.VS.

-Θυμάσαι που σου γρατσούνισα το αγαπημένο σου cd του Μπετόβεν;
-Ναι.
-Ένιωθα το κατσαβίδι σαν ένα πέος που σε ξεσκίζει.
-Θυμάσαι που σου έστειλα πίσω όλα τα γράμματα σου;
-Ναι.
-Δεν ένιωθα τίποτα.

Μια Πείνα Κωλάρα

Δυο ? τρεις βδομάδες πιο πριν σκέφτηκα πως η Πίνα Κολάδα χαραμίζεται και το Πείνα Κωλάρα σίγουρα θα ήταν το καταλληλότερο όνομα για ένα τέτοιο κοκταίηλ. Περί του ποστ δεν έχω να γράψω κάτι άλλο, κάνει και μια ζέστη, θα τη βγάλω με Λέοναρντ Κοέν μέχρι να σουρουπώσει.

48 λεπτά

Το καταμαράν έφευγε στις εννέα και τέταρτο ακριβώς. Δώσαμε ραντεβού στις οκτώ, να φάμε και καμιά τυρόπιτα σαν άνθρωποι, να πιούμε κι έναν καφέ με φόντο το λιμάνι και ν’αναχωρήσουμε για το κοσμοπολίτικο Αγκίστρι. Να όμως που μια απρόσμενη στάση στο μετρό μας έκανε να συναντηθούμε δέκα λεπτά αργότερα και να πηγαίνουμε προς την αποβάθρα Ε9 για να αγοράσουμε τα εισιτήρια μας. Με χαλαρό βηματισμό φτάνουμε σε κάτι εκδοτήρια και μας λένε ότι φεύγει τώρα ένα πλοίο. Διευκρινίζουμε ότι θέλουμε το καταμαράν και μας λένε να ρωτήσουμε πιο δίπλα. Πάμε στο πιο δίπλα και μας λένε ότι το καταμαράν έχει πρόβλημα και να τρέξουμε αν θέλουμε να προλάβουμε τον Αία γιατί μετά θα έπρεπε να φάμε πολλές τυρόπιτες μέχρι το επόμενο. Βουρ για τον Αία λοιπόν και νιώθαμε ότι ένα σκατοκάρμα πλανάται στην ατμόσφαιρα αφού δεν ήταν δυνατόν και το μετρό να έχει στάση αλλά και το καταμαράν να μη δουλεύει μια απλή Παρασκευή χωρίς ιδιαίτερη κίνηση στο λιμάνι. Δίπλα μας ένα ζευγαράκι με βαθύτατες φιλοσοφικές παύλα υπαρξιακές αναζητήσεις. «Τι να γυρεύουν άραγε όλα αυτά τα πλοία στη θάλασσα;», «Μία φορά συνέδεσα την κεραία του ραδιοφώνου με της τηλεόρασης κι έπιανε καμπάνα», «Με περνάς για ηλίθια;», «Είμαι παράξενη εγώ» και άλλα τέτοια γλυκανάλατα με το τρανζιστοράκι της σκοπιάς και της βοσκής να παίζει Τάμτα στην καλύτερη των περιπτώσεων οπότε κι εγώ αποφάσισα να κάνω πως ροχαλίζω για να γίνει η ατμόσφαιρα πιο ερωτική. Φτάνοντας στο Αγκίστρι πάμε ν’αφήσουμε τα πράγματα και μετά βόλτα για καμιά παραλία. Στη ρεσεψιόν μας λένε ότι γενικά έχει αέρα και κανένας δεν κάνει μπάνιο γιατί έχει κύμα. Τέτοια τύχη σκέφτομαι και πάμε να δούμε τι παίζει με το λεωφορείο του νησιού για να δούμε και τα διπλανά χωριά. Το λεωφορείο είχε χαλάσει εδώ και μία εβδομάδα κι έτσι πήγαμε να νοικιάσουμε ένα σκουτεράκι για να κάνουμε τη δουλειά μας. Την επόμενη μέρα το απόγευμα πάμε να βγάλουμε χρήματα από το μοναδικό ΑΤΜ του νησιού το οποίο δε μπορούσε να μας εξυπηρετήσει προσωρινά. Όπως επίσης δε μπορούσε να εξυπηρετήσει και κανέναν άλλον γιατί προφανώς ξέμεινε από ρευστό. Το ίδιο πάθαμε κι εμείς και βάλαμε τη λογική να δουλέψει. Θα πληρώναμε με την κασκαρντ το ξενοδοχείο και κάπως θα τη βγάζαμε πέρα με τα υπόλοιπα ρευστά. Πάμε στο δωμάτιο, ψάχνουμε και σε κάτι τσεπάκια και βρίσκουμε και άλλα 50 ευρώ τα οποία μας έκαναν να πανηγυρίσουμε κι έτσι είπαμε να πάμε και σ’ένα θερινό να δούμε τον Καζανόβα για να γελάσουμε λιγάκι. Αμ δε! Τον είδαμε τον Καζανόβα μεν με μπόλικη λογοκρισία δε διότι το μηχάνημα της προβολής δεν έλεγε να δουλέψει και συνήθως ακούγαμε Λάμψη FM βλέπαμε και καμιά εικόνα αλλά το νόημα το πιάσαμε. Αυτό το τριήμερο δεν πήγαινε καθόλου καλά. Πάμε την επομένη να πληρώσουμε στο ξενοδοχείο και μας λένε ότι δεν έχουν μηχάνημα για κάρτα. Ωραία φέτα σκεφτόμαστε και δίνουμε από τα ελάχιστα μετρητά μας. Πάμε για μπάνιο, παίρνουμε και κάτι καφεδάκια και πάω στην επιστροφή να πληρώσω το σκούτερ. Ο τύπος μου λέει 40 ευρώ και του λέω ότι με έσφαξε πισώπλατα. Τόσο το νοίκιασα και στη Μύκονο του λέω για τρεις μέρες και γεμάτο βενζίνη και μου δείχνει τα κιτάπια του για να πειστώ ότι σε όλους τόσο το νοικιάζει. Βρε το Αγκίστρι σκέφτομαι και του δίνω 35 ευρώ ενώ είχα προετοιμαστεί ψυχολογικά για 20 με 25. Τηλεφωνώ έντρομος και λέω «Μην παραγγείλεις τίποτα, στο πορτοφόλι έχω ένα ευρώ και κάτι». Βάζουμε κάτω τα ψιλά και καταφέρνουμε ν’αγοράσουμε μία αμίτα, μία κόκα κόλα, ένα κρακεράκι και μια Κυριακάτικη ενώ στην τσέπη μας έμειναν 48 λεπτά. Του πούστη είπαμε και να βουλιάξει το πλοίο δε θα μας χρειαστούν περισσότερα!

