του παρελθόντος, στιγματίζει και στιγματίζεται. Αρκεί να συνεχίσουμε την προσπάθεια για ν’ ανθίσει η κοινωνία μας και να προσφέρει χώρο και λόγο σε όλους μας χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς ρατσιστικές διαθέσεις, χωρίς ταμπέλες. Ας βοηθήσουμε τον άνθρωπο να γίνει άνθρωπος πριν μεταλλαχθεί ολοκληρωτικά σε μηχανή.

Θεωρώ ότι υπάρχει ένα παγκόσμιο σχέδιο υποβίβασης της παιδείας και στροφής των ανθρώπων προς εφήμερες ανάγκες με απώτερο σκοπό την χειραγώγηση των λαών, την εξάλειψη της κρίσης και της άποψης, της ελεύθερης σκέψης και έκφρασης….

Πολλοί υποστηρίζουν την άποψη ότι για ν’ αφήσεις έναν άνθρωπο στην αμάθεια αρκεί είτε να μην του προσφέρεις καμία γνώση, είτε να τον βομβαρδίσεις με αυτήν. Αρκεί μια απλή παρατήρηση για να δούμε ότι από παιδιά ακόμη τρέχουμε σε ξένες γλώσσες, φροντιστήρια και άλλες δραστηριότητες που μας αφαιρούν οξυγόνο ενώ στη συνέχεια η μάχη των σπουδών με τη συγκέντρωση χαρτιών και η καριέρα με το όνειρο των δώδεκα ωρών εργασίας την ημέρα, ενώ κάποτε κάποιοι πάλευαν για το 8ωρο. Και το μοναδικό πράγμα που μένει σε κάποιον, η διασκέδαση, να κοστολογείται πανάκριβα. Αποπροσανατολίζεται ο άνθρωπος από τα πραγματικά προβλήματα του, ξεχνάει την εσωτερική αναζήτηση και κυνηγάει το αμερικάνικο όνειρο. Το σύνθημα στον τοίχο παραμένει διαχρονικό: «Ο πολιτισμός τους χάνεται όταν κόβεται το ηλεκτρικό ρεύμα».

bird(s) on a wire

Prostitute

This is not a noble game
It's also not the price of fame
Expect that I may lie
About the things you have to try
You always see me from behind
Always think that I am kind
Expect that I may see
Whatever you have planned for me

When all is sealed and signed
You prostitute your mind
When all is sealed and signed

This is not a noble game
And I am not the one to blame
Feel free to conquer me
But what you want I'll never be
The little things you want to know
Make me big and make me grow
Expect you'll never see
The face behind my decency

When all is sealed and signed
You prostitute your mind
When all is sealed and signed

Loser

I'm sick and tired of people like you
You think you're clever but you haven't a clue
(what can you do?)

A two watt light bulb is brighter than you
I'm sick and tired of people like you

You want it, you got it
Come take it, it's over here
You want it, you got it
Come take it, is that not clear?
You want it, you got it
Come take it, I'll do it for you
You want it, you got it
Come take it, just cross the line

The moral of the adventure is this
Take me for granted you are taking the piss
(Who love is this?)

I'd rather wind up with nothing at all
Than take a loser like you through it all

You want it, you got it
Come take it, it's over here
You want it, you got it
Come take it, is that not clear?
You want it, you got it
Come take it, I'll do it for you
You want it, you got it
Come take it, just cross the line

Cross the line

Why loser, why?
Die Loser, die.

