48 λεπτά

Το καταμαράν έφευγε στις εννέα και τέταρτο ακριβώς. Δώσαμε ραντεβού στις οκτώ, να φάμε και καμιά τυρόπιτα σαν άνθρωποι, να πιούμε κι έναν καφέ με φόντο το λιμάνι και ν’αναχωρήσουμε για το κοσμοπολίτικο Αγκίστρι. Να όμως που μια απρόσμενη στάση στο μετρό μας έκανε να συναντηθούμε δέκα λεπτά αργότερα και να πηγαίνουμε προς την αποβάθρα Ε9 για να αγοράσουμε τα εισιτήρια μας. Με χαλαρό βηματισμό φτάνουμε σε κάτι εκδοτήρια και μας λένε ότι φεύγει τώρα ένα πλοίο. Διευκρινίζουμε ότι θέλουμε το καταμαράν και μας λένε να ρωτήσουμε πιο δίπλα. Πάμε στο πιο δίπλα και μας λένε ότι το καταμαράν έχει πρόβλημα και να τρέξουμε αν θέλουμε να προλάβουμε τον Αία γιατί μετά θα έπρεπε να φάμε πολλές τυρόπιτες μέχρι το επόμενο. Βουρ για τον Αία λοιπόν και νιώθαμε ότι ένα σκατοκάρμα πλανάται στην ατμόσφαιρα αφού δεν ήταν δυνατόν και το μετρό να έχει στάση αλλά και το καταμαράν να μη δουλεύει μια απλή Παρασκευή χωρίς ιδιαίτερη κίνηση στο λιμάνι. Δίπλα μας ένα ζευγαράκι με βαθύτατες φιλοσοφικές παύλα υπαρξιακές αναζητήσεις. «Τι να γυρεύουν άραγε όλα αυτά τα πλοία στη θάλασσα;», «Μία φορά συνέδεσα την κεραία του ραδιοφώνου με της τηλεόρασης κι έπιανε καμπάνα», «Με περνάς για ηλίθια;», «Είμαι παράξενη εγώ» και άλλα τέτοια γλυκανάλατα με το τρανζιστοράκι της σκοπιάς και της βοσκής να παίζει Τάμτα στην καλύτερη των περιπτώσεων οπότε κι εγώ αποφάσισα να κάνω πως ροχαλίζω για να γίνει η ατμόσφαιρα πιο ερωτική. Φτάνοντας στο Αγκίστρι πάμε ν’αφήσουμε τα πράγματα και μετά βόλτα για καμιά παραλία. Στη ρεσεψιόν μας λένε ότι γενικά έχει αέρα και κανένας δεν κάνει μπάνιο γιατί έχει κύμα. Τέτοια τύχη σκέφτομαι και πάμε να δούμε τι παίζει με το λεωφορείο του νησιού για να δούμε και τα διπλανά χωριά. Το λεωφορείο είχε χαλάσει εδώ και μία εβδομάδα κι έτσι πήγαμε να νοικιάσουμε ένα σκουτεράκι για να κάνουμε τη δουλειά μας. Την επόμενη μέρα το απόγευμα πάμε να βγάλουμε χρήματα από το μοναδικό ΑΤΜ του νησιού το οποίο δε μπορούσε να μας εξυπηρετήσει προσωρινά. Όπως επίσης δε μπορούσε να εξυπηρετήσει και κανέναν άλλον γιατί προφανώς ξέμεινε από ρευστό. Το ίδιο πάθαμε κι εμείς και βάλαμε τη λογική να δουλέψει. Θα πληρώναμε με την κασκαρντ το ξενοδοχείο και κάπως θα τη βγάζαμε πέρα με τα υπόλοιπα ρευστά. Πάμε στο δωμάτιο, ψάχνουμε και σε κάτι τσεπάκια και βρίσκουμε και άλλα 50 ευρώ τα οποία μας έκαναν να πανηγυρίσουμε κι έτσι είπαμε να πάμε και σ’ένα θερινό να δούμε τον Καζανόβα για να γελάσουμε λιγάκι. Αμ δε! Τον είδαμε τον Καζανόβα μεν με μπόλικη λογοκρισία δε διότι το μηχάνημα της προβολής δεν έλεγε να δουλέψει και συνήθως ακούγαμε Λάμψη FM βλέπαμε και καμιά εικόνα αλλά το νόημα το πιάσαμε. Αυτό το τριήμερο δεν πήγαινε καθόλου καλά. Πάμε την επομένη να πληρώσουμε στο ξενοδοχείο και μας λένε ότι δεν έχουν μηχάνημα για κάρτα. Ωραία φέτα σκεφτόμαστε και δίνουμε από τα ελάχιστα μετρητά μας. Πάμε για μπάνιο, παίρνουμε και κάτι καφεδάκια και πάω στην επιστροφή να πληρώσω το σκούτερ. Ο τύπος μου λέει 40 ευρώ και του λέω ότι με έσφαξε πισώπλατα. Τόσο το νοίκιασα και στη Μύκονο του λέω για τρεις μέρες και γεμάτο βενζίνη και μου δείχνει τα κιτάπια του για να πειστώ ότι σε όλους τόσο το νοικιάζει. Βρε το Αγκίστρι σκέφτομαι και του δίνω 35 ευρώ ενώ είχα προετοιμαστεί ψυχολογικά για 20 με 25. Τηλεφωνώ έντρομος και λέω «Μην παραγγείλεις τίποτα, στο πορτοφόλι έχω ένα ευρώ και κάτι». Βάζουμε κάτω τα ψιλά και καταφέρνουμε ν’αγοράσουμε μία αμίτα, μία κόκα κόλα, ένα κρακεράκι και μια Κυριακάτικη ενώ στην τσέπη μας έμειναν 48 λεπτά. Του πούστη είπαμε και να βουλιάξει το πλοίο δε θα μας χρειαστούν περισσότερα!

Κίνηση

Γλέντι μέχρι πρωΐας

Από φόβο και μόνο μην έρθει αυτή με τη μείωση του σταθερού τηλεφώνου περίμενα να πάει 3:30 για να κοιμηθώ γεγονός που όπως παρατήρησα με έκανε να κοιμηθώ τουλάχιστον μία ώρα λιγότερο. Δε ξέρω τι περίεργο παιχνίδι της φύσης είναι αυτό ξέρω όμως ότι σήμερα που ο Χαϊλάντερ εισηγητής του σεμιναρίου έλεγε για ακόμη μία φορά πράγματα για να σε πάρει ο ύπνος εγώ ξεκίνησα να σχεδιάζω τη φάτσα του διότι δεν έβρισκα τίποτα καλύτερο να κάνω. Το θέμα βέβαια είναι ότι εγώ από σχέδιο δε σκαμπάζω τίποτα οπότε είχαμε ένα κοινό με τον τύπο. Κάναμε ταυτόχρονα κάτι που δε σκάμπαζε κανείς μας χωρίς να δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή ο ένας στον άλλον. Η υπαστυνόμος δίπλα μου φροντίζει να κρατάει σημειώσεις κυρίως σε αυτά που της λέω εγώ ενώ η αστυφύλακας απέναντι δε ξαναφόρεσε τους πράσινους φακούς της ενώ είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι ψάχνει για γκόμενο. Η υπαστυνόμος από την άλλη ούτε έχει γκόμενο και μάλλον δε θέλει να βρει. Δυστυχώς νομίζω ότι δεν είναι λεσβία οπότε το πράγμα αποκτά αυτομάτως μηδενικό ενδιαφέρον. Κάτι λέγαμε για κινητά σήμερα και μου λέει ότι δεν το χρησιμοποιεί καθόλου. Πάω σπίτι κοιμάμαι το κλείνω, ξυπνάω το ανοίγω, κάνω γυμναστική το κλέινω, βλέπω τηλεόραση το ανοίγω, πέφτω για ύπνο το κλείνω, τις πιο πολλές ώρες το έχω κλειστό. Η μόνη της επανάσταση απ' ότι κατάλαβα είναι ότι μπήκε στη σχολή της αστυνομίας με τρία σκουλαρίκια. Όταν βαριόμαστε λέμε για αγήματα, όπλα, βολές, καψόνια και τέτοια πράγματα. Ούτε με καμιά παλιοσειρά από το στρατό να μιλούσα δηλαδή. Ώρα για μπάνιο.

Οπτικά Λάσκαρη

Διότι με αυτά τα βυζιά σίγουρα θα σας πεταχτούν τα μάτια έξω κι επομένως θα χρειαστείτε γυαλιά...

Η πεθερά κάνει τσιμπούκια

Σήμερα στο σεμινάριο κόντεψε να με πάρει ο ύπνος, ο τύπος ήταν τόσο βαρετός, δεν ήξερε και πολλά οπότε πήγε χαμένη η μέρα. Μετά μου έτυχε το περιστατικό με την πλασιέ μείωσης σταθερού τηλεφώνου (βλέπε προηγούμενο ποστ) κι έτσι είπα να τη γαμήσω τελείως τη μέρα και κοίταζα να δω μέσω ποιών αναζητήσεων έρχεται ο κόσμος στο blog μου. Το "Η πεθερά κάνει τσιμπούκια" ήταν πολύ καλό αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ακολουθεί η σχετική λίστα:

• φαινόμενο ρούχα ενδύματα
• τα λογια και τα χρονια τα χαμενα
• σαμαρινα+φωτογραφιες
• μπήλιω τσουκαλά φωτογραφία
• ΕΡΩΤΙΚΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΕΙΧΑ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ
• ΣΑΛΩΜΗ ΠΕΡΤΟΥΛΙ
• ισολογισμός 2005 ΟΤΕ
• Σιδερένια εφηβικά κρεβάτια
• τράπουλα της κατίνας διευκρινήσεις
• σχολικές πίπες
• ΑΡΓΕΝΤΙΝΙΚΟ ΦΑΓΗΤΟ
• ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΚ ΓΑΡΜΠΗ
• ΣΧΟΛΗ ΦΩΤΟΜΟΝΤΕΛΩΝ
• μαστορέματα
• φωτογραφιες Ελένης Μενεγακη
• καρπούζι καλιέργεια
• ΝΙΚΟΣ ΚΟΕΜΤΖΗΣ
• Φωκίωνος Νέγρη
• ΜΠΛΟΥΤΟΥΘ ΣΤΥΛΟ
• ΒΑΘΕΙΑ ΤΣΙΜΠΟΥΚΙΑ
• Μοσχολιού
• νερό με το κόσκινο + παροιμία
• ΚΑΚΟΣΑΛΕΣΙ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ
• ΨΑΡΕΜΑ
• τολμηρα συνολακια

Παρατηρώ ότι τα τσιμπούκια έχουν πέραση οπότε θα συνεχίσω να γράφω πίπες για να με διαβάζει ο κόσμος.

Πραγματικά χωρίς Αιδώ

Έχω ξαπλώσει για έναν μεσημεριανό υπνάκο από αυτους τους καλούς που κρατάνε τουλάχιστον τρεις ωρίτσες αλλά ποτέ πάνω από πέντε. Δεν έχουν περάσει πάνω από δεκαπέντε λεπτά απ' την ώρα που έχω αρχίσει να νιώθω τη χαλάρωση να με κυριεύει και ακούω τον ήχο του κουδουνιού. Πετιέμαι και βλέπω από το θυροτηλέφωνο μια νεαρά κορασίδα. "Κάποιος μου έκανε δώρο βίζιτα!" σκέφτηκα και με όσο πιο λάγνα φωνή μπορούσα είπα ένα "Παρακαλώ;" το οποίο από μόνο του έλεγε πολλά. "Για τη μείωση του σταθερού τηλεφώνου" μου είπε και άναψαν τα λαμπάκια μου. Το αίμα ανέβηκε στο κεφάλι μου αλλά προσπάθησα να σκεφτώ ψύχραιμα. Τσέλιγκα δεν έχεις πολύ χρόνο στη διάθεση σου, είπα από μέσα μου ενώ απ' έξω μου με την ίδια λάγνα φωνή της έλεγα να περάσει στον έκτο αλλά να μη χρησιμοποιήσει το ασανσέρ γιατί έκανε μερικές διακοπές σήμερα κι έχουμε φωνάξει το συνεργείο για επισκευή. Τρέχω στη ντουλάπα με τα χειμωνιάτικα και βρίσκω ένα ζευγάρι μάλλινες κάλτσες από αυτές που μας είχαν δώσει στο στρατό. Τη βάζω μέσα από το σώβρακο και πραγματικά μένω ακόμη κι εγώ έκπληκτος από το φούσκωμα που σχηματίζεται. βγάζω το φανελάκι μου και τρέχω στην κουζίνα. Καθαρίζω ένα αγγουράκι άξιο αναφοράς για το μέγεθος του και το ταράζω στη σαντιγύ. Πράξη τρίτη και τελευταία. Ένα σιντί του Μπετόβεν στο στερεοφωνικό και άνοιγμα της πόρτας για την υποδοχή. Ο ήχος από τα τακούνια στις σκάλες με έκανε να σκεφτώ "πρέπει να σου βγήκε η γλώσσα μωρή καριόλα" και όντως την εία να ξεπροβάλλει ελαφρώς αναψοκοκκινισμένη και προσπαθώντας να δείξει ότι δε συμβαίνει και τίποτα. Χαμογελώ και λέω "Πριν αρχίσουμε να κεράσω ένα δροσερό νεράκι;", "Αν έχετε την καλοσύνη" μου απαντά και της κάνω νόημα να περάσει. Κατευθύνομαι στην κουζίνα ενώ εκείνη στέκεται όρθια και δεν πάει να καθίσει στον καναπέ. Βγάζω από την κατάψυξη κάτι παγωτίνια που είχαν περισσέψει, στο άλλο χέρι κρατάω το ποτήρι και το αγγούρι το κρατάω με το στόμα. Της κάνω νόημα να πάρει παγωτίνι αλλά αρκείται στο νερό. Βγάζω το αγγούρι τότε, χτυπάω ένα με σοκολάτα κι ένα με κρέμα και γλείφω λίγη σαντιγύ από το αγγούρι. Με ρωτάει αν ενδιαφέρομαι να μειώσω το λογαριασμό του τηλεφώνου μου. Πολύ ευχαρίστως λέω και της προτείνω να καθίσουμε στον καναπέ για να μου τα εξηγήσει πιο άνετα. Βλέπω τη δυσφορία της αλλά δε μπορεί να κάνει και αλλιώς. Θρονιάζομαι δίπλα της και την ακούω να λέει διάφορες μαλακίες για τον ΟΤΕ και τις χρεώσεις. Τη ρωτάω το όνομα της. Της λέω το πρόβλημα μου αμέσως. "Ξέρεις Σοφία εγώ παίρνω πολλά 090 για ξεκάβλωμα και ταρώ, σε αυτά τι χρεώσεις έχετε εσείς;". Δεν ήξερε να μου απαντήσει και τη ρώτησα αν ήθελε λίγο από το αγγούρι μου. Αρνήθηκε κι εγώ έβαλα τα κλάμματα κι άρχισα να κοπανιέμαι στον καναπέ. Το τελευταίο πράγμα που άκουσα ήταν ο ήχος από τα τακούνια στις σκάλες...