Κίνηση

Γλέντι μέχρι πρωΐας

Από φόβο και μόνο μην έρθει αυτή με τη μείωση του σταθερού τηλεφώνου περίμενα να πάει 3:30 για να κοιμηθώ γεγονός που όπως παρατήρησα με έκανε να κοιμηθώ τουλάχιστον μία ώρα λιγότερο. Δε ξέρω τι περίεργο παιχνίδι της φύσης είναι αυτό ξέρω όμως ότι σήμερα που ο Χαϊλάντερ εισηγητής του σεμιναρίου έλεγε για ακόμη μία φορά πράγματα για να σε πάρει ο ύπνος εγώ ξεκίνησα να σχεδιάζω τη φάτσα του διότι δεν έβρισκα τίποτα καλύτερο να κάνω. Το θέμα βέβαια είναι ότι εγώ από σχέδιο δε σκαμπάζω τίποτα οπότε είχαμε ένα κοινό με τον τύπο. Κάναμε ταυτόχρονα κάτι που δε σκάμπαζε κανείς μας χωρίς να δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή ο ένας στον άλλον. Η υπαστυνόμος δίπλα μου φροντίζει να κρατάει σημειώσεις κυρίως σε αυτά που της λέω εγώ ενώ η αστυφύλακας απέναντι δε ξαναφόρεσε τους πράσινους φακούς της ενώ είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι ψάχνει για γκόμενο. Η υπαστυνόμος από την άλλη ούτε έχει γκόμενο και μάλλον δε θέλει να βρει. Δυστυχώς νομίζω ότι δεν είναι λεσβία οπότε το πράγμα αποκτά αυτομάτως μηδενικό ενδιαφέρον. Κάτι λέγαμε για κινητά σήμερα και μου λέει ότι δεν το χρησιμοποιεί καθόλου. Πάω σπίτι κοιμάμαι το κλείνω, ξυπνάω το ανοίγω, κάνω γυμναστική το κλέινω, βλέπω τηλεόραση το ανοίγω, πέφτω για ύπνο το κλείνω, τις πιο πολλές ώρες το έχω κλειστό. Η μόνη της επανάσταση απ' ότι κατάλαβα είναι ότι μπήκε στη σχολή της αστυνομίας με τρία σκουλαρίκια. Όταν βαριόμαστε λέμε για αγήματα, όπλα, βολές, καψόνια και τέτοια πράγματα. Ούτε με καμιά παλιοσειρά από το στρατό να μιλούσα δηλαδή. Ώρα για μπάνιο.

Οπτικά Λάσκαρη

Διότι με αυτά τα βυζιά σίγουρα θα σας πεταχτούν τα μάτια έξω κι επομένως θα χρειαστείτε γυαλιά...

Η πεθερά κάνει τσιμπούκια

Σήμερα στο σεμινάριο κόντεψε να με πάρει ο ύπνος, ο τύπος ήταν τόσο βαρετός, δεν ήξερε και πολλά οπότε πήγε χαμένη η μέρα. Μετά μου έτυχε το περιστατικό με την πλασιέ μείωσης σταθερού τηλεφώνου (βλέπε προηγούμενο ποστ) κι έτσι είπα να τη γαμήσω τελείως τη μέρα και κοίταζα να δω μέσω ποιών αναζητήσεων έρχεται ο κόσμος στο blog μου. Το "Η πεθερά κάνει τσιμπούκια" ήταν πολύ καλό αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ακολουθεί η σχετική λίστα:

• φαινόμενο ρούχα ενδύματα
• τα λογια και τα χρονια τα χαμενα
• σαμαρινα+φωτογραφιες
• μπήλιω τσουκαλά φωτογραφία
• ΕΡΩΤΙΚΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΕΙΧΑ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ
• ΣΑΛΩΜΗ ΠΕΡΤΟΥΛΙ
• ισολογισμός 2005 ΟΤΕ
• Σιδερένια εφηβικά κρεβάτια
• τράπουλα της κατίνας διευκρινήσεις
• σχολικές πίπες
• ΑΡΓΕΝΤΙΝΙΚΟ ΦΑΓΗΤΟ
• ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΚ ΓΑΡΜΠΗ
• ΣΧΟΛΗ ΦΩΤΟΜΟΝΤΕΛΩΝ
• μαστορέματα
• φωτογραφιες Ελένης Μενεγακη
• καρπούζι καλιέργεια
• ΝΙΚΟΣ ΚΟΕΜΤΖΗΣ
• Φωκίωνος Νέγρη
• ΜΠΛΟΥΤΟΥΘ ΣΤΥΛΟ
• ΒΑΘΕΙΑ ΤΣΙΜΠΟΥΚΙΑ
• Μοσχολιού
• νερό με το κόσκινο + παροιμία
• ΚΑΚΟΣΑΛΕΣΙ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ
• ΨΑΡΕΜΑ
• τολμηρα συνολακια

Παρατηρώ ότι τα τσιμπούκια έχουν πέραση οπότε θα συνεχίσω να γράφω πίπες για να με διαβάζει ο κόσμος.