Ιμπεριαλισμός

Σηκώθηκα από καθήκον. Ούτε ήθελα, ούτε μπορούσα να ξυπνήσω μα το κυριότερο, περίμενα το τηλεφώνημα της που θα με έκανε να πεταχτώ επάνω, έπειτα από μια ολόκληρη ώρα ύπνου και δε ξέρω κι εγώ πόσα ποτήρια ουίσκυ, τα πρώτα σπέσιαλ, τα τελευταία απλά. Έριξα στο ποτήρι ένα αναβράζον ντεπόν από το μεγάλο μέγεθος που θα το βρεις στην αγορά και ως μαξιμουμ ενώ δοκίμασα κάτι γλυκά που βρήκα στο τραπέζι και πήρα μια φρυγανιά με μια φέτα γαλοπούλας αφού ένιωθα το στομάχι μου να με τραβάει. Φόρεσα τα πιο μαύρα γυαλιά ηλίου μου, αυτά που μου πηγαίνουν λιγότερο απ’ τα υπόλοιπα αλλά κρύβουν περισσότερα απ’ όλα τ’ άλλα και ξεκίνησα ακούγοντας στο σιντί τραγούδια από το Λυκαβηττό κι έχοντας τα παράθυρα ανοιχτά στο τέρμα για να με χτυπάει ο αέρας μπας και συνέλθω. Έφτασα στο παρκινγκ με μια διάθεση να φλερτάρω με το θάνατο κι έτσι σχεδόν μηχανικά οδηγήθηκα στην αγαπημένη μου χαγιαμπούζα. Έκανα μία βόλτα μέχρι το αεροδρόμιο κι ένιωθα λες και παρατηρούσα τον εαυτό μου σαν θεατής σε κερκίδα. Πιο κουρασμένος από πριν ανέβηκα στο γραφείο και το πρώτο μέλημα μου ήταν να εξασφαλίσω πως θα φύγω όσο το δυνατόν νωρίτερα μπορούσα. Άνοιξα τον υπολογιστή χωρίς όμως ιδιαίτερο λόγο αφού δε μπορούσα με τίποτα να συγκεντρωθώ. Η κόρη του στρατηγού μου έφερε καφέ και με λυπήθηκε για την άθλια κατάσταση μου αφού μόνο με νοήματα της αποκρινόμουν. Πήγα να παραλάβω και κάτι δωράκια από έναν πρώην εκπαιδευτή μου κι ένιωθα πως θα με πάρει ο ύπνος όπου κι αν γείρω το κεφάλι μου. Ένα τοστ δεν έκανε μεγάλη διαφορά στην κατάσταση μου κι έτσι έμεινα να ξύνω τις πληγές μου και να ουρλιάζω σαν αγρίμι. We won’t back down, we never have, we never will.

Κάνε Ντου

Porto Paradiso, Beach Bar Βρωμόλιμνος 2007.

Όλα τ' άλλα είναι ατμός. Σκιάθος uber alles.

Παγωμένη η cpu μου τώρα καίει...