Κουτούλησε το Ματεράτσι

Κυκλοφόρησε κιόλας το πρώτο φλασάκι με το Ζιντάν να πρέπει να κουτουλήσει πολλούς Ματεράτσι μέσα στο γήπεδο. Κατ' αντιστοιχία με τα προηγούμενα που είχαν θέματα όπως πιτώστε τον Μπιλ Γκέιτς, πιπώστε τον Μπιλ Κλίντον και κάντε ότι σας κατέβει στον Τζορτζ Μπους η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη.

http://widelec.org/zidane.html

Χωρίς Εδώ

Ξεκινάει αύριο το επετειακό Rockwave και καλούμεθα όλοι εμείς να το τιμήσουμε με τούρτες στα χέρια τις οποίες και πρέπει να πετάξουμε στα μούτρα των διοργανωτών αλλά και όλων όσων μας παροτρύνουν να πάμε στη χειρότερη διοργάνωση όλων των εποχών. Οι τούρτες δύναται αντί για κεράκια να έχουν ζωγραφισμένες δύο μούντζες έτσι ώστε και ο σημαδιακός αριθμός 10, όσα και τα χρόνια που κλείνει το φεστιβάλ να απεικονίζονται αλλά κυρίως η χαρά με την οποία υποδεχόμαστε τα ηχηρά ονόματα που οι καλοί διοργανωτές φέρνουν αποκλειστικά και μόνο για μας. Την πρώτη μέρα θα δούμε τον Άξελ Ρόουζ με νέα παρέα αλλά το ίδιο όνομα γιατί έτσι τους αρέσει. Η πρώτη τους συναυλία στο ΟΑΚΑ πριν πολλά χρόνια ήταν άκρως απογοητευτική, ούτε στον πειρασμό δε μπαίνεις για να πας μέχρι τη Μαλακάσα και μάλιστα με το κίνδυνο βροχόπτωσης. Πάμε και στη δεύτερη, μεγάλη μέρα. Κρίμα που η διοργάνωση δε συμπίπτει με το θερινό ηλιοστάσιο έτσι ώστε πραγματικά να μιλάμε για τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου γιατί αλλιώς κλάφτα Χαράλαμπε. Το μεγάλο όνομα θα είναι οι δικοί μας Φερδινάρδοι, το συγκρότημα με την τεράστια ιστορία των δύο δίσκων στο ενεργητικό του το οποίο θα σαγηνεύσει γι’ άλλη μία φορά τα πλήθη. Για τόσο ηλίθιους μας περνάνε δηλαδή που θα πρέπει να λέμε κι ευχαριστώ που βλέπουμε ένα συγκρότημα της σειράς. Για τη μέταλ μέρα δεν έχω να πω και πάρα πολλά, έχω κλείσει τα 18, ευχαριστώ δε θα πάρω άλλο. Δύο μέρες rockwave και άλλες τρεις συναυλίες μες στο καλοκαίρι σου φτιάχνουν ένα κοστουμάκι των διακοσίων ευρώ που το’χεις και το χαίρεσαι. Υπάρχει βέβαια και η λύση για τα φεστιβάλ του εξωτερικού όπου μπορείς να δεις μαζεμένα πολύ καλύτερα συγκροτήματα κι αν βαστάει η τσέπη σου κάθεσαι και λίγο παραπάνω να δεις τίποτα στη χώρα που θα πας. Αλλά αυτά όχι εδώ.

Η ταύτιση

Η καθυστερημένη (ως προς το χρόνο) αστυφύλακας ήρθε σήμερα μ’ ένα άσπρο φόρεμα και σκέφτηκα πόσο τυχερός ήμουν που είχα φορέσει το άσπρο μου σώβρακο. Θα μπορούσα να της πω ότι δεν ήταν η μόνη που φορούσε άσπρα κι εκείνη σίγουρα θα με κοιτούσε μ’ένα βλέμμα γεμάτο απορία το οποίο όμως αυτή τη φορά θα ήταν καστανό γιατί σήμερα δεν είχε προλάβει να φορέσει τους έγχρωμους φακούς επαφής της. Γενικά πρέπει να έχει κάποιο πρόβλημα με τον ύπνο της διότι μένει σε απόσταση είκοσι λεπτών με τα πόδια και καταφέρνει να έρχεται πάντα καθυστερημένη με ώρα προσέλευσης οκτώ και τριάντα. Θα μου πείτε πολλοί άνθρωποι δε μπορούν να ξυπνήσουν αυτές τις ώρες. Ναι αυτό είναι αλήθεια όμως η συγκεκριμένη κανονικά είναι στη δουλειά της από τις επτά που είναι απόσταση πάνω από είκοσι λεπτά με το αυτοκίνητο επομένως τώρα με το σεμινάριο θα έπρεπε να ήταν η καλύτερη της. Τελικά της είπα πως αν και Παρασκευή είναι της Αγίας Κυριακής κι εκείνη μου απάντησε πως της Αγίας Παρασκευής πέφτει Τετάρτη αν και δεν είναι λίγες οι φορές που έχει πέσει Κυριακή. Εγώ που έπιασα το υπονοούμενο τη ρώτησα αν πηγαίνει και στα Τέμπη να το γιορτάσει αλλά εκείνη μου είπε ότι δεν έχει πάει ποτέ και άρχισα να της λέω για τις εποχές που πήγαινε ο κόσμος και έψηνε αρνιά δίπλα στο ποτάμι ενώ υπήρχε και το πλοίο της αγάπης που σε πήγαινε βόλτα στον Πηνειό. Κάπως έτσι είχα στο νου μου αυτό το πλοίο, με μπόλικη βλάστηση στις όχθες και το βουνό να ορθώνεται μέσα απ’ τα νερά κι όταν πήγα στο στρατό έμαθα ότι το ίδιο όνομα έχει και η σκουπιδιάρα την οποία και τίμησα δύο φορές με την παρουσία μου χωρίς όμως να παρασημοφορηθώ για την πράξη μου αυτή. Να της πω να έρθει να μαζέψει τα σκουπίδια μου πήγαινε πολύ βαρύ ενώ σίγουρα ένα προκατοχικό σύνδρομο τσιγγουνιάς πρέπει να υπήρχε στα γονίδια της, διότι μία με τους φακούς, μία με κάτι παντόφλες που κατά λάθος της πάτησα δε δίστασε να με απειλήσει με το κόστος της αντικατάστασης τους. Μη έχοντας άλλη επιλογή της είπα ότι ο διπλανός της ο οποίος τυχαίνει να ήταν και συμφοιτητής μου είναι πελματολάγνος και πολύ ευχαρίστως θα της αγόραζε όσα ζευγάρια παπούτσια τραβούσε η ψυχή της αρκεί να τον άφηνε να τα μυρίσει πρώτα. Με κοίταξε μάλλον τρομαγμένη στην αρχή, με αποστροφή στη συνέχεια και με περιφρόνηση στο τέλος ενώ εγώ γαλήνιος και ψύχραιμος σκάλιζα τη μύτη μου μήπως και ματώσει για να δώσω ένα δραματικό τόνο στο όλο συμβάν. Τελικά ήρθε ο εισηγητής κι έδωσε τέλος στο διάλλειμα. Όταν σχολάσαμε κι αφού είχαμε φύγει και μισή ώρα νωρίτερα είχαμε στο μυαλό μας το Σαβ/κο που έφτασε κι ως εκ τούτου δε συνεχίστηκε αυτός ο ουσιαστικός διάλογος που είχαμε ξεκινήσει. Φαντάζομαι ότι τη Δευτέρα όλο και κάτι θα γίνει για να γελάσουμε πάλι. Τελικά τα σεμινάρια είναι ωφέλιμα κι ας μην το βγάζουν με την πρώτη ματιά.

Το σεμινάριο

Καθόμουν την προηγούμενη εβδομάδα στο γραφείο και σκεφτόμουν τι τραγική ημέρα επρόκειτο να είναι η Δευτέρα αφού είχα να συνεργαστώ με μία 100% ηλίθια, οι ερωτήσεις της οποίας είναι ικανές να σε οδηγήσουν στο φρενοκομείο. Κι ενώ σκεφτόμουν τρόπους διαφυγής για να κάνω μόνος τη δουλειά χτυπάει το τηλέφωνο και μια νεαρά φωνή με ζήτησε:
-Ο κύριος τσέλιγκας;
-Ο ίδιος.
-Σας τηλεφωνώ για το τάδε σεμινάριο που είχατε διαλέξει και το οποίο θα πραγματοποιηθεί από 3 μέχρι 14 Ιουλίου. Θα το παρακολουθήσετε τελικά;
-Βεβαίως.
-Ωραία δώστε μου τον αριθμό του φαξ σας για να σας στείλω τ’απαραίτητα έγγραφα.
Η από μηχανής Θεός μου άξιζε σίγουρα ένα κουτί εκλαιράκια και μία ανθοδέσμη με γλαδιόλες κι έτσι προετοιμάστηκα τη Δευτέρα με εμφάνιση γαμπρού, asics tiger, παντελόνι σωλήνα, φανελάκι αμάνικο με τυπωμένο το σύνθημα «ΑΕΛ και κόκα, σε βλέπω σαν μπόκα (τζούνιορς)». Δεν ήξερα πόση κίνηση θα συναντούσα στο ποτάμι κι έτσι έφτασα εκεί καμια ώρα νωρίτερα. Σχολιάσαμε για λίγο με το θυρωρό το μουντιάλ κι έπειτα ανέβηκα στο κυλικείο. Ήπια ένα καφέ και έψαξα για την αίθουσα που έγραφε το χαρτί που είχα στα χέρια μου. Κάθισα κάπου στη μέση και περίμενα να μαζευτούμε σιγά σιγά. Σε κάποια φάση ήρθε ένας τύπος ο οποίος πρέπει να ήταν Λαρισαίος και υπό συνθήκες θα μπορούσε να ήταν και θείος μου ο οποίος όμως δεν ήταν ο εισηγητής κι έλεγε διάφορα πράγματα γενικού ενδιαφέροντος ενώ σε κάποια φάση ήρθε κι ο τύπος που θα μας έκανε το μάθημα και έπειτα από μερικά λεπτά φιλοφρονήσεων αρχίσαμε τις συστάσεις. Ψυχοθεραπευτική ομάδα κανονικά, είμαι ο τάδε, δουλεύω εκεί, αγαπώ τη ζωή και στο μουντιάλ υποστηρίζω την Ιταλία. Κατάλαβα ότι ο τύπος ήταν άσχετος ενώ και ο διπλανός μου εκ δεξιών ήταν άτομο περιορισμένης αντίληψης γενικά. Το ζήτημα απέκτησε ενδιαφέρον όταν έφτασε μια καθυστερημένη (μόνο ως προς την ώρα) νεαρά η οποία φορούσε ένα αμάνικο μπλουζάκι με τη στάμπα Ροντέο Γκερλ, τις εντυπώσεις όμως κέρδιζαν τα μάτια της τα οποία είχαν ένα γαλαζοπράσινο χρώμα σαν νερά τροπικής παρθένας παραλίας. Στο διάλειμμα τη ρώτησα αν είχε καταγωγή από τη Νότια Καρολάινα ή αν είχε συγγενείς στο Τέξας αλλά τελικά έμαθα ότι ήταν απ’ τους εξωτικούς Καρδιτσίους Νήσους και ήτο αστυφύλακας γι’ αυτό και θεώρησα καλό να την ενημερώσω για το τεράστιο χιτ του Απόστολου του Σουγκλάκου «Αστυνομικίνα» από το πρώτο του cd Ραπ-ίσματα. Κι ενώ ήμουν σίγουρος ότι αυτή τη συγκεκριμένη είχε στο νου του όταν έγραφε το άσμα πιάσαμε μία κουβέντα περί καταγωγών κι έτσι ξεκίνησα να εξηγώ για το Ρωσοπόντιο θείο ενός Κρητικού παιδιού από το σεμινάριο που είχε φύγει μετανάστης στη Γερμανία πολλά χρόνια πριν το μουντιάλ και είχε παντρευτεί μια ανηψιά του Μπενζ, αυτού του γνωστού με τις Μερτσεντές η οποία για να τον τιμήσει άλλαξε το όνομα της σε Μπενζαμίδου γεγονός που δεν της το συγχώρησε ποτέ η οικογένεια της. Λέγοντας λοιπόν αυτές τις μαλακίες οι οποίες όμως επ’ ουδενί δεν υπερίσχυαν αυτών που έβγαιναν από το στόμα του εισηγητή τις οποίες βαφτίζαμε και σεμινάριο βλέπω τη νεαρά κορασίδα βουρκωμένη από το κλάμα να τρέχει μακριά. Κανα πεντάλεπτο αργότερα τη βλέπω να έρχεται.
-Μην τολμήσεις να ξαναμιλήσεις παραλίγο να χάσω το φακό μου! Κάνει και 32 ευρώ.
-Ημερήσιοι είναι;
-Όχι μηνιαίοι.
-Σε κλέψανε, 12 κάνουν.
-Είναι και έγχρωμοι.
-Δηλαδή αυτό δεν είναι το φυσικό σου;
-Όχι.
-Και ποιό είναι;
-Σαν το δικό σου.
-Πλάκα κάνεις.
-Όχι.
-Μάλιστα, ωραία.
Στη συνέχεια έμαθα ότι είχε μόλις 1.25 βαθμό μυωπίας και κατάλαβα ότι ο μόνος λόγος για τον οποίον φορούσε τους φακούς ήταν το χρώμα.

Βάλε χρώμα στη ζωή σου λοιπόν το καλοκαιρινό μας σύνθημα, εγκαταλείπω διότι με καλούν για φαγητό.

Ρομάντσο

Ο έρωτας στα χρόνια της μιζέριας, το πανηγύρι των Αγίων Αναργύρων και δύο προημιτελικοί

- Φίλε λέμε να μαζευτούμε το βράδυ για τον αγώνα.
- Χμμ, δεν το βλέπω για μένα ρε boy.
- Γιατί ρε, τους έχω μαζέψει όλους.
- Μωρέ έχουμε επέτειο με τη Μ.
- Αν δε με απατά η μνήμη μου, Μάιο δεν τα είχατε φτιάξει;
- Ναι, πρώτη Μαίου.
- Είσαι δύο μήνες πίσω.
- Ε γιορτάζουμε την επέτειο κάθε πρώτη του μηνός.
- Γιορτάζετε δηλαδή αισίως την 62η επέτειο σας ε;
- Ε ναι κάπως έτσι.
- Το να τα κατοστήσετε μάλλον δεν είναι αρκετό στην περίπτωση σας.
- Χε χε, ναι.
- Είδες για να μην έχει ο Ιούνιος 31 μέρες...

Θεατρικά Δρώμενα σε λα μινόρε

Μονόλογος της απελπισίας:

Μ’ αγαπάς; Χωρίς Όρους, χωρίς πως και γιατί, χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς ήχο και εικόνα, χωρίς αιτία και αφορμή?;

Όλα λάθος? Λάθος κινήσεις, λάθος σκέψεις, λάθος διέξοδοι που αργά ή γρήγορα καταλήγουν σε αδιέξοδα? Λάθος εγώ και κάνω λάθη, πλήγωσα, με πλήγωσαν αλλά συνεχίζω να πληγώνω.. Η μεγαλύτερη ανάγκη μου είναι μια αγκαλιά, ίσως μια συγκεκριμένη, σήμερα όμως έχω τόσο ανάγκη να ξέρω ότι μ’ αγαπούν, ότι κάποιος μπορεί να μου δώσει κι ας μη ζητήσω εγώ? Μου λείπουν οι συζητήσεις μας. Αξίζω να μ’ αγαπούν; Δε μπορεί κάποια στιγμή θα μ’ αγαπήσει κάποιος που θ’ αγαπώ, έτσι δεν είναι;

Έχω αλλάξει τόσο! Μέσα, έξω.. Πίστευα, μου είπαν ότι ο έρωτας σε κάνει καλύτερο.. Νιώθω στα όρια μου, πίνα πια, καπνίζω, έχω κάνει τη νύχτα μέρα τον τελευταίο χρόνο, η επιμέλεια στις σπουδές μου χάθηκε, έσκασε σαν φούσκα? Πίστευα ότι όταν αγαπάς είσαι ο εαυτός σου. Εγώ μπροστά του νιώθω μικρή, λίγη? Μια αγκαλιά φαντάζει φάρμακο αλλά έχω γίνει δειλή, δεν τολμάω πια να ζητάω αυτά που θέλω, που χρειάζομαι! Δε με γνωρίζω πια!