Πραγματικά χωρίς Αιδώ

Έχω ξαπλώσει για έναν μεσημεριανό υπνάκο από αυτους τους καλούς που κρατάνε τουλάχιστον τρεις ωρίτσες αλλά ποτέ πάνω από πέντε. Δεν έχουν περάσει πάνω από δεκαπέντε λεπτά απ' την ώρα που έχω αρχίσει να νιώθω τη χαλάρωση να με κυριεύει και ακούω τον ήχο του κουδουνιού. Πετιέμαι και βλέπω από το θυροτηλέφωνο μια νεαρά κορασίδα. "Κάποιος μου έκανε δώρο βίζιτα!" σκέφτηκα και με όσο πιο λάγνα φωνή μπορούσα είπα ένα "Παρακαλώ;" το οποίο από μόνο του έλεγε πολλά. "Για τη μείωση του σταθερού τηλεφώνου" μου είπε και άναψαν τα λαμπάκια μου. Το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι μου αλλά προσπάθησα να σκεφτώ ψύχραιμα. Τσέλιγκα δεν έχεις πολύ χρόνο στη διάθεση σου, είπα από μέσα μου ενώ απ' έξω μου με την ίδια λάγνα φωνή της έλεγα να περάσει στον έκτο αλλά να μη χρησιμοποιήσει το ασανσέρ γιατί έκανε μερικές διακοπές σήμερα κι έχουμε φωνάξει το συνεργείο για επισκευή. Τρέχω στη ντουλάπα με τα χειμωνιάτικα και βρίσκω ένα ζευγάρι μάλλινες κάλτσες από αυτές που μας είχαν δώσει στο στρατό. Τη βάζω μέσα από το σώβρακο και πραγματικά μένω ακόμη κι εγώ έκπληκτος από το φούσκωμα που σχηματίζεται. βγάζω το φανελάκι μου και τρέχω στην κουζίνα. Καθαρίζω ένα αγγουράκι άξιο αναφοράς για το μέγεθος του και το ταράζω στη σαντιγύ. Πράξη τρίτη και τελευταία. Ένα σιντί του Μπετόβεν στο στερεοφωνικό και άνοιγμα της πόρτας για την υποδοχή. Ο ήχος από τα τακούνια στις σκάλες με έκανε να σκεφτώ "πρέπει να σου βγήκε η γλώσσα μωρή καριόλα" και όντως την εία να ξεπροβάλλει ελαφρώς αναψοκοκκινισμένη και προσπαθώντας να δείξει ότι δε συμβαίνει και τίποτα. Χαμογελώ και λέω "Πριν αρχίσουμε να κεράσω ένα δροσερό νεράκι;", "Αν έχετε την καλοσύνη" μου απαντά και της κάνω νόημα να περάσει. Κατευθύνομαι στην κουζίνα ενώ εκείνη στέκεται όρθια και δεν πάει να καθίσει στον καναπέ. Βγάζω από την κατάψυξη κάτι παγωτίνια που είχαν περισσέψει, στο άλλο χέρι κρατάω το ποτήρι και το αγγούρι το κρατάω με το στόμα. Της κάνω νόημα να πάρει παγωτίνι αλλά αρκείται στο νερό. Βγάζω το αγγούρι τότε, χτυπάω ένα με σοκολάτα κι ένα με κρέμα και γλείφω λίγη σαντιγύ από το αγγούρι. Με ρωτάει αν ενδιαφέρομαι να μειώσω το λογαριασμό του τηλεφώνου μου. Πολύ ευχαρίστως λέω και της προτείνω να καθίσουμε στον καναπέ για να μου τα εξηγήσει πιο άνετα. Βλέπω τη δυσφορία της αλλά δε μπορεί να κάνει και αλλιώς. Θρονιάζομαι δίπλα της και την ακούω να λέει διάφορες μαλακίες για τον ΟΤΕ και τις χρεώσεις. Τη ρωτάω το όνομα της. Της λέω το πρόβλημα μου αμέσως. "Ξέρεις Σοφία εγώ παίρνω πολλά 090 για ξεκάβλωμα και ταρώ, σε αυτά τι χρεώσεις έχετε εσείς;". Δεν ήξερε να μου απαντήσει και τη ρώτησα αν ήθελε λίγο από το αγγούρι μου. Αρνήθηκε κι εγώ έβαλα τα κλάμματα κι άρχισα να κοπανιέμαι στον καναπέ. Το τελευταίο πράγμα που άκουσα ήταν ο ήχος από τα τακούνια στις σκάλες...

Κουτούλησε το Ματεράτσι

Κυκλοφόρησε κιόλας το πρώτο φλασάκι με το Ζιντάν να πρέπει να κουτουλήσει πολλούς Ματεράτσι μέσα στο γήπεδο. Κατ' αντιστοιχία με τα προηγούμενα που είχαν θέματα όπως πιτώστε τον Μπιλ Γκέιτς, πιπώστε τον Μπιλ Κλίντον και κάντε ότι σας κατέβει στον Τζορτζ Μπους η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη.

http://widelec.org/zidane.html

Χωρίς Εδώ

Ξεκινάει αύριο το επετειακό Rockwave και καλούμεθα όλοι εμείς να το τιμήσουμε με τούρτες στα χέρια τις οποίες και πρέπει να πετάξουμε στα μούτρα των διοργανωτών αλλά και όλων όσων μας παροτρύνουν να πάμε στη χειρότερη διοργάνωση όλων των εποχών. Οι τούρτες δύναται αντί για κεράκια να έχουν ζωγραφισμένες δύο μούντζες έτσι ώστε και ο σημαδιακός αριθμός 10, όσα και τα χρόνια που κλείνει το φεστιβάλ να απεικονίζονται αλλά κυρίως η χαρά με την οποία υποδεχόμαστε τα ηχηρά ονόματα που οι καλοί διοργανωτές φέρνουν αποκλειστικά και μόνο για μας. Την πρώτη μέρα θα δούμε τον Άξελ Ρόουζ με νέα παρέα αλλά το ίδιο όνομα γιατί έτσι τους αρέσει. Η πρώτη τους συναυλία στο ΟΑΚΑ πριν πολλά χρόνια ήταν άκρως απογοητευτική, ούτε στον πειρασμό δε μπαίνεις για να πας μέχρι τη Μαλακάσα και μάλιστα με το κίνδυνο βροχόπτωσης. Πάμε και στη δεύτερη, μεγάλη μέρα. Κρίμα που η διοργάνωση δε συμπίπτει με το θερινό ηλιοστάσιο έτσι ώστε πραγματικά να μιλάμε για τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου γιατί αλλιώς κλάφτα Χαράλαμπε. Το μεγάλο όνομα θα είναι οι δικοί μας Φερδινάρδοι, το συγκρότημα με την τεράστια ιστορία των δύο δίσκων στο ενεργητικό του το οποίο θα σαγηνεύσει γι’ άλλη μία φορά τα πλήθη. Για τόσο ηλίθιους μας περνάνε δηλαδή που θα πρέπει να λέμε κι ευχαριστώ που βλέπουμε ένα συγκρότημα της σειράς. Για τη μέταλ μέρα δεν έχω να πω και πάρα πολλά, έχω κλείσει τα 18, ευχαριστώ δε θα πάρω άλλο. Δύο μέρες rockwave και άλλες τρεις συναυλίες μες στο καλοκαίρι σου φτιάχνουν ένα κοστουμάκι των διακοσίων ευρώ που το’χεις και το χαίρεσαι. Υπάρχει βέβαια και η λύση για τα φεστιβάλ του εξωτερικού όπου μπορείς να δεις μαζεμένα πολύ καλύτερα συγκροτήματα κι αν βαστάει η τσέπη σου κάθεσαι και λίγο παραπάνω να δεις τίποτα στη χώρα που θα πας. Αλλά αυτά όχι εδώ.