...άφοβα. Ίσως και άκοπα. Ίσως και τζάμπα. Τζάμπα καίει η λάμπα. Φθορίου. Μηδέν κατανάλωση. Τζάμπα καίει λέμε, βάλε κι εσύ μπάρμπα. Είχα να ξενυχτήσω τόσο από τη συναυλία της Νατάσας Θεοδωρίδου στο Ηρώδειο. Εντάξει δε θα το αρνηθώ αλλά τη Νατάσα δεν την έχω δει μόνο κάτω απ’ την Ακρόπολη. Ήταν πολύ πριν γίνει πρώτο όνομα, εκεί γύρω στο 1997, ούτε το Φουστάνο δεν είχε παντρευτεί για να τη σιάξει λίγο κι έκανε φοβερή και τρομερή εμφάνιση στη Γιορτή Κρασιού Αμπελώνα, θεσμό που πλέον δε διανύει και τις καλύτερες μέρες του αλλά κάποτε ήταν must. Βλέπαμε ως έφηβοι και Βασίλη Παπακωνσταντίνου ή Ενδελέχεια και γουστάραμε. Βασικά και το τζάμπα κρασί γουστάραμε και γυρνάγαμε σπίτια όλοι μ’ ένα βαρβάτο χαμόγελο ως τ’ αυτιά αλλά τώρα άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Τέλος πάντων, τότε είχε έρθει η Νατάσα μια μέρα μαζί με το Λάμπη το Λιβιεράτο που δεν είχε αποφασίσει ακόμη αν θα γίνει ηθοποιός, τραγουδιστής ή γκουρού του ζεν και το σχήμα είναι κι ένα τρίτο τυπάκι που δε μπορώ να θυμηθώ με τίποτα τώρα. Να πω όμως που θυμήθηκα ότι στη γιορτή έχει εμφανιστεί με αξέχαστη επιτυχία ο Μάκης Χριστοδουλόπουλος και από την κοντινή Γιάννουλη (βλέπε Βιλανάκηδες παύλα κουμπαριά με Απόστολο Κομμουνιστή Γλέτσο) έχει συρρεύσει αμέτρητο πλήθος γύφτων. Αμέτρητο όμως, στα ταμεία τελειώσανε τα εισιτήρια και ο κόσμος σκαρφάλωνε ακόμα και σε δέντρα για μια θέση στον ήλιο ή για την ακρίβεια με θέα προς την εξέδρα. Συγκλονιστικός όσο ποτέ άλλοτε ο Μάκης δήλωσε «το αίμα νερό δε γίνεται» και ξέσπασε σε ζητωκραυγές το συνάφι του. Μεγάλες στιγμές δεν το συζητώ όπως τότε που πέτυχα εκείνο τον τύπο στο γυμναστήριο που είχε χωρίσει και το είχε ρίξει στα βάρη. Είχε φτιάξει ωραίο σωματάκι δε μπορώ να πω αλλά να τον βλέπεις στον πάγκο να σηκώνει τα υπερβολικά κιλά και να ακούγεται από τα ηχεία «τις δύσκολες στιγμές λα λα / θα κάνω υπερβολές τρα λα λα» είναι εμπειρία ζωής. Πάντως στη γιορτή κρασιού πηγαίναμε ακόμα και στα δημοτικά γιατί βγάζαμε το εβδομαδιαίο εισιτήριο που ήταν σε τιμή σχεδόν τσάμπα. Θυμάμαι δηλαδή κάτι τιμές δύο χιλιάρικα κι ανατριχιάζω. Εννοείται πως βγάζαμε και παιδικό διότι σημασία δεν έχει πόσο είσαι αλλά πόσο νιώθεις και πόσο μπορείς να κρύψεις. Αν είχες και κανένα κονέ δεν έκρυβες τίποτα, έδινες τα λεφτά κι ερχόταν το παιδικό στην πόρτα σου. Αν και συνήθως το έπαιρνες από την πλατεία. Δε θυμάμαι αν είχα μεθύσει εκείνη τη βραδιά με τη Νατάσα ή κάποια άλλη, μάλλον κάποια άλλη ήταν, αλλά θυμάμαι να κάνω οχτάρια με το μηχανάκι και να καταβάλω μεγάλη προσπάθεια για να φτάσω στο σπίτι ενώ είχα συμφωνήσει και με το Στέλιο να παίξουμε τάβλι την επόμενη μέρα το πρωί στο Εναλλάξ, γνωστό στέκι όπου σε μία γιορτή κάτι Παναγιώτηδων έχουν γίνει διάφορα ευτράπελα αλλά νομίζω πως τα έχω διηγηθεί σε προηγούμενο ποστ. Κι εντάξει πόσο αστείο είναι πια το ότι μπήκα στις γυναικείες τουαλέτες για να κατουρήσω; Αφού δεν έβλεπα μπροστά μου. Άντε και το θυμήθηκα και λέω κι εγώ πως μου έχει κάτσει η Νατάσα τόση ώρα και δε μπορώ ούτε καν να προσεγγίσω τόση ώρα το κυρίως θέμα. Ναι, ναι (όχι ο παίκτης που θα πάρει ο Θρήνος), τόση ώρα διαβάζαμε τον πρόλογο. Και κακά τα ψέματα η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Λοιπόν μετά τη βραδιά με τη Νατάσα, είχαμε φύγει σκαστοί με τα μηχανάκια για Πλαταμώνα και μας είχε βγει το λάδι. Όλα δικάβαλα, ν’ αγκομαχούν στην εθνική οδό, με στάση για καλαμπόκι στα Τέμπη, πέρασμα από Νέους Πόρους για να χαιρετίσουμε ξάδερφο που παραθέριζε εκεί κι έναν φίλο που δούλευε σ’ ένα φαστφουντάδικο και τον πρώτο φραπέ. Δέκα χρόνια μετά λοιπόν και τι δε θα έδινα για ένα αντίστοιχο πρωινό σε αυτά τα μέρη, σε δωμάτια των ογδόντα ευρώ τώρα πια, με μια συννεφιά κι έναν αέρα και τρένα να περνάν και να μη σταματάνε σε άγριους προορισμούς. Φέτος δουλεύει ο ξάδερφος σε φαστφουντάδικο εκεί ενώ η σκέψη μου έχει καρφωθεί στις στροφές, όπως τότε που είχα λιποθυμήσει, ένα καλοκαίρι στη Β’ Λυκείου που πηγαίναμε από Σκοτίνα Πλαταμώνα κι ανέβηκα συνεπιβάτης στη μηχανή του πιο δολοφονικού οδηγού. Ότι προσευχή ήξερα την είπα. Να σφίγγω το ντεπόζιτο όσο μπορούσα ενώ και οι προσαγωγοί μου είχαν πιαστεί, μία ολόκληρη μέρα μετά την έβγαλα ξάπλα. Κι έτσι σκέφτομαι την Πέμπτη που πέρασε, την Τρίτη που έρχεται, το φθινόπωρο, το χειμώνα, την άνοιξη και φτάνω μέχρι τ’ άλλο καλοκαίρι σε μια κρουαζιέρα αυτοκινήτου ή μηχανής και προορισμό αυτόν που ζηλεύω σήμερα, αυτόν που τελικά δε θα εγκαταλείψω ποτέ.