Γκρέμισα την εικόνα του τέλειου αδαμάντινου χαρακτήρα μου; Μόνο όταν φτάνω στα όρια μου, απλά τον τελευταίο καιρό, φτάνω συχνά εκεί? Άλλαξα ή έθαψα καλά το Σοφάκι;

Μάλλον το έθαψα? Αν άλλαζα δεν θα πονούσα, ακόμα πονάω όμως, άρα? πόσο θα ’θελα να ’χα αλλάξει τόσο που να μην πονάω? Πάλι θα με προσπεράσει η ευκαιρία

Εσύ είσαι και θα είσαι πάντα το παπάκι? Για τα υπόλοιπα απλά θα αναρωτιόμαστε για πολύ καιρό, ίσως και για πάντα. Κάποιος μου είπε ότι με ελκύει το ανέφικτο? Καληνύχτα

Το πειρατικό του κάπτεν Ντριμ

Κυριακή πρωί και το δαιμονισμένο ξυπνητήρι δεν έλεγε να σταματήσει να χτυπά. Όσο νευριασμένα και να το κοίταξα αυτό δεν ψάρωσε και συνέχισε το ομολογουμένως δύσκολο έργο του ξυπνήματος μου αφού ελάχιστες ώρες πιο πριν είχα γυρίσει σπίτι και ήμουν ένα πτώμα. Σκέφτηκα ότι το χιτ της εποχής «Ανέστησες τον πεθαμένο» θα ταίριαζε στην περίσταση αλλά τελικά προτίμησα κάποια πιο κλασική επιλογή κι έτσι έβαλα μία διασκευή του «Μπήκαν τα γίδια στο μαντρί» ερμηνευμένο από την Έφη Θώδη και κολλητά Rush Rush από την Paula Abdul ενώ πήγα κι έβαλα το κεφάλι κάτω από τη βρύση την οποία και άφησα ανοιχτή για κανένα πεντάλεπτο. Αφού συνήλθα πήγα προς την κουζίνα για να φτιάξω καφέ αλλά σκέφτηκα ότι θα πάρω στην παραλία κι έτσι έβαλα ξανά τα σύνεργα πίσω στη θέση τους. Χτυπάει τηλέφωνο και βλέπω απόκρυψη, δε μου άρεσε αυτό αλλά το σήκωσα. «Είμαι Ομόνοια κι έέέέέέέέέέέέρχομαι» άκουσα και σκέφτηκα ότι δε θα γλιτώσω την αργοπορία. Αρχίζω να ετοιμάζομαι πιο γρήγορα αλλά ένα τέταρτο αργότερα το τηλέφωνο ξαναχτύπησε.
-Έφτασα!
-Περίμενε!
-Κάνει ζέστη!
-Περιμένω την Γ με την Κ και δεν έχουν φτάσει ακόμη.
-Καλάάάάά.
Και το αμέσως επόμενο λεπτό ήρθε και το τηλεφώνημα από την Γ.
-Δεν προλαβαίνουμε να έρθουμε σπίτι σου, που να βρεθούμε;
-Στον ΟΤΕ!
Ξεκινώ το λοιπόν και πάω να πάρω από την ηλεκτρικό την Α. Ένα ζευγάρι μπούτια μπαίνουν στο αυτοκίνητο και ακούω τον πρόλογο «Μη σχολιάσεις, αυτά είναι τα ρούχα της θάλασσας για μένα, άσε και με σφυρίζουν από την Ομόνοια μέχρι εδώ». Εδώ είμαι έτοιμος να σου σφυρίξω εγώ της λέω και πάμε στον ΟΤΕ όπου σταθμεύουμε με αλαρμ. Λίγο αργότερα τηλέφωνο από τη Γ που είχε παρκάρει ακριβώς από πίσω μας.
-Έλα φτάσαμε, που είσαι;
-Στο μπροστά αυτοκίνητο...
-Εντάξει σας ακολουθούμε.
Φτάνουμε Αττική Οδό και περιμένουμε πριν τα διόδια ακόμη δύο άτομα. Έρχονται με μηχανή.
-Λοιπόν θα μας βρει ένας φίλος με μηχανή κάπου στην Αττική οδό οπότε να μην τρέχουμε και πολύ γιατί δε ξέρω σε ποια έξοδο πρέπει να βγούμε, θα πηγαίνουμε όλοι μαζί.
Προφανώς και δε γίνεται να πάνε μαζί δύο αυτοκίνητα και μία μηχανή κι ως εκ τούτου πηγαίναμε όλοι σαν τις κότες σε εκνευριστικό σημείο αλλά πετύχαμε και τον ιχνηλάτη της παρέας σε κάποια φάση κι έτσι το κονβόι συνέχισε την πορεία του. Τελικά φτάσαμε στο τέλος της Αττικής Οδού στρίψαμε και σ’ένα φανάρι για να πάμε στην κοσμοπολίτικη Βραυρώνα. Δρόμο παίρναμε, δρόμο αφήναμε, φτάνουμε σ’ένα σημείο όπου είχε ένα καταστροφικό κατηφορικό κατέβασμα για ένα αυτοσχέδιο πάρκινγκ. Κατεβαίνουμε όλοι, παίρνουμε και τα πράγματα μας και πάμε προς την παραλία η οποία ως δια μαγείας είχε εξαφανιστεί. Βράχια και μόνο βράχια. Όχι βότσαλα, βράχια, όχι χαλίκια, βράχια, κοτρόνες, εκεί έπρεπε να καθίσουμε. Το σοκ ήταν μεγάλο και κανένας δεν έλεγε να προχωρήσει. Συν τοις άλλοις ήταν και ταραγμένη η θάλασσα αλλά είχε και μπόλικη βρωμιά. Βουτήξαμε λιγότερο από μια βάφτιση και καθίσαμε να σιγοψηθούμε ενώ φυσικά καφές δεν υπήρχε πουθενά. Ευτυχώς που βρήκαμε νερό. Αφού παρήλθε το χρονικό όριο της ντροπής για να εξαφανιστούμε κι αφού η Γ. είχε προλάβει να πατήσει κι έναν αχινό πήγαμε για καφέ στο Αυλάκι γεγονός το οποίο έσωσε κάπως την ημέρα. Τελικά η Κυριακή δεν είναι μέρα για μπάνιο.

Περιμένοντας την επι-φοίτηση...

Πολύ έχω στενοχωρεθεί με όλες αυτές τις μικρές ατασθαλίες του καιρού όχι τόσο επειδή δεν μπορώ να πάω να κάνω το πρώτο μου μπάνιο αλλά κυρίως επειδή φοβάμαι μήπως ματαιώσει την καθιερωμένη επίσκεψη του το Άγιο Πνεύμα όπως έχουν ήδη κάνει οι Rolling Stones, η Τζένιφερ Λόπεζ και ο Ρίκι Μάρτιν σε μία περίοδο που πραγματικά το έχω ανάγκη και ήθελα να συζητήσουμε για ορισμένα θεματάκια που με απασχολούν. Ελπίζω μόνο να μη μου έρθει από τις τέσσερις και μετά που αρχίζουν οι μεταδόσεις για το μουντιάλ και χάσω κανέναν αγώνα. Γιατί τι να του πεις σε μία τέτοια περίπτωση; Συγγνώμη κύριε Πνεύμα μου αλλά δεν περνάμε και από το σαλόνι να βλέπουμε και μπαλίτσα καθώς θα λέμε τα δικά μας; Να κεράσω μπυρίτσα; Προτιμάς σουβλάκι ή πιτσούλα; Άσχημη εποχή διάλεξε να έρθει αυτό το πνεύμα τελικά, χάθηκε να γίνει την προηγούμενη Δευτέρα που συνεδριάζαν και τόσες σχολές για το αν θα συνεχιστεί η φοίτηση ή όχι; Πραγματικά έχω μπερδευτεί λιγάκι και δεν το κρύβω νιώθω και κάπως αναστατωμένος. Ναι έχω άγχος. Απ’ την άλλη προσπαθώ να το σκέφτομαι και σαν μια συνδιάσκεψη κορυφής. Χθες το βράδυ πάλι είχαμε μια τραγική συνδιάσκεψη που μόνο κορυφής δε μπορείς να την πεις αλλά ήταν γιορτή και ως τέτοια όφειλα να την αντιμετωπίσω. Χαρωπά κι ευγενικά. Κι ας ήταν βαρετά μέχρι αηδίας. Τους κοίταζα χθες έναν έναν ενώ βούταγα μαρασκίνο από το μπωλάκι του μπάρμαν μπας και γλυκαθώ λιγάκι. Λες και μου δείχνανε φωτογραφίες για την αναγνώριση του θύτη. Θύματα φώναξα, θύματα όλοι του ίδιου τους του εαυτού. Χαμογελάσαν συγκαταβατικά και ο μπάρμαν μας κέρασε σφηνάκια. Ήταν κατόρθωμα βλέπεις που πήγαμε στο μαγαζί. Ναι αυτό ήταν τελικά. Μαζί με μία δόση τεκίλα σανράιζ...

Let's Go

Επίσημη έναρξη θερινών διακοπών, πράξη πρώτη.

I Don't Like Mondays

Διαβάζοντας την τραγική είδηση για τη δολοφονία του 11χρονου από τέσσερις συνομήλικους του έβαλα ν’ακούσω το Mad World από το soundtrack του Donnie Darko. Δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοια εγκλήματα στην Ελλάδα και σίγουρα μας ξενίζει ίσως γι’αυτό να διάβασα και οργισμένες αντιδράσεις σε διάφορα blogs για εγκληματίες γονείς και δασκάλους. Δε γνωρίζω τις οικογένειες των παιδιών αυτών και ούτε μπορώ να έχω κάποια πληροφόρηση σχετικά με το περιβάλλον που μεγάλωσαν κ.λ.π. έχω όμως να σας πω την παρακάτω ιστορία: Η αδερφή μου μικρή ήταν πολύ ζωηρή, καμία σχέση με εμένα (τότε) με αρκετές αταξίες, ζημιές και σαφέστατα πιο απείθαρχη. Στην Τετάρτη δημοτικού είχα έναν δάσκαλο που εντελώς τυχαία τον είχε φαντάρο ο πατέρας μου κι επειδή τότε η θητεία ήταν και κάμποσους μήνες παραπάνω είχαν γνωριστεί καλά. Ο δάσκαλος αυτός είχε και την αδερφή μου οπότε ήξερε τι παιδί είναι. Συζητούσε λοιπόν κάποια στιγμή μία δασκάλα της με τον γνωστό δάσκαλο για την αδερφή μου και για την ανατροφή που έχει και τι σόι άνθρωποι είναι οι γονείς μας τους οποίους και στόλισε κανονικά. Το πρώτο πράγμα που της είπε ο κύριος Γιάννης ήταν το ότι είναι αδερφή μου, επειδή με ήξερε κουφάθηκε. Μετά της ανέφερε και την γνωριμία με τον πατέρα μου και την καθησύχασε ότι το παιδί μια χαρά μεγαλώνει απλά είναι ζωηρό. Με όλο αυτό δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω κανέναν, ούτε γονείς, ούτε παιδιά αλλά είναι άδικο να στήνουμε στον τοίχο ανθρώπους που ούτε ξέρουμε τίποτα γι’αυτούς αλλά ούτε φανταζόμαστε τον πόνο τους αυτή τη στιγμή που έχουν ακούσει ότι τα παιδιά τους κατηγορούνται για φόνο. Δε ξέρω αν τα παιδάκια αυτά είχαν σκοπό να σκοτώσουν τον μικρό Άλεξ ή αν το πράγμα ξέφυγε χωρίς να το καταλάβουν και δε ξέρω αν ακόμη και τώρα έχουν καταλάβει που έχουν βρεθεί και πως στιγματίστηκε η ζωή τους. Ερμηνευμένο από την Tori Amos το I don’t like Mondays για να μη ξεχνάμε ότι αυτά που μας σοκάρουν σήμερα έχουν συμβεί έξω από το σπίτι μας ουκ ολίγες φορές.

Μπλέξαν οι γραμμές μας

Η Kim Wilde τραγουδούσε Kids in America κι εγώ είχα ανακατευτεί με τόσα καλώδια που αποφάσισα να βάλω μία τάξη στο χάος. Τω καιρώ εκείνω λοιπόν η μία και μοναδική γραμμή τηλεφώνου στο σπίτι αποδείχθηκε ανεπαρκέστατη για τις ανάγκες κι έτσι τσίμπησα και μία δεύτερη από τον ΟΤΕ έτσι για να βρίσκεται. Έρχεται ο ΟΤΕτζής σπίτι, κάνει τα μαστορέματα του και μου δείχνει τη γραμμή μου. Τον ρώτησα τι να τα κάνω αυτά τα καλώδια που μου έδειξε και ενώ θα περίμενα μία απάντηση του στυλ "να τα βάλεις εκεί που ξέρεις" μου είπε να φωνάξω έναν ηλεκτρολόγο για να μου κάνει τα καλώδια πρίζα. Έκανα λοιπόν εγώ τα δικά μου μαστορέματα κα η γραμμή απέκτησε σάρκα και οστά. Ώσπου εγέννετω το ISDN. Κάποια στιγμή αποφασίζω να κόψω τη μία γραμμή και να μετατρέψω την άλλη σε isdn. Δεν ήθελα όμως το NT στην κεντρική πρίζα και υπήρχε πρόβλημα. Ευτυχώς είχα μελετήσει λίγο το ζήτημα και με τον ΟΤΕτζη κάναμε μία πατέντα αλλά έμεινα μ'ένα καλώδιο να διασχίζει ένα ολόκληρο δωμάτιο και να δημιουργεί προβλήματα. Ήρθε και το dsl οπότε το κακό με τα καλώδια έγινε ανυπόφορο. Ρώτησα από εδώ, ρώτησα από εκεί όλο κάτι πράγματα για ηλεκτρολόγους άκουγα. Γνωρίζω λοιπόν έναν τύπο στη δουλειά που γενικώς κατέχει τα του ΟΤΕ, του εκθέτω και την κατάσταση όπως ακριβώς έχει. Χρειάστηκαν μόνο δέκα λεπτά για να μου πει τι θα κάνω κι άλλα 10 να πάμε στο γραφείο του να μου δώσει κάτι όργανα για να τεστάρω τα καλώδια στις πρίζες έτσι ώστε να δω ποιο πάει που. Οπότε από αύριο έχω μαστορέματα ενώ με περιμένουν και τα κάγκελα του μπαλκονιού για ένα βάψιμο και με βλέπω αύριο το απόγευμα μετά την πάλη με τα καλώδια να τρίβω. Και το χειρότερο όλων; Γουστάρω μαστορέματα!

den exeis forthnet?

Ε και δε βάζεις; Ειδική προσφορά μόνο για αγορές που θα πραγματοποιηθούν αύριο πρώτη Ιουνίου ανακοίνωσε η forthnet στις ADSL συνδέσεις. Συγκεκριμένα μόνο με 117 ευρώ συνδέεσαι για ένα χρόνο με κανένα άλλο επιπλέον κόστος. Μιλάμε δηλαδή για ένα κόστος της τάξης των 10 ευρώ το μήνα τη στιγμή που η χρεώση μιας μεμονωμένης adsl γραμμής χωρίς τη συνδρομή κοστίζει ακριβότερα. Γενικώς φημολογείται μία μείωση των τιμών όμως για το μέσο χρήστη που θέλει να πετάξει την dial-up του και να κάνει το επόμενο βήμα πιστεύω ότι είναι μια τίμια αγορά. Λεπτομέρεις για το πακέτο εδώ ενώ το στοκ των καταστημάτων τείνει να εξαφανιστεί αφού οι κρατήσεις πακέτων χτύπησαν κόκκινο απ' τη στιγμή της ανακοίνωσης. Όσοι πιστοί σπεύσατε.

Για την ώρα παρακολουθούμε με αγωνία το ντέρμπυ στο μπάσκετ ενώ φήμες θέλουν το Soul να γίνεται απόψε χώρος κρυφής και μυστηριώδους μπλογκοσυνάντησης...

Symantec DeepSight Threat Management System

Σε πυρηνικό καταφύγιο στεγάζεται το ένα από τα πέντε κέντρα της Symantec το οποίο φροντίζει 24 ώρες το 24ωρο να συλλέγει πληροφορίες έτσι ώστε να προκάμει το "κακό" το οποίο ως παιδί του διαβόλου έχει πολλά ποδάρια και δε ξέρεις ποτέ από που θα σου έρθει. Εμείς ως Ευρωπαίοι πρέπει να νιώθουμε υπερήφανοι που η μαμά Symantec μας προσέχει τόσο καλά αφού στην ήπειρο μας υπάρχουν τα δύο από τα πέντε αυτά κέντρα. Οι περισσότεροι χρήστες που έχουν στην κατοχή τους νόμιμα ή παράνομα λογισμικό της συγκεκριμένης εταιρίας στέλνουν εν αγνοία τους δεδομένα στα κέντρα αυτά για να γίνει και η ανάλογη επεξεργασία. Το προϊόν ανήκει στην Enterprise κατηγορία κάτι που σημαίνει ότι απευθύνεται σε μεγάλους πελάτες τους οποίους παρακολουθεί κανονικά και με το νόμο νυχθημερόν εφόσον αυτοί το έχουν επιλέξει αγοράζοντας το.

Τώρα είμαι σίγουρος ότι τα βράδια θα κοιμόσαστε πιο ήσυχοι όταν ξέρετε ότι κάπου εκεί έξω κάποιος νοιάζεται για σας...

http://www.symantec.com/Products/enterprise?c=prodinfo&refId=988

YP. OIKON.

ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΝΕΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΣΑΣ ΔΗΛΩΣΗ ΜΕΣΩ SMS. ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΣ SMS ΜΕ ΤΟΝ ΑΦΜ ΣΑΣ ΣΤΟ 2552 (ΚΟΣΤΟΣ 0,595 ΕΥΡΩ)

Μόλις έλαβα αυτό το μήνυμα στο κινητό με αποστολέα το "YP. OIKON." το οποίο θέλει να μας τα πάρει και από τα sms για να μάθουμε τη λυπηρετή που μας ετοιμάζει.

Και δε μου λέτε ρε μπαγλαμάδες, πότε σας έδωσα την άδεια να χρησιμοποιήσετε τον αριθμό μου; Κι αλήθεια πότε σας έδωσα τον αριθμό μου; Είσαστε σίγουροι ότι θέλω να ενημερωθώ και το βρήκατε μόνοι σας ε;

Let's Get Dance!

Και τι χορός! Του Ησαϊα με παπά και με κουμπάρο. Καθόμουν το λοιπόν χθες το απόγευμα στο γραφείο μου εξοπλισμένος με μία κανάτα φραπέ, μπόλικο κουράγιο και αγαπημένη μουσική μπας και καταφέρω να συγκεντρωθώ στα διάφορα που με ταλαιπωρούν και ταλαιπωρώ το τελευταίο διάστημα. Ακούω κάτι τσιρίδες σε κάποια φάση και η πρώτη σκέψη που πέρασε από το μυαλό μου ήταν ότι έγινε κάποιος φόνος. Αστραπιαία η μία σκηνή διαδέχθηκε την άλλη. Κάμερες, δημοσιογράφοι, γείτονες πεσμένοι από τα σύννεφα, μεγάλο νταβαντούρι κοινώς, ότι πρέπει δηλαδή για τις τελευταίες του Μαΐου ημέρες. Αμ δε. Βγαίνω στο μπαλκόνι για να δω το δράστη με τη μονόκαννη καραμπίνα και αντικρύζω έναν κλόουν στο δρόμο κι ένα τσούρμο πιτσιρίκια στο δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας να τσιρίζουν όσο πιο δυνατά μπορούν. Απογοητευμένος από την τροπή των πραγμάτων μπήκα ξανά μέσα. Λίγο αργότερα άκουσα τη ρυθμική ιαχή "Χούφτωνε, Χούφτωνε" και θυμήθηκα τον Κωνσταντάρα με τον Παπαγιαννόπουλο και την ανεπανάληπτη σκηνή με το μίσχο. Ξαναβγαίνω στο μπαλκόνι ολίγον τι προβληματισμένος και βλέπω τα πιτσιρίκια κρεμασμένα σχεδόν στα κάγκελα να φωνάζουν εν χορώ "Χούφτωνε, Χούφτωνε" αλλά και "Θα πέσει χούφτωμα". Τι έβλεπαν; Στο παραδίπλα σπίτι έφτασε ένα στολισμένο αυτοκίνητο για να παραλάβει μία νύφη. Και δώστου φωνές τα πιτσιρίκια τα οποία κάποια στιγμή προσθέσαν στο ρεπερτόριο και το "Να ζήσετε" ενώ τα μπαλκόνια γέμισαν κόσμο και ο κλόουν έφυγε. Εκείνη τη στιγμή σίγουρα γελάς αλλά μάλλον είναι ανησυχητικό το περιστατικό...

Χιλιάδες φύλλα...

Δέκα χρόνια πριν

-Δε τη βρίσκω ρε μαλάκα.
-Αποκλείεται, δεν κοιτάς σωστά.
-Δεν υπάρχει Σκουλενίου σου λέω, δεν την έχει ο χάρτης.
-Ε θα πάμε και θα ρωτήσουμε, κάποιος θα το ξέρει αυτό το χοροστάσιο δε γίνεται.

Και πήγαμε, το βρήκαμε πιο εύκολα απ’ ότι φανταζόμασταν, μας άρεσε και ξαναπήγαμε και περνάγαμε καλά αλλά κάποια στιγμή ξεθύμανε. Τελευταία φορά που είχα πάει ήταν πριν τρία ή τέσσερα χρόνια.

Χθες

Ο κόσμος μαζευόταν σιγά σιγά, ο μπάρμαν δεν έβρισκε ησυχία και οι ρυθμοί γνώριμοι σε αυτό το 90’s party που διοργάνωσε το Χοροστάσιο. Κάπου εκεί στην ουρά για το ποτό, πέτυχα και τον Χέντριξ. Ο Χέντριξ είναι υπαρκτό πρόσωπο κι εκτός από μύθος στην κιθάρα ήταν και συμφοιτητής. Το παρατσούκλι το απέκτησε λόγω της αφάνας. Έπεσαν οι χαιρετούρες, ενημέρωση για την παρούσα επαγγελματική κατάσταση, ποιούς βλέπεις και τα σχετικά.

-Πέτυχα και το Γιάννη το Σ τις προάλλες στο άσχετο.
-Με το συγκρότημα;
-Ναι και με ρώτησε για σένα.
-Ψάχνουν για κανένα άτομο;
-Ιδέα δεν έχω.
-Δεν ήμουν και πολύ κοινωνικός στη σχολή.
-Ε κι ο Γιάννης δεν έκανε με πολλούς παρέα.
-Όχι για εμένα έλεγα.
-Ναι το κατάλαβα αλλά κι ο Γιάννης κάπως έτσι ήταν.
-Τώρα που το σκέφτομαι ούτε και στο σχολείο ήμουν πολύ κοινωνικός, γάμησε τα.
-Λέω να πάω πάνω να χορέψω, να μην σε κρατάω κι από την παρέα σου.
-Σιγά, δεν τρέχει τίποτα.
-Θα περάσω πιο μετά αν είναι.
-Ναι ρε, εννοείται, πέρνα.
-Και... βασικά... χάρηκα που με θυμήθηκες.

Τι να του πεις του Χέντριξ; Τι να απαντήσεις; Στενοχωρήθηκα αλλά αρκεί αυτό; Στη σχολή γνωρίζεσαι με πολλούς αλλά κάνεις παρέα με λίγους, δε ξέρεις πως είναι οι υπόλοιποι, δεν καταλαβαίνεις. Και μαθαίνεις κάποια στιγμή ότι ένας συμφοιτητής σου είναι τελείως μόνος, δεν έχει φίλους, βγαίνει μόνος του για ποτό, πάει στον πάνω όροφο όροφο εκεί που δεν έχει πολλά άτομα, περισσότερος χώρος ή λιγότερα μάτια να σε κοιτάν;

συν Ένα

Σύμφωνα με τις πάγιες διαταγές ο άτυχος Έλληνας πιλότος θα θεωρείται και επίσημα αγνοούμενος έπειτα από 72 ώρες ενώ θα πρέπει να γίνει και η σχετική ΕΔΕ, να εκδοθεί το σχετικό πόρισμα έτσι ώστε να επιβεβαιωθεί ο θάνατος του, σα να λέμε δηλαδή ένα συνεχιζόμενο μαρτύριο για την οικογένεια του. Ντρέπομαι για τους μικροπολιτικούς καβγάδες πάνω από το πτώμα του πιλότου, ντρέπομαι για όλους τους απόστρατους που ψοφάνε για λίγη δόξα και βγαίνουν σωρηδόν στα κανάλια για να γεμίσουν τα τηλεοπτικά παράθυρα, ντρέπομαι που μιλάμε για ένα ατυχές περιστατικό ενώ πραγματικά ήταν θέμα χρόνου να συμβεί με τόσες αναχαιτίσεις που γίνονται σχεδόν σε καθημερινή βάση. Κι επειδή ο κόσμος το έχει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι, παραβιάσεις γίνονται και από Έλληνες πιλότους. Δεν είναι μόνο αυτοί οι κακοί δηλαδή, κάνουμε κι εμείς τις σκανταλιές μας. Το δεύτερο ζήτημα για το οποίο έχω νευριάσει σήμερα είναι οι απεργίες των πανεπιστημιακών. Διότι εγώ έχω μάθει πως όταν κάποιος απεργεί, χάνει το μεροκάματο του, στενεύεται οικονομικά και «σπάει», διότι όπως έχουν γίνει τη σήμερον ημέρα τα πράγματα ο Έλληνας δεν αντέχει να κάνει σοβαρή απεργία. Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα κηρυχθεί παράνομη και καταχρηστική και θα γυρίσει πίσω στη δουλειά του. Ο πανεπιστημιακός όμως πάει στο γραφείο του για το ερευνητικό έργο (εκεί που έχει και την κονόμα δηλαδή με τα διάφορα προγράμματα) και έτσι στην ουσία δεν απεργεί αλλά κάνει αποχή από τα μαθήματα. Τέτοια απεργία ξέρω να κάνω κι εγώ. Να κάνω αν είναι για κανένα μήνα τώρα που πιάσαν και οι ζέστες. Έφαγα πάντως κάτι γεμιστά, σκέτη κόλαση, μακράν το κορυφαίο καλοκαιρινό φαγητό.

Public Enemy

Πετάχτηκε έντρομος από το κρεβάτι του και σύρθηκε ως το μπάνιο. Στον καθρέφτη τον περίμενε ένα δεύτερο σοκ. Πρησμένα κόκκινα μάτια τα οποία άρχισε να καταβρέχει με μπόλικο νερό.Ξυρίστηκε και πήγε στο ψυγείο. Έκανε άνω κάτω τα πράγματα αλλά βρήκε τελικά αυτό που ήθελε. Είχε δει και τη γυναίκα του να κάνει το ίδιο και δεν είχε και πολλές επιλογές μέχρι να πάει στο γραφείο. Άνοιξε την τηλεόραση για να ακούσει τις πρωϊνές εκπομπές αφού τα μάτια του ήταν καλυμμένα με δύο λεπτές ροδέλες αγγουριού. «Τι κάνεις εκεί χριστιανέ μου; Τρελλάθηκες;», η φωνή της γυναίκας του τον έκανε να πεταχτεί επάνω και να του πέσουν τ’αγγούρια. «Είμαι χάλια, πως θα με δει ο κόσμος έτσι; Σήμερα εγκαινιάζω τον καινούριο δημοτικό παιδικό και βρεφονηπιακό σταθμό, θα με δουν τα μωράκια και θα πατήσουν κάτι κλάμματα, θα τα ακούσουν μέχρι και οι διπλανοί δήμοι». Σηκώθηκε και πήγε να ντυθεί, έπρεπε να βρει κι άλλες ιδέες, τι να σου κάνει ένας ψωροσταθμός, εδώ χρειαζόταν κάτι πιο μαζικό, κάτι που να τους αγγίζει όλους κι όχι μόνο τους νέους γονείς. Κατέβηκε φουριόζος τις σκάλες για να μπει στη μερτσεντές που τον περίμενε. Εκτός όμως από το ακριβό αυτοκίνητο από τη γωνία έκανε ντου και η θεία φώτιση. Αυτό ήταν! Τα πεζοδρόμια. Θα έφτιαχνε όλα τα πεζοδρόμια. Θα ξήλωνε τις κλασικές πλάκες και θα έστρωνε καινούριες, σε πιο ζωντανά χρώματα, ευχάριστες στο μάτι. Θα έδινε εντολή τα συνεργεία να ξεκινούσαν άμεσα το έργο. Θα προσλάμβανε επιπλέον εργολάβους, αυτός ο δήμος θα γινόταν αγνώριστος, αυτός ο δήμος χρειάζεται έργα πνοής κι αυτός υπάρχει για να τα υλοποιήσει, θα έφτιαχνε μιλάμε πεζοδρόμια σαν αυτά του Χόλυγουντ με τα αστέρια και τα ονόματα πάνω, να πατάει ο κόσμος και να ευχαριστιέται, πως δεν το είχε σκεφτεί νωρίτερα και χάλαγε άσκοπα κονδύλια για τα μούλικα. «Το πεζοδρόμιο είχε τη δική του ιστορία, ο Υποσχεσίδης το έφτιαξε με πλάκες και μπετά». Θα είχε κάθε λογής πεζοδρόμιο, με συγγραφείς, με ποδοσφαιριστές, με ηθοποιούς, με τραγουδιστές της Eurovision, με τραγουδιστές της παραλίας και της πίστας, με έντεχνους, με άτεχνους, με όλους. Όλος ο κόσμος μία πλάκα. Πλάκα πλάκα και γαμώ τα συνθήματα. Θα τύπωνε και φυλλάδια, οι πολίτες θα μπορούσαν να ζητήσουν το δικό τους είδωλο να γίνει πλάκα στο πεζοδρόμιο που τους αναλογεί. Φαντάσου τώρα να είσαι φανατικός θαυμαστής των αδελφών Κατσάμπα και με το που ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού σου τσουπ να πατάς πάνω τους. Έφτασε στο γραφείο κατενθουσιασμένος κι έδωσε τις σχετικές εντολές για να ξεκινήσουν τα έργα. Ημερομηνία έναρξης χθες όπως χαρακτηριστικά έλεγε. Και τα είχε υπολογίσει όλα. Όλα εκτός από τη σκόνη, όλα εκτός από τους 30 βαθμούς κελσίου Μάιο μήνα, όλα εκτός από την ταλαιπωρία των πολιτών που τον Οκτώβρη θα πατούσαν πάνω στ’ αστέρι της Άννας Βίσση αλλά σήμερα βγαίνουν στο δρόμο για να φτάσουν στον προορισμό τους. Γιατί όπως και κάθε δήμαρχος που σέβεται τον εαυτό του τώρα πρέπει να τα δώσει όλα, τώρα που πλησιάζουν οι δημοτικές εκλογές, μετά θα έχει 3,5 χρόνια να κάθεται και ν’απολαμβάνει τη νίκη του.

Χάσαμε τη Γιουροβύζιον, η αρχή του τέλους για Καραμανλή;

Σε αναμμένα κάρβουνα κάθεται από χθες το βράδυ το βράδυ ο πρωθυπουργός της χώρας ο οποίος είδε την Ελλάδα να τερματίζει ένατη και καταϊδρωμένη από την αφόρητη κυρίως ζέστη που επικρατούσε στο χώρο της εκδήλωσης. Ο Καραμανλής όντας ο πρωθυπουργός με τον οποίο έχουμε συνδυάσει τις μεγαλύτερες εθνικές επιτυχίες σε αθλητικοκαλλιτεχνικό επίπεδο είδε για πρώτη φορά τη χώρα στην οποία κάνει κουμάντο όχι να μην μπορεί απλώς να πλασαριστεί στις πρώτες θέσεις αλλά να μην είναι καν σε θέση ν’ απειλήσει. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σε δηλώσεις που έκανε αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων είπε: «Το στενό περιβάλλον του κυρίου Πρωθυπουργού είχε προβλέψει την ιδιότυπη και άνιση μάχη του σημερινού τελικού. Η παροιμία λέει πολέμα τη φωτιά με φωτιά και για το λόγο αυτό κι εμείς αποφασίσαμε να στείλουμε την κυρία Βίσση η οποία με τόσες πλαστικές θα μπορούσε άνετα να κοντράρει τα τέρατα της Φιλανδίας. Είναι κρίμα». Και τώρα τι γίνεται; Με δεδομένο ότι η Ελλάδα δε συμμετέχει στο φετινό μουντιάλ τα περιθώρια για τον κύριο Καραμανλή έχουν στενέψει απειλητικά και ειδικό κλιμάκιο του Υπουργείου Εξωτερικών έχει ήδη μεταβεί στο Ευρωκοινοβούλιο για να καταθέσει την πρόταση του που θα βγάλει από το αδιέξοδο την κυβέρνηση και θα χαρίσει στη χώρα τη διεθνή αναγνώριση που της αρμόζει. Συγκεκριμένα προτείνεται η θέσπιση των παρακάτω Πανευρωπαϊκών διαγωνισμών:

• Διαγωνισμός ψησίματος αρνιού στη σούβλα
• Διαγωνισμός σπανακόπιτας με χειροποίητο φύλλο
• Διαγωνισμός τυλίγματος κοκορετσιού
• Διαγωνισμός χειρότερης οδηγικής συμπεριφοράς
• Διαγωνισμός καμακιού
• Διαγωνισμός ανευθυνότητας

Η ειδική επιστημονική επιτροπή σου συστάθηκε εσπευσμένα χθες το βράδυ συνεδρίαζε μέχρι νωρίς το πρωί και κατέληξε στο παραπάνω πακέτο προτάσεων όπου η Ελλάδα συγκεντρώνει τις μεγαλύτερες πιθανότητες όχι απλά για νίκη αλλά για θρίαμβο κάτι που θα τονώσει την εικόνα της χώρας αλλά και του πρωθυπουργού ο οποίος θα σηκώσει ένα ακόμη βαρύτιμο τρόπαιο. Τι γίνεται όμως με τη Γιουβύζιον της επόμενης χρονιάς; Εκεί τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα αφού έχει γίνει ήδη ανάθεση στον γνωστό Έλληνα τραγουδοποιό Τζίμη Πανούση, ο οποίος όντας συνθέτης του δίσκου Χημεία και Τέρατα διαθέτει και τη σχετική εμπειρία για να διεκδικήσει τη νίκη και να επιστρέψει το βαρύτιμο τρόπαιο στη θέση του το 2007, έτος που προγραμματίζονται και οι εθνικές εκλογές. Χάθηκε μία μάχη λοιπόν αλλά όχι και ο πόλεμος, εμπρός αδέρφια στον αγώνα!