Η ταύτιση

Η καθυστερημένη (ως προς το χρόνο) αστυφύλακας ήρθε σήμερα μ’ ένα άσπρο φόρεμα και σκέφτηκα πόσο τυχερός ήμουν που είχα φορέσει το άσπρο μου σώβρακο. Θα μπορούσα να της πω ότι δεν ήταν η μόνη που φορούσε άσπρα κι εκείνη σίγουρα θα με κοιτούσε μ’ένα βλέμμα γεμάτο απορία το οποίο όμως αυτή τη φορά θα ήταν καστανό γιατί σήμερα δεν είχε προλάβει να φορέσει τους έγχρωμους φακούς επαφής της. Γενικά πρέπει να έχει κάποιο πρόβλημα με τον ύπνο της διότι μένει σε απόσταση είκοσι λεπτών με τα πόδια και καταφέρνει να έρχεται πάντα καθυστερημένη με ώρα προσέλευσης οκτώ και τριάντα. Θα μου πείτε πολλοί άνθρωποι δε μπορούν να ξυπνήσουν αυτές τις ώρες. Ναι αυτό είναι αλήθεια όμως η συγκεκριμένη κανονικά είναι στη δουλειά της από τις επτά που είναι απόσταση πάνω από είκοσι λεπτά με το αυτοκίνητο επομένως τώρα με το σεμινάριο θα έπρεπε να ήταν η καλύτερη της. Τελικά της είπα πως αν και Παρασκευή είναι της Αγίας Κυριακής κι εκείνη μου απάντησε πως της Αγίας Παρασκευής πέφτει Τετάρτη αν και δεν είναι λίγες οι φορές που έχει πέσει Κυριακή. Εγώ που έπιασα το υπονοούμενο τη ρώτησα αν πηγαίνει και στα Τέμπη να το γιορτάσει αλλά εκείνη μου είπε ότι δεν έχει πάει ποτέ και άρχισα να της λέω για τις εποχές που πήγαινε ο κόσμος και έψηνε αρνιά δίπλα στο ποτάμι ενώ υπήρχε και το πλοίο της αγάπης που σε πήγαινε βόλτα στον Πηνειό. Κάπως έτσι είχα στο νου μου αυτό το πλοίο, με μπόλικη βλάστηση στις όχθες και το βουνό να ορθώνεται μέσα απ’ τα νερά κι όταν πήγα στο στρατό έμαθα ότι το ίδιο όνομα έχει και η σκουπιδιάρα την οποία και τίμησα δύο φορές με την παρουσία μου χωρίς όμως να παρασημοφορηθώ για την πράξη μου αυτή. Να της πω να έρθει να μαζέψει τα σκουπίδια μου πήγαινε πολύ βαρύ ενώ σίγουρα ένα προκατοχικό σύνδρομο τσιγγουνιάς πρέπει να υπήρχε στα γονίδια της, διότι μία με τους φακούς, μία με κάτι παντόφλες που κατά λάθος της πάτησα δε δίστασε να με απειλήσει με το κόστος της αντικατάστασης τους. Μη έχοντας άλλη επιλογή της είπα ότι ο διπλανός της ο οποίος τυχαίνει να ήταν και συμφοιτητής μου είναι πελματολάγνος και πολύ ευχαρίστως θα της αγόραζε όσα ζευγάρια παπούτσια τραβούσε η ψυχή της αρκεί να τον άφηνε να τα μυρίσει πρώτα. Με κοίταξε μάλλον τρομαγμένη στην αρχή, με αποστροφή στη συνέχεια και με περιφρόνηση στο τέλος ενώ εγώ γαλήνιος και ψύχραιμος σκάλιζα τη μύτη μου μήπως και ματώσει για να δώσω ένα δραματικό τόνο στο όλο συμβάν. Τελικά ήρθε ο εισηγητής κι έδωσε τέλος στο διάλλειμα. Όταν σχολάσαμε κι αφού είχαμε φύγει και μισή ώρα νωρίτερα είχαμε στο μυαλό μας το Σαβ/κο που έφτασε κι ως εκ τούτου δε συνεχίστηκε αυτός ο ουσιαστικός διάλογος που είχαμε ξεκινήσει. Φαντάζομαι ότι τη Δευτέρα όλο και κάτι θα γίνει για να γελάσουμε πάλι. Τελικά τα σεμινάρια είναι ωφέλιμα κι ας μην το βγάζουν με την πρώτη ματιά.