+

Βγήκα από το μπάνιο, σκουπίστηκα προσεκτικά για να μη γεμίσω νερά και κρέμασα την πετσέτα στη θέση της αφού φόρεσα τα ρούχα μου. Έπειτα πήγα και ρύθμισα τα δύο ξυπνητήρια της για να σηκωθεί το πρωί με μια συντονισμένη παύλα κυκλωτική ενέργεια που περιλάμβανε τηλεφώνημα στο σταθερό και το διπλό χτύπημα του κινητού της. Οκτώ παρά είκοσι πέντε τηλεφώνημα με παράκληση από την άλλη άκρη για ξύπνημα στις οκτώ ακριβώς. Παρά τέταρτο χτύπημα του κινητού απ’ το επαναλαμβανόμενο ξυπνητήρι, ενώ παρά πέντε σειρά του απλού. Ακριβώς ήρθε ξανά και η σειρά μου. Διαπιστώνω πως ακόμη και στο ξύπνημα είμαι η αρχή και το τέλος αλλά θα συνεχίσω με την ιστορία μου. Εξόν λοιπόν από τα ξυπνητήρια, πήγα να της βάλω ένα ποτήρι νερό να έχει στο κομοδίνο της, το ασύρματο σταθερό για να μην το ψάχνει και φορτιστής για το κινητό αφού η μπαταρία ομολογουμένως δε βρίσκεται στα χάι της ακόμη κι όταν είναι πλάι της. Τελικά, αφού ύστερα από πολλά χάδια κατάφερε να ανοίξει τα μάτια της για να με χαιρετίσει, την έβαλα για ένα μπανάκι και της έστρωσα το κρεβάτι, κάτι που γενικά είχα να κάνω από τότε που είχα πάει στρατό κι αυτό δηλαδή τις πρώτες μέρες μόνο γιατί μετά το θεώρησα ως κάτι περιττό άρα και ως μη γενόμενο. Θυμάμαι πάντως πως είχε πλάκα να φτιάχνουμε τον περιβόητο φάκελο και δράττομαι της ευκαιρίας για να αναφερθώ στο φάκελο που έλαβα σήμερα και βρήκα τοποθετημένο στο γραφείο μου με σαφείς οδηγίες όμως στο να μην διαβάσω το περιεχόμενο του, παρά μόνο υπό ειδικές συνθήκες τις οποίες φρόντισα και τήρησα άμεσα. Μιλώντας όμως, πάλι για το χθες, η λέξη που μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς είναι η περιποίηση. Ε σαν τη δική της καμία. Μα καμία όμως. Τέτοια αφοσίωση δε βρίσκει κανείς, δεν είναι λίγες οι φορές που απλά σκέφτομαι στιγμές μας και ανατριχιάζω. Κι όσο διώχνουμε μακριά όλα αυτά τα μικροπροβλήματα της καθημερινότητας, τις ανασφάλειες, τις γουρουνιές, κ.λ.π. τόσο ανθίζει από μέσα ο καρπός. Κι αυτό το βλέμμα, το κρατώ σαν φυλαχτό, όρκοι, υποσχέσεις, γέλια, δάκρυα, πειράγματα, τσακωμοί, μα το βλέμμα ένα. Αυτό ποτέ δεν αλλάζει, σταθερό, αμετακίνητο, ευθύ. Είτε με μάτια λαμπερά, είτε με μάτια κουρασμένα, είτε με μάτια γελαστά, είτε με μάτια δακρυσμένα, το βλέμμα αυτό δεν αλλάζει. Ο δρόμος ένας, αλλάζει δύσκολα, περπατιέται εύκολα, ανάλαφρα, σε ξεκουράζει, είναι Σειρήνα που σου δείχνει το μονοπάτι της Αρετής. Είναι εκείνη.

Τσουνάμι

...καιρός να γίνει της καρακαριόλας.