Αμαρτίες Γονέων δις

"Πριν φύγω για την Αθήνα, πήγα στο αστυνομικό τμήμα και κατέθεσα μία υπεύθυνη δήλωση ότι θα λείψω για δέκα ημέρες περίπου λόγω κάποιων προσωπικών υποχρεώσεων έτσι ώστε να μην το χρησιμοποιήσουν εναντίον μου αν χειροτερέψουν κι άλλο τα πράγματα..."

Συναρπαστικό ε;

Σκληροί αγώνες για μικρή ζωή

Η Ελένη είναι 28 ετών αλλά αν με ρωτήσεις θα σου πω 23 ή 24 όχι επειδή θέλει η ίδια να κρύβει τα χρόνια της αλλά επειδή εγώ τόσο τη θυμάμαι. 17, 23 και 28 και σε πέντε χρόνια που θα με ξαναρωτήσεις πάλι 28 θα σου πω κι ας έχει φτάσει τα 33.

Δεκαεφτά (Ο γάμος)

Πέντε μηνών έγγυος, παρακολουθώ το γάμο, ένα γεγονός που φαντάζει τόσο ξένο μπροστά στα μάτια μου. Εκείνη χαίρεται ή τουλάχιστον έτσι δείχνει, εγώ λυπάμαι, δε μπορώ να την καταλάβω, σχεδόν τρομάζω κι όταν επιστρέφω σπίτι έχουν όλα πια περάσει.

Εικοσι-τρία (Το μνημόσυνο)

Τα σαράντα της γιαγιάς. Απ’ αυτήν πήρε και τ’ όνομα. Βλέπω για πρώτη φορά και την ανηψιά μου, την πρώτη, αυτή που κλωτσούσε λίγο στο γάμο. Έχω και δεύτερη μα δεν ήταν εκεί, το ταξίδι κουραστικό για ένα μωρό. Προβλήματα με τη μέση της, προβλήματα γενικώς.

Εικοσι-οκτώ (Η βάφτιση)

Το τρίτο παιδί, ο ανηψιός. Τρία πανέμορφα παιδάκια, κουκλιά με μάτια ψεύτικα θαρρείς. Τι να της πω. Δουλειά δε βρίσκει, στην παλιά της δε μπορεί να γυρίσει η μέση της έχει διαλυθεί. Τρέχει και για τον άντρα της. Αυτή τη φορά είχαμε λίγο χρόνο παραπάνω. Το ανέμελο κι επιπόλαιο κοριτσάκι ωρίμασε αλλά τα χρόνια δε γυρίζουν πίσω. Πιάστηκε η ψυχή μου. «Θα έρθω στην Αθήνα το Μάιο να μείνω λίγες μέρες να ξεσκάσω». Κι έρχεται σήμερα.

Ο τίτλος

Βιβλίο της Έλλης Αλεξίου που διάβασα όταν ήμουν στη Πέμπτη Δημοτικού και πιάστηκε η ψυχή μου. Έτσι κι αλλιώς η ιστορία της Ελένης θα μπορούσε να είναι ακόμη ένα διήγημα...

Y.Γ
Λέξη δε βγαίνει...

On the edge...

Μία εξαιρετική νύστα, λες και παρακολουθώ ρεπορτάζ στις ειδήσεις του Αντ1 μ’ έχει φέρει στα πρόθυρα του δεύτερου καφέ για την ημέρα γεγονός ανησυχητικό αν αναλογιστεί κανείς και την εξαιρετική νύχτα που προηγήθηκε αποτέλεσμα της οποίας είναι η νύστα και η ανάγκη για ένα ζευγάρι μανταλάκια έτσι ώστε να καταφέρω να κρατήσω τα ματάκια μου ανοιχτά. Αντιγράφω από ρεπορτάζ του Αντ1 όπου η μουσική είναι σαφώς περιπλανώμενη και μ’ έναν τόνο θλίψης. Προσοχή όταν λέμε έναν τόνο δεν το λέμε για να δείξουμε το βάρος αλλά έχει το ίδιο νόημα όπως όταν λέμε ένα τόνο πιο κάτω στο μπλε αλλά όχι έναν τόνο ρίο μάρε αυτόν που κόβεται ακόμη και με την καρδιά ενός μαρουλιού. Η φωνή παραμένει βασανιστικά αργή, σχεδόν τόσο όσο βλέπω να τραβάει και η σημερινή ημέρα. «Εκεί που ο μαρασμός συναντά τη μοναξιά και πορεύονται στο δύσβατο ανηφόρι της ζωής, εκεί που ακόμη και οι γλάροι προσπερνούν χωρίς να ρίξουν ούτε μία ματιά κάτω, σ’ αυτόν τον τόπο, τόπο ευλογημένο, τόπο που λούζει ο αιγαιοπελαγίτικος ήλιος και βρέχεται από τα καταγάλανα νερά, τόπο που κάποτε έσφυζε από ζωή μα πλέον η παροιμία κάντε τόπο στα νιάτα δε βρίσκει αντίκρισμα γιατί οι νέοι φεύγουν στην προσπάθεια τους ν’ αναζητήσουν ένα καλύτερο αύριο, φεύγουν κυνηγώντας την ελπίδα και το χαμένο όνειρο που δε στέριωσε στο λιμάνι της καρδιάς τους, πρόσφυγες θαρρείς στον ίδιο τους τον τόπο». Είμαι πεπεισμένος πλέον ότι τα κείμενα στα ρεπορτάζ τους, τα γράφει ο Νικολάκης ο Φώς-Κωλος, ο οποίος έπειτα από το φινάλε της Λάμψης έχει πολύ ελεύθερο χρόνο και χρησιμοποιεί τις ειδήσεις σαν προπόνηση για να παραμένει σε φόρμα. Διότι ο δημιουργός εμπνέεται από τα απλά και καθημερινά συμβάντα και γεγονότα όπως για παράδειγμα είναι και η σημερινή πρεμιέρα του κώδικα Ντα Βίντσι. Καθόμουν κολλημένος στην κίνηση και είχα πιάσει κουβέντα με την οδηγό από το διπλανό όχημα η οποία επειγόταν να φτάσει στον προορισμό της και με ρωτούσε αν ήξερα κανένα δρομάκι μικρό μπας και γλιτώσει λίγο από την κίνηση. «Θέλεις κι εσύ τον κώδικα μωρό μου;» της είπα και μου είπε ότι ναι έχει κλείσει εισιτήρια για την πρεμιέρα και είχε και μπόλικο άγχος για το αν θα γίνουν τελικά οι προβολές γιατί παρόλο που δεν είχε διαβάσει το βιβλίο ο Τομ Χανκς της άρεσε πάρα πολύ και πίστευε ότι θα ήταν συγκλονιστικός όπως και να έχει. Τότε εγώ άρχισα να της αναλύσω την ιστορία, ότι δηλαδή ο Τομ Χανκς υποδύεται έναν ταλαντούχο προγραμματιστή ο οποίος έχει το ψευδώνυμο Ντα Βίντσι διότι ο κώδικας που γράφει είναι πραγματικά σαν ένα έργο τέχνης. Η επόμενη ερώτηση της ήταν αναμενόμενη και αφορούσε το σπάσιμο του κώδικα. Της λέω λοιπόν ότι κατ’ αντιστοιχία με τη Μόνα Λίζα γνωστή στην πιάτσα και ως Τζοκόντα τα βαθύτερα νοήματα της οποίας δεν είναι σίγουρο ακόμη και σήμερα αν έχουν αποκαλυφθεί έτσι και το πρόγραμμα του Τομ Χανκς ήταν γραμμένο με τόση μαεστρία έτσι ώστε να μπορεί να προφυλλάσει τον εαυτό του από τις διάφορες επιθέσεις. Με ρώτησε αν ξέρω και τι γίνεται στο τέλος και της απάντησα ότι μπορώ αν θέλει να της στείλω με φαξ την τελευταία σελίδα του βιβλίου έτσι ώστε να πάει διαβασμένη. Το βρήκε καταπληκτική ως ιδέα μόνο που δεν είχε φαξ κι έτσι θα έμενε με την αγωνία μέχρι να τελειώσει η ταινία ενω μη ξεχνάμε και την αγωνία για το αν θ’αρχίσει η ταινία. Για την ώρα σκέφτομαι αν θα πρέπει να πάω σήμερα στον Τέλη. Για να μην πω ότι πήγα χθες να δω τον Στηβ και τους Φράκταλς γι’ άλλη μία φορά στη ζωή μου κι έριξα γι’ άλλη μια φορά πολύ γέλιο. Μερικές φορές είναι ωραία να θυμάσαι πως ήσουν στο γυμνάσιο.

Κοινωνία και Διαδίκτυο

Η πρώτη επίσημη κοινωνική έρευνα για τους Έλληνες μπλόγκερς είναι γεγονός! Το τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου προσανατολίζεται στη διεξαγωγή ημερίδας για το διαδίκτυο στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία και για το σκοπό αυτό ομάδα επιστημόνων σε συνεργασία με μεταπτυχιακούς αλλά και τελειόφοιτους προπτυχιακούς φοιτητές του τμήματος εκπόνησε το παρακάτω ερωτηματολόγιο.

(1) Πως μάθατε για το μπλόγκινκ στην Ελλάδα;
(α) Είμαι μανιακός με το διαδίκτυο και κάτι τέτοια τα μαθαίνω αμέσως
(β) Έχω φίλο τον πρώτο Έλληνα μπλόγκερ και ζήλεψα
(γ) Διάβασα στις εφημερίδες ότι αν είσαι μπλόγκερ είσαι συνειδητοποιημένο άτομο
(δ) Μετά το Μιρκ, ήρθαν τα φόρουμς, ύστερα οι μέλισσες και τελικά το μπλόγκερ

(2) Με ποια ιδιότητα αρχίσατε ν’ ασχολείστε με το μπλόγκινκ;
(α) Ήμουν φανατικός αναγνώστης με ρεκόρ 16 συνεχόμενων ωρών διαβάσματος
(β) Άρχισα να γράφω από την πρώτη στιγμή που το ανακάλυψα
(γ) Προτιμούσα κυρίως να διαβάζω τη σελίδα με τα στατιστικά μου
(δ) Προσπαθούσα να σπάσω το ρεκόρ μου σε ημερήσια κόμεντς

(3) Και τώρα η σχέση σας ποια είναι;
(α) Σκέφτομαι και γράφω
(β) Γράφω χωρίς να σκέφτομαι
(γ) Αυτή τη σχέση ψάχνω κι εγώ αλλά δε μου κάθεται καμία
(δ) Εξάρτηση, μαζί με τον πρώτο καφέ και τσιγάρο της μέρας έρχεται και το πρώτο ποστ

(4) Ποιο πιστεύετε ότι είναι το βαθύτερο νόημα του μπλογκ;
(α) Η ανάγκη για επικοινωνία δεν πεθαίνει ποτέ
(β) Ουδείς αγάμητος
(γ) Μπλόγκερς ενωμένοι, ποτέ νικημένοι
(δ) Για ένα κούτελο καθαρό, για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια εφημερίδα

(5) Σας έχει ωφελήσει το μπλόγκινκ;
(α) Δεν έχω οφειλές, έχω δωρεάν λογαριασμό
(β) Ναι, με έχει ωφελήσει πάρα πολύ
(γ) Όχι, δε με έχει ωφελήσει καθόλου
(δ) Εγώ έχω ωφελήσει το μπλόγκινκ

(6) Τι περιμένετε τώρα πια από το μπόγκινκ;
(α) Να γαμήσω
(β) Να γίνω διάσημος
(γ) Να κάνω φίλους
(δ) Να σώσω τον κόσμο

(7) Ψυχολογικά σας έχει βοηθήσει;
(α) Πλέον κάνω τα ψώνια μόνος μου
(β) Νιώθω άλλος άνθρωπος
(γ) Δείχνω ότι είμαι άλλος άνθρωπος
(δ) Με κάλεσαν στα γυρίσματα του Δόκτωρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ

(8) Σεξουαλικά;
(α) Μπορώ και φοράω τις γόβες της γυναίκας μου χωρίς αναστολές
(β) Ανακάλυψα τον οργασμό
(γ) Σκέφτομαι τα πολλά κόμεντς κι έχω μεγαλύτερη διάρκεια
(δ) Όταν παίρνω μπρος έχουν όλα τελειώσει

(9) Οικονομικά;
(α) Δε βγαίνω από το σπίτι για να γράψω στο μπλογκ κι έτσι κάνω έξυπνη οικονομία
(β) Η DSL μου στοιχίζει κάτι παραπάνω αλλά έχω κόψει το βραδινό
(γ) Ήμουν ανέκαθεν κουβαρντάς
(δ) Ζητάω δανεικά για ν’ αγοράσω κάρτες προπληρωμένου χρόνου

(10) Είσαι μπλόγκερ γιατί?
(α) θέλεις να γράψεις σε εφημερίδα
(β) θέλεις να ξεχάσεις το παρελθόν σου
(γ) είναι κουλ
(δ) σου στοιχίζει φτηνότερα από τον ψυχοθεραπευτή

(11) Θα σταματούσες το μπλόγκινκ αν?
(α) δεν έβλεπες ούτε ένα κόμεντ στα ποστ σου
(β) αισθανόσουν την ανάγκη για νέους φίλους
(γ) έμπαινε χρέωση όπως στα τσοντοσάιτ
(δ) κοβόταν η χρέωση στα τσοντοσάιτ

(12) Πως βλέπεις το μέλλον του μπλόγκινκ;
(α) Μόδα είναι θα περάσει
(β) Θα καταντήσει σαν το Μαρξισμό
(γ) Οι μπλόγκερς θα σχηματίσουν κυβέρνηση στις επόμενες εκλογές
(δ) Θα απαγορευτεί δια ροπάλου

Small Time Shot Away

Στο ραδιόφωνο έπαιζε ένα τραγουδάκι που δεν το ήξερα ενώ η ταχύτητα των 40 χλμ/ώρα σου δημιουργούσε την ψευδαίσθηση μιας κινηματογραφικά αργής λήψης όπου ο πρωταγωνιστής σκέφτεται ή το φιλοσοφεί με το συνοδηγό του για ένα θέμα οπωσδήποτε σοβαρό αλλά η πραγματικότητα είναι πως δεν έβλεπα την ώρα να φτάσω σπίτι, να πετάξω τα ιδρωμένα ρούχα από πάνω μου και να μπω στο μπάνιο ώσπου το καυτό νερό να με χαλαρώσει και να νιώσω όλη την κούραση της μέρας να εξατμίζεται μαζί με τους υδρατμούς. Της έστειλα ένα μήνυμα «θέλω να βρεθούμε το βράδυ», πέντε λέξεις όλες κι όλες, άφησα το κινητό πάνω στο πλυντήριο και βυθίστηκα στη μπανιέρα. Κόντεψε να με πάρει ο ύπνος εκεί μέσα, είχα κλείσει τα μάτια μου και βγήκα μόνο όταν άκουσα το γνώριμο ήχο του μηνύματος. Την είχα ανάγκη.