Το σεμινάριο

Καθόμουν την προηγούμενη εβδομάδα στο γραφείο και σκεφτόμουν τι τραγική ημέρα επρόκειτο να είναι η Δευτέρα αφού είχα να συνεργαστώ με μία 100% ηλίθια, οι ερωτήσεις της οποίας είναι ικανές να σε οδηγήσουν στο φρενοκομείο. Κι ενώ σκεφτόμουν τρόπους διαφυγής για να κάνω μόνος τη δουλειά χτυπάει το τηλέφωνο και μια νεαρά φωνή με ζήτησε:
-Ο κύριος τσέλιγκας;
-Ο ίδιος.
-Σας τηλεφωνώ για το τάδε σεμινάριο που είχατε διαλέξει και το οποίο θα πραγματοποιηθεί από 3 μέχρι 14 Ιουλίου. Θα το παρακολουθήσετε τελικά;
-Βεβαίως.
-Ωραία δώστε μου τον αριθμό του φαξ σας για να σας στείλω τ’απαραίτητα έγγραφα.
Η από μηχανής Θεός μου άξιζε σίγουρα ένα κουτί εκλαιράκια και μία ανθοδέσμη με γλαδιόλες κι έτσι προετοιμάστηκα τη Δευτέρα με εμφάνιση γαμπρού, asics tiger, παντελόνι σωλήνα, φανελάκι αμάνικο με τυπωμένο το σύνθημα «ΑΕΛ και κόκα, σε βλέπω σαν μπόκα (τζούνιορς)». Δεν ήξερα πόση κίνηση θα συναντούσα στο ποτάμι κι έτσι έφτασα εκεί καμια ώρα νωρίτερα. Σχολιάσαμε για λίγο με το θυρωρό το μουντιάλ κι έπειτα ανέβηκα στο κυλικείο. Ήπια ένα καφέ και έψαξα για την αίθουσα που έγραφε το χαρτί που είχα στα χέρια μου. Κάθισα κάπου στη μέση και περίμενα να μαζευτούμε σιγά σιγά. Σε κάποια φάση ήρθε ένας τύπος ο οποίος πρέπει να ήταν Λαρισαίος και υπό συνθήκες θα μπορούσε να ήταν και θείος μου ο οποίος όμως δεν ήταν ο εισηγητής κι έλεγε διάφορα πράγματα γενικού ενδιαφέροντος ενώ σε κάποια φάση ήρθε κι ο τύπος που θα μας έκανε το μάθημα και έπειτα από μερικά λεπτά φιλοφρονήσεων αρχίσαμε τις συστάσεις. Ψυχοθεραπευτική ομάδα κανονικά, είμαι ο τάδε, δουλεύω εκεί, αγαπώ τη ζωή και στο μουντιάλ υποστηρίζω την Ιταλία. Κατάλαβα ότι ο τύπος ήταν άσχετος ενώ και ο διπλανός μου εκ δεξιών ήταν άτομο περιορισμένης αντίληψης γενικά. Το ζήτημα απέκτησε ενδιαφέρον όταν έφτασε μια καθυστερημένη (μόνο ως προς την ώρα) νεαρά η οποία φορούσε ένα αμάνικο μπλουζάκι με τη στάμπα Ροντέο Γκερλ, τις εντυπώσεις όμως κέρδιζαν τα μάτια της τα οποία είχαν ένα γαλαζοπράσινο χρώμα σαν νερά τροπικής παρθένας παραλίας. Στο διάλειμμα τη ρώτησα αν είχε καταγωγή από τη Νότια Καρολάινα ή αν είχε συγγενείς στο Τέξας αλλά τελικά έμαθα ότι ήταν απ’ τους εξωτικούς Καρδιτσίους Νήσους και ήτο αστυφύλακας γι’ αυτό και θεώρησα καλό να την ενημερώσω για το τεράστιο χιτ του Απόστολου του Σουγκλάκου «Αστυνομικίνα» από το πρώτο του cd Ραπ-ίσματα. Κι ενώ ήμουν σίγουρος ότι αυτή τη συγκεκριμένη είχε στο νου του όταν έγραφε το άσμα πιάσαμε μία κουβέντα περί καταγωγών κι έτσι ξεκίνησα να εξηγώ για το Ρωσοπόντιο θείο ενός Κρητικού παιδιού από το σεμινάριο που είχε φύγει μετανάστης στη Γερμανία πολλά χρόνια πριν το μουντιάλ και είχε παντρευτεί μια ανηψιά του Μπενζ, αυτού του γνωστού με τις Μερτσεντές η οποία για να τον τιμήσει άλλαξε το όνομα της σε Μπενζαμίδου γεγονός που δεν της το συγχώρησε ποτέ η οικογένεια της. Λέγοντας λοιπόν αυτές τις μαλακίες οι οποίες όμως επ’ ουδενί δεν υπερίσχυαν αυτών που έβγαιναν από το στόμα του εισηγητή τις οποίες βαφτίζαμε και σεμινάριο βλέπω τη νεαρά κορασίδα βουρκωμένη από το κλάμα να τρέχει μακριά. Κανα πεντάλεπτο αργότερα τη βλέπω να έρχεται.
-Μην τολμήσεις να ξαναμιλήσεις παραλίγο να χάσω το φακό μου! Κάνει και 32 ευρώ.
-Ημερήσιοι είναι;
-Όχι μηνιαίοι.
-Σε κλέψανε, 12 κάνουν.
-Είναι και έγχρωμοι.
-Δηλαδή αυτό δεν είναι το φυσικό σου;
-Όχι.
-Και ποιό είναι;
-Σαν το δικό σου.
-Πλάκα κάνεις.
-Όχι.
-Μάλιστα, ωραία.
Στη συνέχεια έμαθα ότι είχε μόλις 1.25 βαθμό μυωπίας και κατάλαβα ότι ο μόνος λόγος για τον οποίον φορούσε τους φακούς ήταν το χρώμα.

Βάλε χρώμα στη ζωή σου λοιπόν το καλοκαιρινό μας σύνθημα, εγκαταλείπω διότι με καλούν για φαγητό.

Ρομάντσο

Ο έρωτας στα χρόνια της μιζέριας, το πανηγύρι των Αγίων Αναργύρων και δύο προημιτελικοί

- Φίλε λέμε να μαζευτούμε το βράδυ για τον αγώνα.
- Χμμ, δεν το βλέπω για μένα ρε boy.
- Γιατί ρε, τους έχω μαζέψει όλους.
- Μωρέ έχουμε επέτειο με τη Μ.
- Αν δε με απατά η μνήμη μου, Μάιο δεν τα είχατε φτιάξει;
- Ναι, πρώτη Μαίου.
- Είσαι δύο μήνες πίσω.
- Ε γιορτάζουμε την επέτειο κάθε πρώτη του μηνός.
- Γιορτάζετε δηλαδή αισίως την 62η επέτειο σας ε;
- Ε ναι κάπως έτσι.
- Το να τα κατοστήσετε μάλλον δεν είναι αρκετό στην περίπτωση σας.
- Χε χε, ναι.
- Είδες για να μην έχει ο Ιούνιος 31 μέρες...