I'm Finding It Harder To Be A Gentleman

Well I'm finding it harder
to be a gentleman every day
all the manners that I've been taught
have slowly died away
but if I held the door open for you
It would make your day

You think that I care
about me and only me
when every single girl needs help
climbing up a tree
well I know it don't take much
to satisfy me

Maybe it's whatever's in my mind
that's distracting me
but if i could find emotion
to stimulate devotion
well then you'd see

Well I'm finding it hard to say
that I need you twenty times a day
I feel comfortable so baby why
don't you feel the same?
have a doctor come and visit us
and tell us which one is sane

Well I never said I wouldn't
Throw my jacket in the mud for you
but my father gave it to me so
maybe I should carry you
then you said
"You almost dropped me"
so then I did
and I got mud on my shoes

Γελλάς - Τι θα γίνει φίλε μου μ' εμάς!

Στην αρχή ήταν απλά μια φήμη στη μπλογκόσφαιρα. Ήταν αρκετή όμως για να συνταράξει την πολιτική και επιχειρηματική ηγεσία του τόπου, που όπως ξέρουμε δεν ιδρώνει το αυτί της με τίποτα. Τα μεγαλοστελέχη της χώρας τηλεφωνιόντουσαν πανικόβλητοι «Είναι αλήθεια αυτό που λέγεται στους διαδρόμους?». Οι απαντήσεις κατάφεραν μόνο να θολώσουν το τοπίο, που ήδη μετά την υπόθεση των ομολόγων δε βλέπεις ούτε τη μύτη σου.

Τελικά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αναγκάστηκε να προβεί σε δηλώσεις, γιατί έπρεπε να φύγει και για διακοπές.
- Πράγματι κυρίες και κύριοι, στις 15 Ιουλίου θα κυκλοφορήσει μια εφημερίδα που γράφεται αποκλειστικά από μπλόγκερς!

Ταραταντάν! Τέτοιο σούσουρο στην αίθουσα είχαμε να δούμε από την παραίτηση Τσιτουρίδη.
- Αληθεύει ότι θα σατιρίζει τους πάντες και τα πάντα? ρώτησε δημοσιογράφος μεγάλης εφημερίδας, ενώ έτρωγε πασατέμπο και τα νύχια του.
- Ακόμα και τους εαυτούς τους και με αυτό σίγουρα δεν μπορούμε να τα βάλουμε, έκανε ο Τεό με σκυμμένο το κεφάλι..

Δεν επέτρεψε άλλες ερωτήσεις. Πήρε αργά το βήμα του και βγήκε από την αίθουσα, γιατί τον περίμενε ο Κώστας στο Μαξίμου για ούζα και αν αργούσε θα τέλειωνε πάλι όλους τους μεζέδες.

Πότε θα φύγει επιτέλους ο πούστης;

Έχουμε και πρωινό ξύπνημα.

Για σένα...

Οι Ολυμπιακές Αερογραμμές σας καλωσορίζουν στην πτήση 940 Αθήνα - Αλεξανδρούπολη και σας εύχονται καλά ξυπνητούρια διότι τι άλλο να ευχηθείς σε έναν άνθρωπο που χάρη σ’ εκείνη και την καλή της μνήμη, την οποία εδώ που τα λέμε δεν την έχει πάντα αλλά ευτυχώς που σήμερα την είχε και τώρα εγώ τρέχω και δε φτάνω. Να πάρω τηλέφωνο στη δουλειά, να βρω το τηλέφωνο του οδηγού και να του πω ότι η πτήση μου δεν είναι 7:30 αλλά 5:30 οπότε και το ραντεβού μας μετατίθεται για δύο ώρες αργότερα. Τώρα πως είναι δυνατόν, ένας άνθρωπος που δεν θυμάται τι ακριβώς λέγατε επί δύο σχεδόν ώρες (βλέπε και σχετική φώτο) αλλά θυμάται κάτι με το οποίο επίσης δεν έχει και την καλύτερη σχέση (βλέπε πρωινό ξύπνημα) είναι ένα μυστήριο. Αλλά επιτρέψτε μου να σας μιλήσω λίγο για τον άνθρωπο αυτό με τα μαργαριτάρια και δεν αναφέρομαι στα γλωσσικά σαρδάμ που ενίοτε κάνει. Και με τη συνοδεία των Snow Patrol « Light up, light up / As if you have a choice / Even if you cannot hear my voice / I'll be right beside you dear» για ν’ ακούει και να μη φοβάται. Και δεν εννοώ την πτήση. Ξέρει εκείνη. Με θέα το Καβούρι και τον ήχο της θάλασσας, με απροσδόκητες επισκέψεις από ζώα του δάσους και με εμφάνιση αεροσυνοδού αφού είχε προηγηθεί ένα ποτό στα γρήγορα στο Γκάζι και με τα πολλά χιλιόμετρα στο γυρισμό να φέρνουν στο νου της παλιές συνήθειες, καινούριες ομοιότητες μα πάντα την ίδια βάση, την αγάπη της. Ξαπλωμένος δίπλα της, για πρώτη φορά χωρίς βιασύνες, χωρίς να πρέπει να φύγω σαν τον κλέφτη μες στη νύχτα, χωρίς να μείνει με το παράπονο ότι θα ξυπνήσει και δε θα με βρει δίπλα της, χωρίς να ροχαλίζει, μόνο με κεριά να φωτίζουν το χώρο κι ένα ράδιο να παίζει σε χαμηλή ένταση όλο το βράδυ, τραγούδια που στην πλειονότητα τους ακούμε και λέμε ότι έχουν γραφεί όχι απλά για εμάς αλλά και για εκείνη τη στιγμή που ζούμε όταν τ’ ακούμε. Και το ξύπνημα μοναδικό, το καλύτερο όλων, με περιποίηση που περιελάμβανε από ντύσιμο μέχρι πλύσιμο, μοναδική αφοσίωση, μοναδική εμπειρία για μένα, υπόσχεση για τα επόμενα μαζί με πρωινά που δε θα έχουν μόνο χυμό και κορν φλέικς. Αυτά τα πρωινά λοιπόν είναι το φυλαχτό της κι η ανάσα της για τις μέρες που έρχονται. Και που θα περάσουν πιο γρήγορα απ’ όσο φαντάζεσαι.