Δεν τον είχα ανάγκη πια. Με θυμόταν όποτε αυτός ήθελε, όποτε αυτός γούσταρε και μόνο για να γίνω η πουτανίτσα του, το ξεκωλάκι του και η καυλιάρα του. Μου πέταγε χρήματα μερικές φορές γιατί είχε λέει αυτήν τη φαντασίωση, να με πηδάει χωρίς συναίσθημα, σεξ για το σεξ, λες και είχα δει ποτέ συναίσθημα από εκείνον. Και γι’ άλλη μία φορά ήθελε με πέντε μόνο λέξεις να με ρίξει στο κρεβάτι. Νικημένος από τα θέλω του, αυτή τη φορά δε θα υποχωρούσα.

Ένιωσα το έδαφος να υποχωρεί κάτω από τα πόδια μου. Δεν πίστευα αυτό που διάβαζαν τα μάτια μου. Δεν ήθελε να βρεθούμε. Για την ακρίβεια δεν ήθελε να ξαναβρεθούμε. Και το έγραφε ορθά κοφτά. Την πήρα τηλέφωνο και μου το έκλεισε. Δοκίμασα με κάθε πιθανό τρόπο. Με απόκρυψη, χωρίς, με άλλον αριθμό που δεν της τον είχα δώσει. Δεν ήταν εκεί για μένα, δε με περίμενε, η κερκόπορτα μου είχε κλείσει.

Έκλεισα την πόρτα αθόρυβα κι έφυγα αφήνοντας δύο φώτα αναμμένα και την τηλεόραση να παίζει. Ήξερα ότι μπορεί να ερχόταν απ’ το σπίτι και δεν ήθελα να γίνουμε νούμερο σε όλη τη γειτονιά. Έφευγα και τον άφηνα πίσω μου να υπάρχει σε αυτό το διαμέρισμα φυλακισμένος, μακριά μου. Ασυναίσθητα επιτάχυνα το βήμα μου. Πήρα ένα ταξί και είπα «Στο Χολαργό πάμε».

Χθες το μεσημέρι

Ήτανε λοιπόν μια κοπελίτσα η οποία δεν αισθανόταν και πολύ καλά κι έφυγε λίγο νωρίτερα από τη δουλειά της για να πάει στο σπίτι της και να ξεκουραστεί. Στο δρόμο καθώς πήγαινε να πάρει το λεωφορείο βλέπει σ’ένα πεζοδρόμιο έναν άνθρωπο ξαπλωμένο φαρδύ πλατύ μπροστά σχεδόν από ένα φούρνο. Τόσο κοντά ήταν στο μαγαζί που οι πελάτες πήδαγαν από πάνω του για να βγουν ή να μπουν. Πάει λοιπόν η κοπελίτσα, προσπαθεί να μιλήσει στον άνθρωπο, του παίρνει το σφυγμό και πηγαίνει απέναντι σε μια πολυκλινική που υπήρχε για να τους πει να κοιτάξουν τον άνθρωπο. Αυτοί της λένε ότι δε μπορούν να τον αναλάβουν κι όταν τους ζητάει κάποιο τηλέφωνο για να πάρει το 166 της λένε ότι δεν έχουν! Πάει απέναντι στο φούρνο για να πάρει τηλέφωνο αλλά ούτε αυτός είχε! Μερικά άλλα μαγαζιά εκεί γύρω επίσης δεν είχαν τηλέφωνο. Αγοράζει μία κάρτα για το κινητό της παίρνει το 166 το οποίο ήρθε μετά από 45 λεπτά. Όλο αυτό το διάστημα μόνο ένας περαστικός σταμάτησε για να τη βοηθήσει να τον σηκώσουν και να τον βάλουν καθιστό κάτω από μία σκιά και μάλιστα ο περαστικός αυτός είχε και τραχειοτομή! Του έδωσε και νερό η κοπελίτσα κι ο άνθρωπος άρχισε να βρίσκει τις αισθήσεις του αλλά φαινόταν ότι δεν ήταν καλά. Όταν έφτασαν από το ΕΚΑΒ δεν κατέβαιναν ώσπου πήγε η κοπελίτσα και τους είπε ότι αυτή τους κάλεσε κι ότι ο άνθρωπος ήταν αναίσθητος.
166: Καλά μας φώναξες για το ζητιάνο;
Κ: Δεν είναι ζητιάνος, είναι άνθρωπος και χρειάζεται βοήθεια.
166: Μα καλά είσαι σοβαρή; Σε ώρα αιχμής απασχολείς το 166 γι’ αυτόν;
Κ: Ο άνθρωπος δεν είναι καλά και χρειάζεται βοήθεια.
166: Θα μείνεις εδώ για να φωνάξουμε την αστυνομία επειδή απασχολήσες το ΕΚΑΒ σε ώρα αισχμής κι επειδή δε ξέρουμε τι μπορεί να του είσαι και γιατί πήρες τηλέφωνο.
Κ: Είμαι γιατρός και τον βρήκα κάτω, του πήρα το σφυγμό και του έδωσα νερό αλλά εδώ στο πεζοδρόμιο δε μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω.
166: Αν τον πάρουμε θα βρίζουν όλοι οι γιατροί και θα έρθεις κι εσύ στο νοσοκομείο γιατί είναι στη δική σου ευθύνη ότι και να γίνει, ότι και να πάθει.
(Στο μεταξύ ο άνθρωπος σηκώθηκε όρθιος κι ο ένας του ΕΚΑΒ τον πλησίασε)
166: Θες να έρθεις στο νοσοκομείο;
Α: Όχι.
166: Εμείς δε μπορούμε να τον πάρουμε χωρίς τη θέληση του. Σίγουρα δε θέλεις να έρθεις;
Α: Όχι.
166: Φύγε τότε γιατί θα έρθει η αστυνομία.
(Απομακρύνεται ο άνθρωπος)
166: Εμείς θα σημειώσουμε ότι τον ρωτήσαμε παρουσία σου αν θέλει να έρθει στο νοσοκομείο κι αυτός αρνήθηκε και να ξέρεις ότι έχουμε το τηλέφωνο σου και η αστυνομία μπορεί να σε βρει.

Η πεμπτουσία της ανθρώπινης συμπεριφοράς...

Δε μπορώ να κοιμηθώ

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά
Έλα κι από τη στάνη
'Ελα ετούτη τη νυχτιά
Που ύπνος δε με πιάνει

'Εχω διαβάσει δύο εφημερίδες μαζί με τα ένθετα (εντάξει τα περιοδικά της τηλεόρασης και του γκουρμέ δεν τα άγγιξα) και σκέφτομαι πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να πάω ν'αγοράσω και καμία ακόμη μπας και ζαλιστώ. Δε με παίρνει ο ύπνος λέμε και τα έχω πάρει στο κρανίο, θέλω να κοιμηθώ κι ας με ξυπνήσει το ροχαλητό μου αλλά ας με πάρει ο ύπνος έστω και για λίγο, για μια στιγμούλα μόνο κι ας είναι η επόμενη στιγμή αυτή που το ρολόι μου θα λέει δέκα και μισή. Ύπνε έλα γιατί θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα είμαι και άρρωστος άνθρωπος. Ύπνε μ'ακούς;

Μπετόν Αρμέ

Ξεκίνησα να χτίζω το δικό μου λευκό πύργο αν και όπως τον παρατηρώ μάλλον με πυραμίδα μου μοιάζει κι αυτή όχι από τις καλές τις Αιγυπτιακές αλλά λίγο άχαρη, κάπως σκόρπια μου μοιάζει και να δω πως θα καταφέρω να τη μαντρώσω γιατί εντάξει με τα πρόβατα το κολάι το’χω πάρει τώρα πια, τα σουράω κι αυτά μ’ακούν με τ’άτιμα τα χαρτομάντηλα όμως τι να κάνω δε ξέρω, άκρη δεν έχω βγάλει μέχρι ώρας. Τα πρώτα σημάδια ή όπως αλλιώς θα λέγαμε τα θεμέλια μαζί με τα πρώτα μπετά άρχισαν εδώ και 2-3 ημέρες όμως σήμερα ξεκίνησε το χτίσιμο για τα καλά. Σηκώθηκα με βουλωμένο όλο το αναπνευστικό σύστημα κι έναν φοβερό πονοκέφαλο, έριχνα για κανένα τέταρτο νερό στο πρόσωπο μου ώσπου αντιλήφθηκα ότι πρέπει να περάσω και στο επόμενο στάδιο του πλυσίματος των δοντιών για να ντυθώ τελικά και να πάω προς το αυτοκίνητο. Ένα ντεπόν έκανε σίγουρα την κατάσταση λίγο καλύτερα, αναφορικά με τον πονοκέφαλο πάντα αλλά ένιωθα τα μάτια μου να κλείνουν, πράγμα παράδοξο αφού δεν είχα κοιμηθεί αργά χθες οπότε μάλλον δε νύσταζα ακριβώς αλλά απλά δεν την πάλευα νομίζω και ευτυχώς που αύριο δεν είναι εργάσιμη διότι η κατάσταση θα ήταν πραγματικά απάλευτη κι εγώ θα έπρεπε να ανταπεξέλθω και πλήρως στη δύσκολη ημέρα που τη βλέπω να έρχεται τη Δευτέρα η οποία μόνο καθαρή δεν είναι αν κι εγώ ελπίζω τελικά να τη βγάλουμε καθαρή. Σήμερα το βράδυ δε ξέρω τι θα γίνει αλλά σίγουρα δύο ορόφους μέχρι το πρωί θα τους έχω σηκώσει το δίχως άλλο. Μα ήταν ανάγκη ν’αρρωστήσω;

Φέρια δε Αμπρίλ

Είχα στο μυαλό μου να φτιάξω ένα ημερολόγιο για το ταξίδι το οποίο μαζί με πληροφορίες θα μπορούσε να γίνει κι ένας μίνι οδηγός όμως το πανηγύρι μου έκλεψε την καρδιά κι έτσι θα γράψω γι’ αυτό. Εξάλλου όλα τα υπόλοιπα τα βρίσκεις και στους περισσότερους τουριστικούς οδηγούς.

Σαββάτο - Πανηγύρι νο 1

Παίρνουμε το μετρό για να πάμε στο γήπεδο της Μπαρσαλόνα ν’αγοράσουμε εισιτήρια για τον αγώνα που νομίζαμε ότι είναι την επόμενη Κυριακή. Πλησιάζοντας στο στάδιο άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια διότι έβλεπα ένα σωρό κόσμο με μπλουζάκια, κασκόλ κλπ και θυμήθηκα αυτό που είχα διαβάσει στο δίκτυο (ο αγώνας μπορεί να αλλάξει μέρα και ώρα ανάλογα με τις τηλεοπτικές αναμεταδόσεις). Τα βήματα άρχισαν να γίνονται πιο βαριά ώσπου φτάνουμε επιτέλους στα εκδοτήρια. Ορμάμε κι αρχίζουμε τις διαβουλεύσεις και τελικά βρίσκουμε εισιτήρια των 69 ευρώ και μάλιστα σε πολύ καλή θέση (τηρουμένων πάντα των αναλογιών). Σημειωτέον ότι τα πιο φτηνά εισιτήρια αυτά των 49 ευρώ τα είχα βρει στο δίκτυο ένα μήνα πριν 103 και δυο εβδομάδες πιο πριν 130. Δε μας έκανε έλεγχο κανένας (ήμασταν με σακίδια και σακούλες) και αργότερα κατάλαβα πολύ καλά το γιατί. Δεν υπήρχε λόγος, τόσο απλά. Είδαμε ξυλοπόδαρους, κάτι άλλες φιγούρες, καταλανικούς χορούς παραδοσιακούς και μετά πήγαμε να βρούμε και τις θέσεις μας. Έκσταση! Εντάξει είδαμε τον αγώνα όπου έβλεπες ανθρώπους όλων των ηλικιών, μέχρι κι ένα μωράκι 40 ημερών είδαμε το οποίο κοιμόταν φυσικά όλη την ώρα και όλοι αυτοί στο ημίχρονο έβγαλαν τα σαντουιτσάκια τους και έφαγαν κανονικότατα. Και μετά το τέλος του αγώνα η φιέστα. Απονομή, γύρος θριάμβου, πυροτεχνήματα και μια ατμόσφαιρα μαγική. Το θέαμα αποζημίωνε και με το παραπάνω.

Κυριακή - Το μεγάλο πανηγύρι

Την Κυριακή λοιπόν ανηφορίσαμε προς την Πλάθα Καταλούνια όπου ήταν συγκεντρωμένος όλος ο κόσμος για ν’αποθεώσει τους πρωταθλητές οι οποίοι ήταν σ’ένα ανοιχτό λεωφορείο. Εμείς όμως συνεχίσαμε για να φτάσουμε στο χώρο όπου είχε γίνει το Φόρουμ το 2004 και όπου πλέον γίνονται διάφορα συνέδρια. Δίπλα λοιπόν στο συνεδριακό κέντρο έχει ένα μεγάλο χώρο όπου κάθε χρόνο στήνεται το πανηγύρι τ’ Απρίλη (Φέρια δε Αμπρίλ) το οποίο διαρκεί περίπου 2 εβδομάδες και το διοργανώνουν κυρίως οι νότιοι. Είχε μίνι λούνα παρκ για τα παιδιά αλλά αυτό ούτε που το κοιτάξαμε. Είχε πολλά μαγαζιά για να φας αλλά το κορυφαιότερο όλων ήταν τα μέρη στα οποία συνδύαζες χωρό και φαγητό. Όλα αυτά τα μέρη ήταν σαν μια τεράστια σκηνή όπου μέσα είχε τραπεζάκια και μια πίστα. Και δώστου το φλαμένγκο και δώστου και οι άλλοι παραδοσιακοί χοροί και άλλο να σας το λέω άλλο να το βλέπετε. Εμένα το πανηγύρι μου έκλεψε την καρδιά. Πηγαίναμε σε διάφορες σκηνές, περνάγαμε από πάγκους που πουλούσαν χαμόν ή μπορούσες να κάτσεις να φας κανονικά, τσουδερίες πολλές, κόσμος πολύς αν και τελευταία μέρα και πολλοί είχαν αρχίσει ήδη να μαζεύουν. Αγοράσαμε καπέλα παραδοσιακά με λουλουδάκι στο πλάι, γίναμε ένα με τον κόσμο και ήταν φοβερά.

Αντί Επιλόγου

Η Μπαρτσελόνα είναι μια πανέμορφη πόλη και θα ήθελα να έχω μείνει περισσότερο. Χρειάζεσαι τουλάχιστον μία εβδομάδα για να γυρίσεις τα περισσότερα μέρη και πάλι θα έχεις την αίσθηση ότι δεν τα έχεις δει όλα. Προσωπικά είμαι ακόμα μαγεμένος και βγαίνω έξω στο μπαλκόνι αλλά η Ράμπλα δε φαίνεται πουθενά...

Επιστρέφω Αμέσως

Έχω προμηθευτεί το απαραίτητο κρεμαστράκι που βεντουζώνει πάνω στο τζάμι και εντός ολίγου το κολλάω για να τοποθετήσω ευλαβικά πάνω του το σχετικό πινακιδάκι στο οποίο πέρασα την αλυσιδίτσα από το βούλωμα (γνωστό και ως τάπα) της μπανιέρας έτσι ώστε να πληροφορήσω το φιλοθεάμων κοινό της στάνης ότι τέρμα τα γάλατα, τέρμα και οι στρούγκες διότι πάμε στα Καταλανικά βοσκοτόπια μπας και στήσουμε κι εκεί το τσαρδάκι μας επεκτείνοντας το τσελιγκάτο μας. Φουλάρω λοιπόν το ipod με Λίτσα Διαμάντη και πορεύομαι για το αυριανό ταξίδι. Βαλίτσα δεν έχω φτιάξει ακόμη με τον καιρό θα γίνουν όλα. Θα πάω να πάρω και τις πολυπόθητες οδηγίες αύριο έτσι ώστε να έχουμε και το κεφάλι μας ήσυχο ότι δε θα μας πάει λουλάκι ενώ θα πλύνω στο χέρι και δύο ζευγάρια κάλτσες επιπλέον διότι προβλέπω μπόλικο περπάτημα ενώ δεν πρέπει να ξεχάσω ν’αναφέρω ότι θα σκάσω με τα τσαρούχια στο Καμπ Νου για βοσκή και όχι μόνο. Ηθικός αυτουργός του ταξιδιού αυτού είναι η δε-χορταίνω-να-σε-διαβάζω Μιραντολίνα η οποία μου έδωσε και το λευκό μαντήλι για να σας κουνήσω. Εις το επανιδείν!