Θεατρικά Δρώμενα σε λα μινόρε

Μονόλογος της απελπισίας:

Μ’ αγαπάς; Χωρίς Όρους, χωρίς πως και γιατί, χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς ήχο και εικόνα, χωρίς αιτία και αφορμή?;

Όλα λάθος? Λάθος κινήσεις, λάθος σκέψεις, λάθος διέξοδοι που αργά ή γρήγορα καταλήγουν σε αδιέξοδα? Λάθος εγώ και κάνω λάθη, πλήγωσα, με πλήγωσαν αλλά συνεχίζω να πληγώνω.. Η μεγαλύτερη ανάγκη μου είναι μια αγκαλιά, ίσως μια συγκεκριμένη, σήμερα όμως έχω τόσο ανάγκη να ξέρω ότι μ’ αγαπούν, ότι κάποιος μπορεί να μου δώσει κι ας μη ζητήσω εγώ? Μου λείπουν οι συζητήσεις μας. Αξίζω να μ’ αγαπούν; Δε μπορεί κάποια στιγμή θα μ’ αγαπήσει κάποιος που θ’ αγαπώ, έτσι δεν είναι;

Έχω αλλάξει τόσο! Μέσα, έξω.. Πίστευα, μου είπαν ότι ο έρωτας σε κάνει καλύτερο.. Νιώθω στα όρια μου, πίνα πια, καπνίζω, έχω κάνει τη νύχτα μέρα τον τελευταίο χρόνο, η επιμέλεια στις σπουδές μου χάθηκε, έσκασε σαν φούσκα? Πίστευα ότι όταν αγαπάς είσαι ο εαυτός σου. Εγώ μπροστά του νιώθω μικρή, λίγη? Μια αγκαλιά φαντάζει φάρμακο αλλά έχω γίνει δειλή, δεν τολμάω πια να ζητάω αυτά που θέλω, που χρειάζομαι! Δε με γνωρίζω πια!

Γκρέμισα την εικόνα του τέλειου αδαμάντινου χαρακτήρα μου; Μόνο όταν φτάνω στα όρια μου, απλά τον τελευταίο καιρό, φτάνω συχνά εκεί? Άλλαξα ή έθαψα καλά το Σοφάκι;

Μάλλον το έθαψα? Αν άλλαζα δεν θα πονούσα, ακόμα πονάω όμως, άρα? πόσο θα ’θελα να ’χα αλλάξει τόσο που να μην πονάω? Πάλι θα με προσπεράσει η ευκαιρία

Εσύ είσαι και θα είσαι πάντα το παπάκι? Για τα υπόλοιπα απλά θα αναρωτιόμαστε για πολύ καιρό, ίσως και για πάντα. Κάποιος μου είπε ότι με ελκύει το ανέφικτο? Καληνύχτα

Το πειρατικό του κάπτεν Ντριμ

Κυριακή πρωί και το δαιμονισμένο ξυπνητήρι δεν έλεγε να σταματήσει να χτυπά. Όσο νευριασμένα και να το κοίταξα αυτό δεν ψάρωσε και συνέχισε το ομολογουμένως δύσκολο έργο του ξυπνήματος μου αφού ελάχιστες ώρες πιο πριν είχα γυρίσει σπίτι και ήμουν ένα πτώμα. Σκέφτηκα ότι το χιτ της εποχής «Ανέστησες τον πεθαμένο» θα ταίριαζε στην περίσταση αλλά τελικά προτίμησα κάποια πιο κλασική επιλογή κι έτσι έβαλα μία διασκευή του «Μπήκαν τα γίδια στο μαντρί» ερμηνευμένο από την Έφη Θώδη και κολλητά Rush Rush από την Paula Abdul ενώ πήγα κι έβαλα το κεφάλι κάτω από τη βρύση την οποία και άφησα ανοιχτή για κανένα πεντάλεπτο. Αφού συνήλθα πήγα προς την κουζίνα για να φτιάξω καφέ αλλά σκέφτηκα ότι θα πάρω στην παραλία κι έτσι έβαλα ξανά τα σύνεργα πίσω στη θέση τους. Χτυπάει τηλέφωνο και βλέπω απόκρυψη, δε μου άρεσε αυτό αλλά το σήκωσα. «Είμαι Ομόνοια κι έέέέέέέέέέέέρχομαι» άκουσα και σκέφτηκα ότι δε θα γλιτώσω την αργοπορία. Αρχίζω να ετοιμάζομαι πιο γρήγορα αλλά ένα τέταρτο αργότερα το τηλέφωνο ξαναχτύπησε.
-Έφτασα!
-Περίμενε!
-Κάνει ζέστη!
-Περιμένω την Γ με την Κ και δεν έχουν φτάσει ακόμη.
-Καλάάάάά.
Και το αμέσως επόμενο λεπτό ήρθε και το τηλεφώνημα από την Γ.
-Δεν προλαβαίνουμε να έρθουμε σπίτι σου, που να βρεθούμε;
-Στον ΟΤΕ!
Ξεκινώ το λοιπόν και πάω να πάρω από την ηλεκτρικό την Α. Ένα ζευγάρι μπούτια μπαίνουν στο αυτοκίνητο και ακούω τον πρόλογο «Μη σχολιάσεις, αυτά είναι τα ρούχα της θάλασσας για μένα, άσε και με σφυρίζουν από την Ομόνοια μέχρι εδώ». Εδώ είμαι έτοιμος να σου σφυρίξω εγώ της λέω και πάμε στον ΟΤΕ όπου σταθμεύουμε με αλαρμ. Λίγο αργότερα τηλέφωνο από τη Γ που είχε παρκάρει ακριβώς από πίσω μας.
-Έλα φτάσαμε, που είσαι;
-Στο μπροστά αυτοκίνητο...
-Εντάξει σας ακολουθούμε.
Φτάνουμε Αττική Οδό και περιμένουμε πριν τα διόδια ακόμη δύο άτομα. Έρχονται με μηχανή.
-Λοιπόν θα μας βρει ένας φίλος με μηχανή κάπου στην Αττική οδό οπότε να μην τρέχουμε και πολύ γιατί δε ξέρω σε ποια έξοδο πρέπει να βγούμε, θα πηγαίνουμε όλοι μαζί.
Προφανώς και δε γίνεται να πάνε μαζί δύο αυτοκίνητα και μία μηχανή κι ως εκ τούτου πηγαίναμε όλοι σαν τις κότες σε εκνευριστικό σημείο αλλά πετύχαμε και τον ιχνηλάτη της παρέας σε κάποια φάση κι έτσι το κονβόι συνέχισε την πορεία του. Τελικά φτάσαμε στο τέλος της Αττικής Οδού στρίψαμε και σ’ένα φανάρι για να πάμε στην κοσμοπολίτικη Βραυρώνα. Δρόμο παίρναμε, δρόμο αφήναμε, φτάνουμε σ’ένα σημείο όπου είχε ένα καταστροφικό κατηφορικό κατέβασμα για ένα αυτοσχέδιο πάρκινγκ. Κατεβαίνουμε όλοι, παίρνουμε και τα πράγματα μας και πάμε προς την παραλία η οποία ως δια μαγείας είχε εξαφανιστεί. Βράχια και μόνο βράχια. Όχι βότσαλα, βράχια, όχι χαλίκια, βράχια, κοτρόνες, εκεί έπρεπε να καθίσουμε. Το σοκ ήταν μεγάλο και κανένας δεν έλεγε να προχωρήσει. Συν τοις άλλοις ήταν και ταραγμένη η θάλασσα αλλά είχε και μπόλικη βρωμιά. Βουτήξαμε λιγότερο από μια βάφτιση και καθίσαμε να σιγοψηθούμε ενώ φυσικά καφές δεν υπήρχε πουθενά. Ευτυχώς που βρήκαμε νερό. Αφού παρήλθε το χρονικό όριο της ντροπής για να εξαφανιστούμε κι αφού η Γ. είχε προλάβει να πατήσει κι έναν αχινό πήγαμε για καφέ στο Αυλάκι γεγονός το οποίο έσωσε κάπως την ημέρα. Τελικά η Κυριακή δεν είναι μέρα για μπάνιο.