Δεκαπέντε χρόνια πριν

Άκουσα αυτόν εδώ τον τύπο τότε, για πρώτη φορά και είχα συγκλονιστεί από το ταλέντο του. Απίστευτη μουσική από έναν μάλλον άγνωστο μουσικό στην Ελλάδα εκείνα τα χρόνια. Θυμάμαι τον Οκτώβρη που της είχα αφιερώσει ένα τραγούδι του και δάκρυσε. Η αγάπη της είναι πιο οικουμενική κι από τη μουσική. Τώρα που φεύγω θα έχω μαζί μου όλα τα cd του, για να μου τη θυμίζουν.

National Road

Ήταν ένα από εκείνα τα μαγαζιά που κάθε χρόνο αλλάζουν όνομα και σχήμα, μα η πελατεία μένει πάντα σταθερή. Εγώ το γνώρισα ως «caramela live» και από τότε δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να ξαναπάει. Η παρέα ήταν κάπως άκυρη, ένα ζευγάρι πρόσφατα αρραβωνιασμένο, ο ξάδερφος της κοπέλας κι εγώ σ’ ένα τραπέζι που για να το κλείσουμε χρειάστηκε η μεσολάβηση διάσημου γιατρού της πόλης. Η πρώτη τραγουδίστρια που εμφανίστηκε ήταν μια μετριότητα, τόσο από εμφάνιση, όσο και από φωνή. Ξανθό μαλλί, βυζί τούμπανο σιλικονάτο και άχαρη κίνηση.

Μόλις όμως βγήκε η δεύτερη χρειάστηκε να κατεβάσω μια γενναία γουλιά από το ουίσκι μου. Πράσινα μάτια που έβρισκαν στόχο με τη μία, μαύρα μαλλιά, ψηλή και με πολύ στητό στήθος μετρίου μεγέθους του οποίου τις ρώγες άρχισα να φαντάζομαι στο στόμα μου αυτόματα μόλις την είδα. Παρήγγειλα αμέσως δέκα πανέρια με λουλούδια και της τα έριξα. Μου χαμογέλασε και μου επέστρεψε μερικά. Αν ήμουν στο Φάληρο, ήξερα ότι θα μπορούσα να σπάσω και μερικά πιάτα, αλλά αυτή η επιλογή στο μαγαζί που ήμουν δεν υπήρχε κι έτσι μόνο με πανέρια μπορούσα να εκτονωθώ. Στη συνέχεια βγήκε το μεγάλο όνομα το μαγαζιού αλλά εμένα ο νους μου ήταν αλλού. Περίμενα τη δεύτερη εμφάνιση της και φανταζόμουν πως θα’ ναι το φόρεμα της.