Εμπρός βήμα ταχύ!

Ξεκινάει η πρώτη του Μαΐου ημέρα και βάζω στο πικαπ το I've Got the Power των Snap έτσι ώστε να μου μπει καλά ο μήνας, να τονωθώ και λίγο ψυχολογικά αν και συνήθως γι’αυτό το σκοπό πίνω red bull που δίνει φτερά. Ένας γείτονας που πίνει τον καφέ του στο απέναντι μπαλκόνι με κοιτάζει απορημένος σα να μου λέει ?ήμουνα νιος και γέρασα που το θυμήθηκες αυτό;?. Δε μπορώ να του χαλάσω το χατήρι και συνεχίζω το πρόγραμμα με Rhythm Is A Dancer ενώ καταλαβαίνω ότι γουστάρει να το κάνω πιο hardcore το όλο θέμα. Ένστασηηηηηη - Ένστανοοοοοοοοοο, Έκστασηηηηηηη - Έκστανοοοοοοοο και μετά το γνωστό και αμνημονεύτου αξίας ρεφραινάκι: Τσικι-τάμ τσικι-τί-ταμ-ταμ-ταμ και του-μπαμ-μπαμ και του-μπαμ και τε-πε-τε-πε-ταμ-μπαμ-μπαμ και του-μπαμ και μπε ενώ μετά αποφασίζω να γίνω λίγο - ελάχιστα πιο σοβαρός και το γυρνάω σε ace of base όπου βγαίνουν και άλλοι γείτονες από τα μπαλκόνια κι εγώ αισθάνομαι σαν εκείνο τον τύπο στο μίσος που μίξαρε krs-one και sound of da police woop! woop! Σκέφτομαι ότι τελικά κανείς δεν έχει πάει να πιάσει το Μάη στο καθιερωμένο ετήσιο κυνηγητό κι έτσι ντύνομαι γρήγορα γρήγορα για να πάω εγώ να τον παρηγορήσω λίγο και να του πω δεν πειράζει μην το σκέφτεσαι, δεν είναι αργία είναι απεργία αλλά όταν πέφτει Σαβ/κο τη μεταθέτουμε γιατί ως γνωστόν δεν έχει νόημα να απεργήσεις μέρα που έτσι κι αλλιώς δεν εργάζεσαι. Rock Me Amadeus με χαίτη αλα Μπιλ Τερλέγκας, λευκό υποκάμισο και απίθανα στροφιλίκια εις την πίστα σε ρυθμό ζεϊμπέκικου. Μπορώ να κάνω κι αλλιώς; Όχι δεν μπορώ κι ενώ οι γείτονες χειροκροτάν από τα μπαλκόνια εγώ γίνομαι ένα με την άσφαλτο διότι από μικρός το μπρέικ ντανς το δούλευα για κάτι στιγμές σαν κι αυτές. Ειδικά όταν μάθαινα την προ-παίδεια έκανα διάφορα σκέρτσα και νάζια μπροστά από την ντουλάπα μου αλλά την έμαθα και την κατέχω μέχρι και σήμερα και αυτό είναι κάτι για το οποίο αισθάνομαι ιδιαίτερα υπερήφανος όμως αυτό είναι κάτι που θα ήθελα να μοιραστώ μια άλλη στιγμή μαζί σας και όχι σήμερα που είναι όπως είπαμε του Μαΐου η πρώτη μέρα κι όλο λέω καλημέρα μαζί με καλό μήνα ενώ συνήθως δε λέμε κάθε μέρα καλό μήνα αλλά σίγουρα λέμε καλημέρα γιατί είναι του Θεού και όπως λέει και ο σοφός μας ο λαός μάθε καλημέρα κι άστηνε κι αν πεινάσεις πιάστηνε. Ειδικά σήμερα που είναι και πρωτομαγιά η εφαρμογή του πιάστηνε έχει ιδιαίτερη αξία διότι όπως προείπαμε πρέπει να πιάσουμε τόσο το Μάη όσο και το Μαγιόξυλο. Βαρκελώνη 16 βαθμούς κελσίου και είναι και μια ώρα πίσω, θα πάρω δύο μπουκάλια κοπερτόνε ή ενδεχομένως και καροτόνε και θα σιγοψήνομαι σαν αρνάκι κάτω από τον καταλανικό ήλιο ο οποίος πολύ τρυφερά και στοργικά θα μου χαϊδεύει την πλάτη λες και είμαι άξιο τέκνο του που μεταξύ μας αν και τεκνό το πιστεύω αυτό γι’αυτό άλλωστε κάνω και την κατάλληλη προετοιμασία. Τι θα έχω σίγουρα μαζί μου; Ντολμαδάκια και παστέλια! Ανήκουν στα βασικά είδη επιβίωσης που πρέπει να έχει κάποιος μαζί του όταν ταξιδεύει στο εξωτερικό. Θυμάμαι κάποτε μου άρεσε ο Μάλαμας. Τώρα τον έχω σκυλοβαρεθεί. Συμβαίνουν κι αυτά. Γενικά πάντως σήμερα δε συμβαίνουν και πολλά πράγματα εκτός από ένα πανηγύρι στη Νέα Φιλαδέλφεια το οποίο εδώ και τρεις μέρες έχει κλείσει τη Δεκελείας και ανήκω στους τυχερούς που δεν το ήξερα και κατευθύνθηκα το Σαββάτο προς τα εκεί με ολέθρια αποτελέσματα για τα νεύρα μου. Γενικά σήμερα μην πάει κανείς στη Νέα Φιλαδέλφεια, όποιος έχει δουλειές να κάνει ή επισκέψεις για κοινωνικούς λόγους ας δώσει μια αναβολή δε βλάπτει. Τώρα όμως αυτό που δε χωρά άλλη αναβολή είναι το τσιφτετέλι στο μπαλκόνι. Με τις υγείες μας.

Η φυλή των κρυψίνους - κρυψίνους

Εισαγωγή

Όπως κάθε Σάββατο έτσι και σήμερα συνεχίζουμε το αφιέρωμα που είχε ξεκινήσει πριν δύο μήνες περίπου με θέμα «Σύγχρονα Θηλαστικά - Η εξέλιξη των Ειδών». Στο επεισόδιο που θα παρακολουθήσετε η συγγραφική μας ομάδα (δηλαδή εγώ ο τσέλιγκας, η πιστή μου προβατίνα Βότσω και ο όχι και τόσο πιστός μου σκύλος Γιακουμής) καταβάλαμε κάθε ανθρωπίνως δυνατή προσπάθεια έτσι ώστε το αποτέλεσμα που θα φτάσει στα χέρια σας να ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη. Ειλικρινά πρόκειται για ένα έργο ζωής και μόνο ως τέτοιο επιβάλλεται να αντιμετωπιστεί.

Ιστορική Αναδρομή

Ο έντονα φιλοχριστιανικός χαρακτήρας της εκπομπής μας έφερε στην Παλαιά Διαθήκη ένα άλλο έργο ζωής και πνοής από την οποία επήγασε η ζωή και πλέον για να ζούμε εισπνέουμε και εκπνέουμε και σίγουρα θυμόμαστε όλοι ότι οι πρώτες αναπνοές ήσαν αυτές του Αδαμ και της συντρόφου του Εύα. Ναι κάνει ρίμα με το «στον πούτσο μου ανέβα» αλλά δεν το κρίνω σκόπιμο να αναλυθεί διότι θίγουμε ένα άλλο ζήτημα το οποίο θα βγάλει δύο εκπομπές από μόνο του και δε θα ήθελα να το χαραμίσω σαν θέμα. Τι έκανε λοιπόν ο Αδάμ και η Εύα; Έφαγαν το μήλο. Και αφού το χώνεψαν προσπάθησαν να το κρύψουν και από τον καλό μας Θεούλη κρύβοντας τα γεννητικά τους όργανα κατά κύριο λόγο θυμίζοντας μας ότι αφού αμάρτησες που αμάρτησες δεν είναι ανάγκη μετά να δείχνεις και τον τόπο της αμαρτίας. Οι πρωτόπλαστοι λοιπόν εμφανίζονται ιστορικά ως το πρώτο δείγμα ανθρώπων που εντάχθησαν στη φυλή των κρυψίνους - κρυψίνους.

Χαρακτηριστικά

Οι κρυψίνους - κρυψίνους υπάρχουν παντού ανάμεσα μας και ίσως δεν είναι πάντα εύκολο να τους ξεχωρίσεις. Συστηματική μελέτη και παρατήρηση όμως επιφέρει το θεμιτό αποτέλεσμα. Για το λόγο αυτό παραθέτουμε μερικά αληθινά παραδείγματα:

Διάλογος #1

Τσέλιγκας: Θα πάτε καμια εκδρομή με τον Δ;
Κρυψίνους ? Κρυψίνους: Δεν έχουμε κανονίσει κάτι ακόμη.

(δύο ημέρες αργότερα)

Κ-Κ: Μισό λεπτό να κάνω ένα τηλεφώνημα.
Τσ.: οκ.
Κ-Κ (στο τηλέφωνο): Μα έχουμε δώσει προκαταβολή για την εκδρομή εδώ και 1.5 μήνα!

Διάλογος #2

Τσ.: Η Κ. έφυγε τόσο νωρίς επειδή δουλεύει (Πασχαλινές διακοπές όπου η Κ. για πρώτη φορά φεύγει Δευτέρα του Πάσχα για την επιστροφή στην Αθήνα);
Κ-Κ: Ναι δουλεύει.
Αδερφή Τσέλιγκα: Μα η Κ. δεν ταξιδεύει για Ισπανία;
Κ-Κ: Δε ξέρω κάτι τέτοιο (Η Κ. είναι αδερφή του μέλους των Κ-Κ και ξαδέρφη του Τσέλιγκα).
Αδ. Τσ.: Μα αφού είδα σπίτι σας το εισιτήριο!

Διάλογος #3

(Η Σ. έχει τσακωθεί πιο σοβαρά από ποτέ με τον Γ. με αποτέλεσμα να έχουν σχεδόν μία εβδομάδα να μιλήσουν. Η Σ μας ζητάει να πάμε σπίτι της και την Τετάρτη διότι αν δεν έχουν μιλήσει μέχρι τότε θα είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Αυτά έγιναν μια Κυριακή. Συνομιλία λοιπόν με αδερφή της Σ και για την ιστορία μας Κ-Κ).

Τσ. : Θα πάμε σπίτι της Σ. σήμερα;
Κ-Κ: Δε ξέρω.
Τσ. : Μιλήσανε τελικά με τον Γ;
Κ-Κ: Όχι.

Την επόμενη ημέρα έμαθα ότι είχαν συναντηθεί από τη Δευτέρα.

Αντί Διαλόγου ή Επιλόγου

Αν άλλαζα το επάγγελμα μου θα γινόμουν ψυχίατρος.

Στον εισαγγελέα Έλληνας blogger

Με τη διαδικασία του αυτόφωρου συνελήφθη σήμερα το μεσημέρι και οδηγήθηκε στον εισαγγελέα Έλληνας blogger ο οποίος ζήτησε και πήρε προθεσμία για ν’απολογηθεί. Η είδηση προκάλεσε πραγματικό σεισμό πολλών ρίχτερ κι επανέφερε ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσον μπορεί να θεωρηθεί ότι το διαδίκτυο είναι το θηρίο της αποκάλυψης ενώ αξίζει να σημειωθεί πως δηλώσεις για το γεγονός έκανε και ο παπα-Τσάκαλος ο οποίος μάλιστα δήλωσε πως θα παραστεί στο δικαστήριο ως μάρτυρας υπερασπίσεως του δαιμονισμένου όπως χαρακτηριστικά ανέφερε χρήστη του διαδικτύου. Αν και η χώρα μας πιάνει πάτο στο ποσοστό ευρυζωνικών συνδέσεων ο blogger διέθετε δύο ανεξάρτητες συνδέσεις με διαφορετικούς παρόχους ενώ βρέθηκαν και κατασχέθηκαν dvd με τις σειρές Θάντερκατς, Οι Τρεις Χάριτες, Γιάννης και Μαρία και Ιππότης της Ασφάλτου. Οι γείτονες του τον χαρακτήρισαν σαν ένα μάλλον ήσυχο παιδί και ως συνήθως έπεσαν από τα σύννεφα. Ο ίδιος ο blogger το πρωί κι ενώ γυρνούσε σπίτι του από μυστική συνάντηση παύλα σουαρέ με άλλους bloggers γλίστρησε και έπεσε στις σκάλες του σπιτιού του, λίγα βήματα πριν ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του. Η σπιτονοικοκυρά που είναι γνωστή κουτσομπόλα της περιοχής και κοιτάει πάντα από το ματάκι όταν ακούσει πόρτα ν’ανοίγει δεν τον πήρε χαμπάρι όταν μπήκε αλλά άκουσε το γδούπο από το πέσιμο και έτρεξε να δει τι συμβαίνει. Κάλεσε αμέσως το 166 και το 100 κι όταν έφυγε το ασθενοφόρο με τον άτυχο blogger συνέβη το εξής μοιραίο παιχνίδι της τύχης. Η σπιτονοικοκυρά νόμισε ότι ο blogger τότε έβγαινε από το σπίτι και πήγαινε για ψώνια ή κάτι τέτοιο και όχι στη δουλειά του αφού δεν κρατούσε το χαρτοφύλακα του όπως συνηθίζει. Ανησύχησε λοιπόν μήπως ο blogger είχε ξεχάσει κάποιο μάτι της κουζίνας ή το θερμοσίφωνο ανοιχτό κι έτσι παρακάλεσε τους αστυνομικούς να κάνουν έναν μικρό έλεγχο. Εκείνοι αρχικά αρνήθηκαν όμως στη συνέχεια κι έπειτα από έντονες πιέσεις της μαντάμ ενέδωσαν και με το ζευγάρι που τους προμήθευσε η γριά μπήκαν στο σπίτι όπου αντίκρισαν το μάτι της Θαντέρα να τους κοιτάζει απειλητικά. Στη συνέχεια κι ενώ κατευθυνόταν προς τον πίνακα και την κουζίνα βρήκαν πλήθος γυναικείων εσωρούχων αραδιασμένων στο πάτωμα σε μια σπειροειδή μορφή ενώ διάσπαρτοι βρισκόταν δονητές σε όλα τα μεγέθη και χρώματα. Αυτό όμως που κίνησε πραγματικά την υποψία στα όργανα της τάξεως ήταν τα 50 κεσεδάκια από γιαουρτάκια τοτάλ που βρισκόταν στη μπανιέρα η οποία ήταν μισογεμισμένη με εμφιαλωμένο νερό Αύρα, γεγονός που έγινε έυκολα αντιληπτό από τα διάφορα μπουκάλια χωρίς καπάκι που κείτονταν κείθε και δώθε. Ο blogger είχε ξεχάσει το εμ ες εν ανοιχτό το οποίο ήταν κι αυτό που τελικά τον πρόδωσε. Απανωτά μηνύματα από διαδικτυακούς φίλους έφεραν την αντιτρομοκρατική στο σπίτι του η οποία κατάσχεσε ότι βρήκε ενώ ένα μέλος της κατάχεσε τον τόπο γιατί τον έπιασε τσιρλιπιπί και το μπάνιο είχε σφραγιστεί με τη γνωστή κίτρινη κορδέλα η οποία είχε μπολιαστεί και με λίγη ροζ από αυτήν που έχουμε για περιτύλιγμα δώρων. Με αγωνία σύσσωμη η ελληνική κοινότητα των bloggers αναμένει την τακτική δικάσιμο για να δώσει το βροντερό παρών ενώ ήδη έχουν γίνει εξαγγελίες για απεργίες πείνας, αποχή από bytes και διαδηλώσεις στις άγνωστες και μεγάλες λεωφόρους του διαδικτύου.

Και μετά η Ανάσταση...

Διαβάζεται και ως "και μετά την Ανάσταση..."

Αλλά ας τα δούμε αναλυτικά:

Το πρωί ήπια το καρνέισον μου για να τονωθώ...

Καβάλησα το εργαλείο και βουρ για το ψήσιμο...

Το συγκεκριμένο ήταν σκέτο λουκουμάκι...

Ενώ το αρσενικό της υπόθεσης εντυπωσίασε όλους τους γείτονες...