Περιμένοντας την επι-φοίτηση...

Πολύ έχω στενοχωρεθεί με όλες αυτές τις μικρές ατασθαλίες του καιρού όχι τόσο επειδή δεν μπορώ να πάω να κάνω το πρώτο μου μπάνιο αλλά κυρίως επειδή φοβάμαι μήπως ματαιώσει την καθιερωμένη επίσκεψη του το Άγιο Πνεύμα όπως έχουν ήδη κάνει οι Rolling Stones, η Τζένιφερ Λόπεζ και ο Ρίκι Μάρτιν σε μία περίοδο που πραγματικά το έχω ανάγκη και ήθελα να συζητήσουμε για ορισμένα θεματάκια που με απασχολούν. Ελπίζω μόνο να μη μου έρθει από τις τέσσερις και μετά που αρχίζουν οι μεταδόσεις για το μουντιάλ και χάσω κανέναν αγώνα. Γιατί τι να του πεις σε μία τέτοια περίπτωση; Συγγνώμη κύριε Πνεύμα μου αλλά δεν περνάμε και από το σαλόνι να βλέπουμε και μπαλίτσα καθώς θα λέμε τα δικά μας; Να κεράσω μπυρίτσα; Προτιμάς σουβλάκι ή πιτσούλα; Άσχημη εποχή διάλεξε να έρθει αυτό το πνεύμα τελικά, χάθηκε να γίνει την προηγούμενη Δευτέρα που συνεδριάζαν και τόσες σχολές για το αν θα συνεχιστεί η φοίτηση ή όχι; Πραγματικά έχω μπερδευτεί λιγάκι και δεν το κρύβω νιώθω και κάπως αναστατωμένος. Ναι έχω άγχος. Απ’ την άλλη προσπαθώ να το σκέφτομαι και σαν μια συνδιάσκεψη κορυφής. Χθες το βράδυ πάλι είχαμε μια τραγική συνδιάσκεψη που μόνο κορυφής δε μπορείς να την πεις αλλά ήταν γιορτή και ως τέτοια όφειλα να την αντιμετωπίσω. Χαρωπά κι ευγενικά. Κι ας ήταν βαρετά μέχρι αηδίας. Τους κοίταζα χθες έναν έναν ενώ βούταγα μαρασκίνο από το μπωλάκι του μπάρμαν μπας και γλυκαθώ λιγάκι. Λες και μου δείχνανε φωτογραφίες για την αναγνώριση του θύτη. Θύματα φώναξα, θύματα όλοι του ίδιου τους του εαυτού. Χαμογελάσαν συγκαταβατικά και ο μπάρμαν μας κέρασε σφηνάκια. Ήταν κατόρθωμα βλέπεις που πήγαμε στο μαγαζί. Ναι αυτό ήταν τελικά. Μαζί με μία δόση τεκίλα σανράιζ...

Let's Go

Επίσημη έναρξη θερινών διακοπών, πράξη πρώτη.