Μαύρο όπως το περίμενα, μ’ ένα θανατερό σκίσιμο, η θέα από τα μπούτια της μέσα απ’ τις μαύρες κάλτσες με τρέλαινε όσο τίποτα άλλο. Όταν έφυγε απ’ την πίστα περίμενα πέντε λεπτά και πήγα να τη βρω στο καμαρίνι της. Πήρα από το μπαρ μια σαμπάνια και δύο ποτήρια και μπήκα χωρίς να περιμένω ν’ ακούσω τα καθιερωμένα ύστερα από ένα χτύπημα πόρτας. Φορούσε μόνο τις κάλτσες της, τις ψηλοτάκουνες γόβες της κι ένα στραπλες σουτιέν. Είχε βγάλει το φόρεμα και γύρισε τρομαγμένη να δει ποιος μπήκε χωρίς να προλάβει να κρύψει το κοντοκουρεμένο μουνάκι της. Άνοιξα τη σαμπάνια και σερβίρισα, ενώ εκείνη φόρεσε ένα κοντό και άνετα φορεματάκι που το είχε μάλλον για τα ενδιάμεσα του προγράμματος.

Με ευχαρίστησε για τα πολλά λουλούδια και κόλλησα τα χείλη μου στα δικά της. Δεν την άφηνα να πάρει ανάσα κι έτσι εκείνη άφησε το ποτήρι με τη σαμπάνια να πέσει κι άρχισε να μου χτυπάει τους ώμους με τις γροθιές της ενώ εγώ την έσφιγγα με το ένα χέρι από τη μέση πάνω μου και το άλλο της κρατούσε σταθερά το κεφάλι. Χαλάρωσα την πίεση κι έφερε τα χέρια της γύρω από το λαιμό μου χαϊδεύοντας τα μαλλιά μου κι άρχισα να τη ρουφάω στο λαιμό. Έριξα την τιράντα από το φόρεμα της και η γλώσσα μου πήγε από το λαιμό στους ώμους της για να κατέβει ως το στήθος της που είχα προηγουμένως απελευθερώσει από τα δεσμά του σουτιέν. Οι ρώγες της σκλήρυναν κι εγώ τις πήρα αμέσως στο στόμα μου, δεν τις χόρταινα, τις ρουφούσα, τις έγλειφα, τις πιπιλούσα, τις δάγκωνα ενώ με τα χέρια μου πίεζα το στήθος της.

Το χέρι της διέτρεξε όλη την πλάτη μου και τελικά το έφερε μπροστά για να μου πιάσει τον πούτσο. Πάντα με το ένα χέρι μου κατέβασε το φερμουάρ και τον έβγαλε έξω. Άφησα τις ρώγες της κι εκείνη γλίστρησε προς τα κάτω και τον πήρε στο στόμα της. Τον έγλειφε με φρενήρη ρυθμό ενώ εγώ της έλεγα πως είναι η καλύτερη πουτάνα. Τη σήκωσα και την έβαλα πάνω στην τουαλέτα σπρώχνοντας τα καλλυντικά της. Έμπαινα γρήγορα και βίαια μέσα της ενώ εκείνη άφηνε τα σημάδια της στην πλάτη μου χρησιμοποιώντας τα νύχια της. Την χαστούκιζα στο πρόσωπο κι εκείνη προσπαθούσε να με δαγκώσει.

Την έβαλα να καθίσει στα τέσσερα σε μια πολυθρόνα που υπήρχε εκεί και μ’ ένα φουλάρι που είχε της έδεσα τα μάτια. Πήρα και μια λεπτή κόκκινη ζώνη που ήταν κρεμασμένη σ’ έναν καλόγερο και άρχισα να τη μαστιγώνω. Τινάχτηκε στην αρχή κι έτσι αναγκάστηκα να της δέσω και το στόμα μ’ ένα δεύτερο φουλάρι για να μην μπορεί να ουρλιάξει και ν’ ακούγονται μόνο τα βογκητά της. Το σώμα της γυάλιζε από τον ιδρώτα, άφησα τη ζώνη και τα χέρια μου πήγαν ξανά στο στήθος της. Τσιμπούσα και έτριβα τις ρώγες της και είχα έρθει τόσο κοντά της που ο πούτσος μου άγγιζε το μουνί της αλλά δεν της τον έβαζα.