Και μετά τον ευνουχισμό ένας από τους καλύτερους μεζέδες ή όπως θα λέγαμε "τ'αρχίδια στο πιάτο"

Και τα 19 ήταν υπέροχα...

Αμέριμνα βόσκουν...

Ώσπου ένα ξεμακραίνει...

Και παίρνει το δρόμο που δεν έχει γυρισμό...

Στο τσιγκέλι...

Στον ξενώνα...

(Αυτά το Μεγάλο Σάββατο, προσεχώς και η Κυριακή του Πάσχα)

Μια βραδιά στο λούκι

...ή πως θα ήθελε τα γενέθλια του ο Μιχάλης

Παραγγείλαμε δύο ουίσκι, ξέραμε εκ των προτέρων ότι θα ήταν μπόμπα αλλά δεν είχαμε όρεξη για μπύρα εκείνη την ώρα. Τα κορίτσια δεν άργησαν να φτάσουν ενώ η μουσική χαρακτηριζόταν από το αμιγώς 80’s στιλάκι της κάτι που μου θύμισε την επερχόμενη συναυλία των New Order. Η μαύρη καλλονή ήρθε δίπλα μου και άρχισε να με χουφτώνει. Εκείνη την ώρα έγραφα ένα μήνυμα στο κινητό. Κοίταξα πρώτα το τηλέφωνο και μετά εκείνη, «Μην ανησυχείς δε ξέρω να διαβάζω ελληνικά» μου είπε και με ρώτησε αν τρόμαξα. Δεν είχα κάτι άλλο να της απαντήσω κι έτσι είπα ένα ξερό όχι. Άρχισε να μου λέει πως το νόημα είναι να περάσω καλά και πως ίσως να μου φαίνεται παράξενο και ασυνήθιστο και αν δε μου αρέσει να φύγω και μετά αρχίσαμε να μιλάμε στ’αγγλικά κάτι που τη βόλευε σαφώς περισσότερο και το καλό ήταν πως συμφωνούσαμε σε όλα και πραγματικά ένιωσα ερωτευμένος. Επιτέλους είχα μπροστά μου τον άγγελο των ονείρων μου, τη γυναίκα που θα ήθελα να γίνει μάνα των παιδιών μου, μια σωστή καλλιτέχνιδα.

Με τράβηξε στους πίσω καναπέδες και μου έβγαλε τα γυαλιά γεγονός που με έκανε ν’απορήσω γιατί το νόημα ήταν να δω το θέαμα και να το απολαύσω κι όχι να προσπαθώ να διακρίνω τι βλέπω. Τελικά η απόσταση μας ήταν ελάχιστα μεγαλύτερη σε χιλιοστά απ’ότι οι βαθμοί της μυωπίας μου και δεν τα χρειάστηκα. Εκεί που τα χρειάστηκα πραγματικά ήταν όταν τυλίχτηκε πάνω μου σαν πύθωνας κι άρχισα ν’αναρωτιέμαι πως θα ήταν μια αθλήτρια της ενόργανης από άποψη ευλυγισίας πάντα. Όταν τελείωσε είχα μείνει χωρίς πουκάμισο, γυαλιά και μπουφάν ενώ εγώ δεν είχα τελειώσει. Ντύθηκα πρόχειρα κι επέστρεψα στο τραπέζι μας.

-Ρε μαλάκα αυτή με πέθανε.
-Και η δικιά μου καλή ήταν.
-Πέρσι στα γενέθλια σου είχαμε πάει σε ταβέρνα, τι σου ήρθε φέτος;
-Το κοινό χαρακτηριστικό και των δύο μαγαζιών λέγεται κρέας φίλε μου, πως σου φαίνεται αυτή με το μαύρο;
-Όμορφη είναι.
-Πανέμορφη.

Ύστερα ήρθε η Μπέτυ, του έπιασε την κουβέντα κι εξαφανίστηκαν δε ξέρω κι εγώ για πόση ώρα στους πίσω καναπέδες. Μια πρώην βασανίστρια των Ες Ες με πλησίασε κι έκατσε πάνω μου για να μη νιώθω μόνος μου. Δεν έχω διάθεση της είπα κι έφυγε άπρακτη για να επιστρέψει. Εκεί που μόλις είχα ακουμπήσει το ποτό στο τραπέζι νιώθω κάτι στο σβέρκο μου να με καβαλάει. Με μια περίτεχνη ομολογουμένως κίνηση ήρθα face to face με το αυταρχικό αιδοίο της, μ’ έσφιξε με τα μπούτια της και μ’ένα ακροβατικό με ελευθέρωσε από τα τεχνηέντως δημιουργηθέντα μουνοδεσμά. Χρειαζόμουν άλλη μία γουλιά έστω κι από ένα μπομπάτο ουίσκι.

Κι ύστερα ήρθε αυτή με το μαύρο. Συστηθήκαμε και με ρώτησε αν είμαι γιατρός. Δε μπορούσα να της χαλάσω το χατίρι και απάντησα ναι. Η επόμενη ερώτηση ήταν τι ειδικότητα έχω και της απάντησα ενδοκρινολόγος ενώ τώρα που το ξανασκέφτομαι ψυχίατρος θα ήταν η πλέον κατάλληλη απάντηση. Θέλησε να την εξετάσω κι αποφάσισα να μην πατήσω τον όρκο του Ιπποκράτη που ποτέ δεν είχα δώσει. Ως γνωστόν με τράβηξε πάλι σ’έναν καναπέ για να είμαστε οι δυο μας κι έδωσε ρέστα. Τύφλα να’χει η Κομανέτσι σκέφτηκα ενώ η ώρα κόντευε πέντε το πρωί.

Η πρωινή ψύχρα μας έκανε να συνέλθουμε λίγο ενώ το βρώμικο του Γιάννη ήταν βάλσαμο στα στομάχια μας. Αλληλοευχηθήκαμε και του χρόνου και ο καθένας τράβηξε για το σπίτι του.

Προθέρμανση

Γιατί και χθες οι πίστες πήραν φωτιά...

Για να ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά

Πλησιάζει και το ταξιδάκι οπότε πρέπει να μπαίνουμε στο κλίμα.

Σέικ ιτ!

Επί εσχάτη προδοσία

Το δρόμο προς τη Σχολή Φωτομοντέλων φαίνεται ότι θα διαβεί νεαρός στρατιώτης κατηγορούμενος για εσχάτη προδοσία. Η σύλληψη του έγινε το Σαβ/κο που μας πέρασε και αναστατώθηκε όλο το ΓΕΣ. Ο στρατιώτης εκτελούσε χρέη ταχυδρόμου ενώ φρόντιζε να φωτογραφίζει τα απόρρητα έγγραφα που διακινούσε και περνούσαν από τα χέρια του τα οποία στη συνέχεια πουλούσε. Για κανέναν ο στρατός δεν είναι ευχάριστη διαδικασία, όχι επειδή είναι ζόρικα τα πράγματα αλλά γιατί σε διακόπτει πάνω που έχεις πάρει φόρα. Αυτό που κάνεις κυρίως είναι να βαριέσαι και να σκέφτεσαι, σε σημείο που να βαριέσαι ακόμη και να σκέφτεσαι. Καλά περνάν πλέον οι περισσότεροι απλά αν ήταν επιλογή τους δε θα πηγαίναν. Δε ξέρω για ποιό λόγο έκανε ο τύπος ότι έκανε, μόνο για λεφτά φαντάζομαι αλλά δε μπορώ να φανταστώ πως θα περάσει τα όσα χρόνια της ποινής μέσα στη φυλακή και μάλιστα με τέτοιο αδίκημα. Μεταξύ μας τον λυπάμαι.

Move On

"Τα νέα διαβατήρια μας ήρθανε παιδιά / εμπρός να τα προυπαντήσουμε στο τμήμα με χαρά"

Κι αφού δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα με τη φωτογραφία ήρθε η μέρα της παραλαβής. Έπρεπε να το περιμένω ότι εδώ κάτι θα πήγαινε στραβά. Βλέπω ένα γραφείο με μια αρχιφύλακα και πάω να ρωτήσω από που θα πάρω το νέο διαβατήριο μου. Περιμένετε έξω μου λέει θα σας ειδοποιήσουμε. Και περιμένω, περιμένω, περιμένω, έρχονται άλλοι 3-4 για παραλαβή και ξεκινάμε να περιμένουμε όλοι μαζί. Βγαίνει σε κάποια φάση αυτή από το γραφείο και κλείνει και την πόρτα για να μη βλέπουμε μέσα. Και δώστου περίμενε. Μετά από μισή ώρα μπουκάρω μέσα και πάω σε μια τύπισα. Ιδέα δεν είχε πάρει ότι ήμασταν μια ουρά και περιμέναμε εκείνη για δύο λεπτά υπόθεση. Παίρνω το διαβατήριο και πάω στο άλλο γραφείο που είδα την αρχιφύλακα να μπαίνει. Πετάγεται όρθια και μου λέει ότι απαγορεύεται να μπω σε αυτό το γραφείο.
-Μας είδατε ολόκληρη ουρά που περιμέναμε για παραλαβή γιατί δε μας είπατε να περάσουμε; Αφού η συνάδελφος σας δεν έκανε κάτι.
-Υποννοείτε ότι δε δουλεύουμε;
-Όχι εννοώ ότι δεν εξυπηρετούσε κάποιον κι ότι ήμασταν 7 άτομα για παραλαβή και περιμέναμε μισή ώρα χωρίς κανείς να μας λέει τίποτα εκτός από την αρχή που μας είπατε εσείς να περιμένουμε.
-Εντάξει συμβαίνουν αυτά.
-Συμβαίνουν πολλά πράγματα γενικά, αυτά όμως δε θα έπρεπε να συμβαίνουν.
Πραγματικά ήθελα να την πλακώσω στα χαστούκια. Λες και μας κάνουνε χάρη. Και την προηγούμενη φορά ήταν ένας νεαρός ευγενέστατος. Θα πιάσω τη γκλίτσα μου φαίνεται κι όποιον πάρει ο χάρος...

Μετά την καταιγίδα το ουράνιο τόξο χάνεται?

Από τότε που απέκτησα το powerbook μου κοίταζα το pc εντελώς υποτιμητικά και τον περισσότερο καιρό το άφηνα να σκονίζεται. Το σαβ/κο όμως είχαμε κάτι απρόοπτα με τη ΔΕΗ κι έσκασε το τροφοδοτικό του μάκη μου. Καπνοί κακό, μυρωδιά καμένου και το βαθύ υπαρξιακό ερώτημα. Και τώρα τι γίνεται; Μεσολάβησε η Κυριακή για την οργάνωση της αποστολής και σήμερα πουρνό πουρνό τηλεφωνώ στη Φνακ. Τους λέω τι θέλω, μου λένε ότι δεν έχουν κι αν θέλω να παραγγείλουν από τη Rainbow τη μεγάλη πονεμένη ιστορία και αντιπρόσωπο της Apple εν Ελλάδι. Μου λένε επίσης ότι αν πάρω εγώ στη rainbow ίσως να μου βγει και πιο φτηνά. Το ξέρω τους λέω αλλά δε μπορώ να μιλήσω με αυτούς, κινδυνεύει η ψυχική μου υγεία, πάρτε εσείς για να το παραγγείλουμε αν είναι και να το έχω όσο πιο σύντομα γίνεται. Οκ θα σας πάρουμε σε 2-3 ωρίτσες να σας πούμε τι έγινε. Πέρασαν οι ωρίτσες, ξαναπαίρνω τηλέφωνο μου είπαν δεν έχουν βγάλει άκρη ακόμη και θα με πάρουν αυτοί. Σήμερα πάντως δε με πήραν. Απόπειρα δική μου για τη rainbow. Προσπαθούσε να με συνδέσει με τον αρμόδιο μια τύπισσα χωρίς όμως επιτυχία γιατί επί ένα μισάωρο όλες οι γραμμές ήταν κατειλημμένες. Φανερά εκνευρισμένος της λέω: «Έχω ένα καμένο τροφοδοτικό, δεν επισκευάζεται, το μηχάνημα δεν είναι στην εγγύηση θα πρέπει να το αγοράσω και το μόνο που θέλω είναι να μου πείτε αν υπάρχει ετοιμοπαράδοτο, υπάρχει κανείς που να το ξέρει αυτό;». Με συνδέει με μία τύπισσα, της λέω ξανά όλη την ιστορία και μου ζητάει το σειριακό του mac. Της δίνω και τα στοιχεία μου για να με πάρει να με ενημερώσει κι αυτή τι σκατά γίνεται με το κωλοτροφοδοτικό. Δεν πήρε ούτε αυτή σήμερα. Τρίτη και φαρμακερή. Document ΕΠΕ, από τους πιο αξιόλογους μεταπωλητές. Μου κάηκε το τροφοδοτικό έχετε; Ναι. Σήμερα μέχρι τι ώρα είστε ανοιχτά; Μέχρι τις 4. Μπορείτε να μου το κρατήσετε να έρθω να το πάρω γιατί το επείγομαι; Βεβαίως, δώστε μου και τα στοιχεία σας για να έχουμε έτοιμη και την απόδειξη να μην καθυστερήσετε. Δύο λεπτά στο τηλέφωνο και τρία στα γραφεία τους και το τροφοδοτικό εγκατέστησε επάξια το αδικοχαμένο. Είπατε τίποτα;

Ce Que J'ai Sur Le Coeur

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ για να συνεχιστεί η καταπολέμηση της διαφθοράς στην Αλβανία προχωρά σε οικονομική ενίσχυση ύψους 14000 δολαρίων δηλαδή περίπου 12000 ευρώ, κοινώς 4 εκατομμύρια δραχμές. Το ποσό φαντάζει μάλλον αστείο για τα ελληνικά δεδομένα αλλά και η καταπολέμηση της διαφθοράς για πολλούς είναι ένα κακόγουστο αστείο. Η διαφθορά κάνει τη διαφορά λοιπόν κι εμείς έχουμε βαρεθεί ν’ ακούμε λόγια για την πάταξη της. Εγώ πάντως θα πατήσω το πόδι μου στη Βαρκελώνη αρχές Μαΐου και ήδη ψάχνω εισιτήρια για τον αγώνα Μπαρτσελόνα ? Εσπανιόλ, διότι είναι κρίμα κι άδικο να φτάσω μέχρι εκεί και να μη δω από κοντά αυτήν την ομάδα και μάλιστα σ’ έναν αγώνα φιέστα για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Τι με θλίβει βαθύτατα; Ότι χάνω τον τελικό της Γιουροβίζιον κι έτσι δε θα έχω την ευκαιρία να νιώσω περήφανος σαν Έλληνας που επιτέλους καταφέραμε και φέραμε αυτήν τη διοργάνωση επί ελληνικού εδάφους. Είναι ντροπή που θα σηκωθώ να φύγω τέτοιες μέρες και θα στερήσω ακόμη ένα νούμερο από την AGB (όποια ομοιότητα με την KGB είναι εντελώς συμπτωματική) όμως υπόσχομαι ν’ αφήσω το δέκτη της τηλεόρασης ανοιχτό και μάλιστα από τα ξένα που θα βρίσκομαι θα έχω τη δυνατότητα να ψηφίσω και την Ελλάδα για να πάρει το δωδεκάρι. Ναι μάλιστα αυτό θα κάνω, θ’ αγοράσω κι ένα ισπανικό καρτοκινητό και θα στέλνω αβέρτα μηνύματα. Ε ρε ψήφοι που έχουν να πέσουν. Θα τους ψοφήσω όλους χωρίς φόβο και πάθος. Ή μήπως να πάω να χαζέψω σε κανένα φλαμένγκο; Βρε λες; Και να χάσω την Αννούλα; Τι συγκίνηση Θεέ μου, τι λατρεία, θα οδηγήσω τους Καταλανούς σε μία νέα θριαμβευτική πορεία. Θα γράψουμε και ιστορία. Βλέπω τώρα τα σύννεφα έξω και μου’ ρχεται να καβαλήσω ένα αλλά δε βλέπω και κανένα της προκοπής. Κάτι μικρούλικα είναι και μάλιστα όχι όλα μαύρα. Έχουμε πάρτυ εδώ, δεκατρείς ορόφους πάνω απ’ τη γη. Σήμερα τα πράγματα είναι λίγο θολά, αύριο θα είναι λίγο καλύτερα κάπου πιο μακριά από εδώ.

Η αυτοκρατορία εξαπλώνεται...

Μα που τη βρήκαν;