I Don't Like Mondays

Διαβάζοντας την τραγική είδηση για τη δολοφονία του 11χρονου από τέσσερις συνομήλικους του έβαλα ν’ακούσω το Mad World από το soundtrack του Donnie Darko. Δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοια εγκλήματα στην Ελλάδα και σίγουρα μας ξενίζει ίσως γι’αυτό να διάβασα και οργισμένες αντιδράσεις σε διάφορα blogs για εγκληματίες γονείς και δασκάλους. Δε γνωρίζω τις οικογένειες των παιδιών αυτών και ούτε μπορώ να έχω κάποια πληροφόρηση σχετικά με το περιβάλλον που μεγάλωσαν κ.λ.π. έχω όμως να σας πω την παρακάτω ιστορία: Η αδερφή μου μικρή ήταν πολύ ζωηρή, καμία σχέση με εμένα (τότε) με αρκετές αταξίες, ζημιές και σαφέστατα πιο απείθαρχη. Στην Τετάρτη δημοτικού είχα έναν δάσκαλο που εντελώς τυχαία τον είχε φαντάρο ο πατέρας μου κι επειδή τότε η θητεία ήταν και κάμποσους μήνες παραπάνω είχαν γνωριστεί καλά. Ο δάσκαλος αυτός είχε και την αδερφή μου οπότε ήξερε τι παιδί είναι. Συζητούσε λοιπόν κάποια στιγμή μία δασκάλα της με τον γνωστό δάσκαλο για την αδερφή μου και για την ανατροφή που έχει και τι σόι άνθρωποι είναι οι γονείς μας τους οποίους και στόλισε κανονικά. Το πρώτο πράγμα που της είπε ο κύριος Γιάννης ήταν το ότι είναι αδερφή μου, επειδή με ήξερε κουφάθηκε. Μετά της ανέφερε και την γνωριμία με τον πατέρα μου και την καθησύχασε ότι το παιδί μια χαρά μεγαλώνει απλά είναι ζωηρό. Με όλο αυτό δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω κανέναν, ούτε γονείς, ούτε παιδιά αλλά είναι άδικο να στήνουμε στον τοίχο ανθρώπους που ούτε ξέρουμε τίποτα γι’αυτούς αλλά ούτε φανταζόμαστε τον πόνο τους αυτή τη στιγμή που έχουν ακούσει ότι τα παιδιά τους κατηγορούνται για φόνο. Δε ξέρω αν τα παιδάκια αυτά είχαν σκοπό να σκοτώσουν τον μικρό Άλεξ ή αν το πράγμα ξέφυγε χωρίς να το καταλάβουν και δε ξέρω αν ακόμη και τώρα έχουν καταλάβει που έχουν βρεθεί και πως στιγματίστηκε η ζωή τους. Ερμηνευμένο από την Tori Amos το I don’t like Mondays για να μη ξεχνάμε ότι αυτά που μας σοκάρουν σήμερα έχουν συμβεί έξω από το σπίτι μας ουκ ολίγες φορές.

Μπλέξαν οι γραμμές μας

Η Kim Wilde τραγουδούσε Kids in America κι εγώ είχα ανακατευτεί με τόσα καλώδια που αποφάσισα να βάλω μία τάξη στο χάος. Τω καιρώ εκείνω λοιπόν η μία και μοναδική γραμμή τηλεφώνου στο σπίτι αποδείχθηκε ανεπαρκέστατη για τις ανάγκες κι έτσι τσίμπησα και μία δεύτερη από τον ΟΤΕ έτσι για να βρίσκεται. Έρχεται ο ΟΤΕτζής σπίτι, κάνει τα μαστορέματα του και μου δείχνει τη γραμμή μου. Τον ρώτησα τι να τα κάνω αυτά τα καλώδια που μου έδειξε και ενώ θα περίμενα μία απάντηση του στυλ "να τα βάλεις εκεί που ξέρεις" μου είπε να φωνάξω έναν ηλεκτρολόγο για να μου κάνει τα καλώδια πρίζα. Έκανα λοιπόν εγώ τα δικά μου μαστορέματα κα η γραμμή απέκτησε σάρκα και οστά. Ώσπου εγέννετω το ISDN. Κάποια στιγμή αποφασίζω να κόψω τη μία γραμμή και να μετατρέψω την άλλη σε isdn. Δεν ήθελα όμως το NT στην κεντρική πρίζα και υπήρχε πρόβλημα. Ευτυχώς είχα μελετήσει λίγο το ζήτημα και με τον ΟΤΕτζη κάναμε μία πατέντα αλλά έμεινα μ'ένα καλώδιο να διασχίζει ένα ολόκληρο δωμάτιο και να δημιουργεί προβλήματα. Ήρθε και το dsl οπότε το κακό με τα καλώδια έγινε ανυπόφορο. Ρώτησα από εδώ, ρώτησα από εκεί όλο κάτι πράγματα για ηλεκτρολόγους άκουγα. Γνωρίζω λοιπόν έναν τύπο στη δουλειά που γενικώς κατέχει τα του ΟΤΕ, του εκθέτω και την κατάσταση όπως ακριβώς έχει. Χρειάστηκαν μόνο δέκα λεπτά για να μου πει τι θα κάνω κι άλλα 10 να πάμε στο γραφείο του να μου δώσει κάτι όργανα για να τεστάρω τα καλώδια στις πρίζες έτσι ώστε να δω ποιο πάει που. Οπότε από αύριο έχω μαστορέματα ενώ με περιμένουν και τα κάγκελα του μπαλκονιού για ένα βάψιμο και με βλέπω αύριο το απόγευμα μετά την πάλη με τα καλώδια να τρίβω. Και το χειρότερο όλων; Γουστάρω μαστορέματα!

den exeis forthnet?

Ε και δε βάζεις; Ειδική προσφορά μόνο για αγορές που θα πραγματοποιηθούν αύριο πρώτη Ιουνίου ανακοίνωσε η forthnet στις ADSL συνδέσεις. Συγκεκριμένα μόνο με 117 ευρώ συνδέεσαι για ένα χρόνο με κανένα άλλο επιπλέον κόστος. Μιλάμε δηλαδή για ένα κόστος της τάξης των 10 ευρώ το μήνα τη στιγμή που η χρεώση μιας μεμονωμένης adsl γραμμής χωρίς τη συνδρομή κοστίζει ακριβότερα. Γενικώς φημολογείται μία μείωση των τιμών όμως για το μέσο χρήστη που θέλει να πετάξει την dial-up του και να κάνει το επόμενο βήμα πιστεύω ότι είναι μια τίμια αγορά. Λεπτομέρεις για το πακέτο εδώ ενώ το στοκ των καταστημάτων τείνει να εξαφανιστεί αφού οι κρατήσεις πακέτων χτύπησαν κόκκινο απ' τη στιγμή της ανακοίνωσης. Όσοι πιστοί σπεύσατε.

Για την ώρα παρακολουθούμε με αγωνία το ντέρμπυ στο μπάσκετ ενώ φήμες θέλουν το Soul να γίνεται απόψε χώρος κρυφής και μυστηριώδους μπλογκοσυνάντησης...