Προσπαθούσε να μιλήσει αλλά το φουλάρι την εμπόδιζε, της χτυπούσα τα κωλομάγουλα και έβγαζε αναστεναγμούς ευχαρίστησης, της είπα ότι θα τη γαμήσω μόνο από κώλο έτσι στεγνά και πάλι κάτι προσπάθησε να πει αλλά η προσπάθεια της ήταν μάταιη. Τον ακούμπησα στον κώλο της κι άρχισε να κουνιέται προσπαθώντας ν’ αποφύγει το μοιραίο. Ξαναπήρα τη ζώνη στα χέρια μου και της έδωσα να καταλάβει ότι δεν πρόκειται να τ’ αποφύγει γι’ αυτό θα ήταν καλύτερα να σταματήσει ν’ αντιστέκεται. Ελευθέρωσα το στόμα της και τα πρώτα της λόγια ήταν «γάμησε με σε παρακαλώ, χώσ’ τον μου αμέσως, σε ικετεύω». Έβαλα το χέρι μου στο μουνί της, έκαιγε, κι έσκυψα για να το γλείψω. Η κλειτορίδα της είχε πρηστεί και η γλώσσα μου έπαιρνε όλα τα υγρά της. Πήρα το φουλάρι και την σκούπισα κι ύστερα σηκώθηκα όρθιος και μπήκα απότομα μέσα της έτσι όπως ήταν σχεδόν στεγνή. Της τράβαγα τα μαλλιά και τη σφυροκοπούσα χωρίς οίκτο, χωρίς να με νοιάζει αν πονάει μέχρι που δεν κρατήθηκε άλλο κι έχυσε απανωτά δύο φορές.

Τότε, με τον πούτσο λουσμένο απ’ τα υγρά της και χωρίς να το σκεφτώ δεύτερη φορά τον κάρφωσα στον κώλο της και με το χέρι μου της έκλεισα το στόμα. Με δάγκωσε τόσο δυνατά που νόμισα ότι θα μου έχει κόψει τα μισά δάχτυλα. Με το χέρι μου πάντα μέσα στο στόμα της την εκθείαζα για τον κώλο της κι εκείνη τον κούναγε για να με φτιάξει περισσότερο. Έχυσα μέσα της αλλά δεν την άφησα να σηκωθεί γιατί ήθελα να κοιτάζω τα χύσια μου να στάζουνε και να κυλάν σιγά σιγά προς τα έξω. Τα πήρε με τα δάχτυλα της και τα έγλειψε. Στη συνέχεια κάθισα εγώ στην πολυθρόνα κι εκείνη γονατιστή ξεκίνησε να με γλείφει από τα πόδια μέχρι τον πούτσο. Την έβαλα να ξαπλώσει στο πάτωμα και ν’ αυνανιστεί. Με το ένα χέρι έτριβε την κλειτορίδα της και με το άλλο εναλλάξ τις ρώγες της. Μόλις έχυσε, μπήκα μέσα της και έσφιξε τα πόδια της γύρω από τη μέση μου. Τα τακούνια της με κάρφωναν αλλά αυτό μ’ έκανε να τη γαμάω πιο δυνατά και να τη βάζω να μου λέει πόσο καριόλα είναι και πόσο πολύ γουστάρει να πηδιέται.

Ήρθε από πάνω μου και κουνούσε τη μέση της δαιμονισμένα. Η ευλυγισία και η ταχύτητα της ήταν κάτι που δεν είχα ξαναδεί σε όλη τη ζωή μου, ανεβοκατέβαινε απίστευτα γρήγορα ή κουνιόταν κυκλικά ενώ εγώ έπαιζα με το στήθος της ή την χαστούκιζα στον κώλο. Τα υγρά της δεν άργησαν να με πλημμυρίσουν. Έπεσε σχεδόν ξέπνοη πάνω μου και οδήγησα το κεφάλι της στον πούτσο μου. Τον ρούφηξε χωρίς δισταγμό και τη στιγμή που είχε στο στόμα της τ’ αρχίδια μου την έχυνα στο πρόσωπο κι εκείνη με κοίταζε με το πιο καυλιάρικο βλέμμα που είχα δει ποτέ. Έφυγα από την πίσω πόρτα του μαγαζιού έχοντας ως λάφυρο στην τσέπη μου τις κάλτσες της.

Στο γάμο του Καραγκιόζη

Όσο θέλεις βρόντα

Διαδρομές

- Φεύγεις για Αλεξανδρούπολη.
- Πότε;
- Το Σάββατο.
- Για πόσο;
- Όσο χρειαστεί να τους στρώσεις. Κλείσε εσύ ξενοδοχείο και αυτοκίνητο, θα πας απροειδοποίητα.
- Να φύγω Κυριακή τότε;
- Γιατί;
- Γιορτάζει η μάνα μου το Σάββατο.
- Θα της ευχηθείς το πρωί, πρέπει το Σάββατο να είσαι εκεί.

Μη με φιμώνεις

Είναι ο μόνος τρόπος για ν' ακούσεις όσα δεν πρόκειται να πω.